Η σελίδα του λοξού

◆Ακατανόητος ο περίεργος τύπος με το τσιμπούκι, την ιρλανδέζικη τραγιάσκα, το μικρό μουστάκι και το πανωφόρι το σκούρο. Βγαλμένος από τις αράδες του δυσνόητου, άφηνε την απορία να μπερδεύεται στο πλακόστρωτο. Το πείραμα του προλόγου. Αν υπάρχει η δυνατότητα, τοποθετείς και κανένα δεντράκι στα πλαϊνά. Έτσι γράφεις έναν δρόμο που ξέφυγε και καρφώθηκε στο σανιδένιο υπόλοιπο της εικόνας.

◆Ακατανόητος ο περίεργος τύπος με το τσιμπούκι, την ιρλανδέζικη τραγιάσκα, το μικρό μουστάκι και το πανωφόρι το σκούρο. Βγαλμένος από τις αράδες του δυσνόητου, άφηνε την απορία να μπερδεύεται στο πλακόστρωτο. Το πείραμα του προλόγου. Αν υπάρχει η δυνατότητα, τοποθετείς και κανένα δεντράκι στα πλαϊνά. Έτσι γράφεις έναν δρόμο που ξέφυγε και καρφώθηκε στο σανιδένιο υπόλοιπο της εικόνας.

◆Στις πράξεις αναζητείται το αποτέλεσμα και η συνέπεια αγνοείται χαμένη στις παραπομπές των κειμένων.

◆Και στις δεντροστοιχίες οι αποστάσεις, κανονικές και νομοθετημένες, επιστρατεύουν την πειθαρχία στην αμαρτωλή αταξία της φύσεως.

◆Όμως οι λευκοντυμένες αθωότητες διακόπτουν τη συνέχεια της οράσεως φτιάχνοντας ένα συναρμολογημένο κατασκεύασμα. Σπορά του εξαγριωμένου Δεκέμβρη που τον εξαθλίωσαν τα σημεία και του βάλαν’ κοντομάνικα.

◆Εγκαταλελειμμένη και η εξίσωση στο μαυροπίνακα. Η ισότητα εγκατέλειψε το σκοτεινό κι απομείναν’ τα δυο μέρη να αναζητούν την ερμηνεία τους.

◆Απλώθηκε το άσπρο στο τσιμέντο και τα πεζοδρόμια γέμισαν με παγωμένες διαμαρτυρίες.

◆Κρύες προσωπογραφίες κρεμασμένες στον τοίχο. Παπανδρέου, Σαμαράς, Παπαρήγα, Τσίπρας, Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη, εκ της ημεδαπής, Στρος – Καν, Όλι Ρεν και λοιποί φιλέλληνες με πολύπλοκα ονόματα εκ της εσπερίας κι από κάτω μαζεμένα τα υψωμένα βλέμματα να ακυρώνουν το υπονοούμενο σιωπώντας.

◆Κοινωνία διχασμένη σε εμπόλεμη κατάσταση. Αναγνωστήριο γεμάτο, σκυμμένοι λαιμοί αποστηθίζουν την κατάντια τους βουβά. Και κάποιοι άλλοι μοιράζουν ασκόπως τη βία προσφέροντας στην ουσία άλλοθι στους μηχανισμούς της εξόντωσης των ψυχών και των σωμάτων.

◆Το παραμύθι άρχισε νωρίς. Στην αρχή βγάλαν’ τα χρώματα. Μετά διώξαν’ τα γράμματα απ’ τις λέξεις. Έφτιαξαν συνθήματα στα γραφεία και επαναστάτες υπαλλήλους. Μετά εποίησαν ποιητές εκ του προχείρου και δημόσιο λόγο περίτεχνα κατασκευασμένο. Σημείωσαν στον πίνακα τις σημαντικές τις ώρες. Έτσι ετοίμασαν τα πρωινά για να σε κάνουν να θυμώνεις όπως ήθελαν και να χαίρεσαι όπως σου επέτρεπαν. Μετά το μεσημέρι το γέμισαν με ανεγκέφαλα ξέπυγα και φτιάξαν’ διάσημους με μυαλό φελλού και γάμπες αλαβάστρινες. Και το βράδυ, την ώρα που ένα καλβαντος χάιδευε τον ουρανίσκο σου, εκφωνητές διάβαζαν τα νέα τους αποστηθίζοντας τις ανάγκες τους.

◆Στα χέρια σου το χαρτί. Διφθέρα υπαγορευμένη, με μικρά γραμματάκια και επιτηδευμένη σκέψη. Μεγαλόπνοες συνθέσεις λόγου. Θωπεία των ώτων εκ του ασφαλούς

◆Ωόν τίλλεις! Εκείνο το γυαλιστερό με το λευκό ολόγυρα και το καταχωνιασμένο κίτρινο.

◆Και η ζωή αυνανίζεται, αναζητώντας στη μοναξιά το νόημα των αισθήσεων που χάνονται.

◆Περιέργως το προμήνυμα του Δεκεμβρίου δεν πτόησε την ανάσα των παρηκμασμένων αρχόντων της πολιτείας.

◆Στον δρόμο ο περίεργος τύπος, πιστός στην πολυμορφία του δυσερμήνευτου, συνέχισε να κοιτά αποχαυνωμένος τις νιφάδες.

◆Λεκέδες αγνότητας στο βρομισμένο οικόπεδο. Κόκκινες μύτες και η χαμένη παιδικότητα φούντωσε ξανά. Διαλείμματα προεόρτια. Δανεικά του ουρανού χωρίς επιστροφή.

◆Κι ο στιχοπλόκος, στον ταρσανά της ανέλκυσης των γεύσεων, μονολογεί τη λεπτομέρεια του ανέμου.

◆«Μου έστειλε ο άνεμος άρωμα γλυκανίσου και πήρα σβάρνα απ’ το πρωί τα ουζερί της νήσου».

◆Ένα ποτήρι σηκώθηκε στο σημείωμα και ένα χαμόγελο δραπέτευσε προς τη θάλασσα.

◆Στο ραδιόφωνο τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια προαναγγέλλουν το γιορτινό.

◆Λαμπάκια αναβοσβήνουν και οι περαστικοί ετοιμάζουν την ψευδαίσθηση των καθορισμένων ημερομηνιών.

◆Έτσι όπως τους έμαθαν τα ημερολόγια!

Μυογράφημα

Χάθηκε η φωτιά.

Κούνησε το κεφάλι του ο γέρος που βάδιζε με το ζόρι στον μεγάλο δρόμο. Έβλεπε απέναντι τα παρκαρισμένα μηχανάκια, τα καφενεία γεμάτα, τον καπνό να τυλίγει τα πρόσωπα.

Φουστάνια, παντελόνια, πουκάμισα, τακούνια, τσάντες με ταμπέλες επιβλητικές, τοποθετημένες στη βοηθητική καρέκλα. Οπτασίες περιοδικών ποικίλης ύλης να ρουφούν το υπερτιμημένο καφετί ζουμί και συζητήσεις για την τελευταία συνταγή μαγειρικής και για το έντεχνο ξέσπασμα της μικρόνοης να φορτίζουν την πολυπλοκότητα της ευήθειας.

Γνωστοί και άγνωστοι, δουλικά μιας αλυσίδας επιχρυσωμένης.

Το παιδομάζωμα των συνειδήσεων του τηλεοπτικού στρατοπέδου εξεικονίζεται στις ταβέρνες και στα ευκτήρια χαλάρωσης των αισθήσεων. Εκεί που ο οίνος χαλαρώνει και βγάζει απροσχημάτιστα τις κραυγές των απωθημένων.

Και πιο πέρα μικροπωλητές. Μαρκαδόροι, ρολόγια, αναπτήρες, αληθινοί φτωχοί και άλλοι κουτοπόνηροι διακονιάρηδες, έχοντας πιάσει το νόημα του ευτελισμού της εικόνας, αποκαλύπτονται ειλικρινώς στα γυρίσματα της σειράς που παίζεται εδώ και χρόνια στα προαύλια της καθημερινότητας.

Χάθηκε η φωτιά, μονολογεί ο γέρος, σηκώνοντας τους γιακάδες του.

Βλέμματα άδεια και μικρές φωνές και η ελπίδα να ρουφά απ’ το καλαμάκι το σερβιρισμένο προϊόν.

Σαχλαμάρες και επιφωνήματα, άνθρωποι κατ’ εικόνα και ομοίωσιν του ορθογωνίου, ταυτότητες ξενόφερτες, κινούμενα σχέδια, εργαστηριακά αποτελέσματα ανακατεμένων ορυκτών.

Χάθηκε η φωτιά, έκλαψε ο γέρος κόβοντας στα δυο το ύστερο τσιγάρο.

Ένα σπίρτο στο τρεμάμενο χέρι, ένα δάκρυ να πέφτει στην καύτρα.

Και κάποιες νιφάδες να πασπαλίζουν τη σιωπή!

Επόμενος τόνος

Παραπεταμένοι λεπτοδείκτες.

Στο περιθώριο οι καταλήξεις των διαδρομών.

Σημάδι του απρόσμενου, πινελιά βιαστική, ένοχη.

Περιοδικός, μονότονος ο θόρυβος αποσύρθηκε αφήνοντας το κουφάρι του.

Χτυποκάρδι κουρδισμένο, πρόγραμμα ζωής αποκαθηλωμένο.

Πλακόστρωτο τσιμεντένιο, ραγίσματα της ιστορίας, αγριόχορτα αυθάδικα να χρωματίζουν.

Ένδειξη ξημερώματος, προσέγγιση τετάρτου στην ακρίβεια.

Τοίχος το πεζοδρόμιο και οι πατημασιές αδιάφορες.

Και η οργή να σταματά τη συντεταγμένη ωρολογιακή αφήγηση των στιγμών.

Κλοτσιές και περιφρόνηση, στην κανονικότητα της εφαρμογής, στην τελειότητα της καμπύλης, στο λογότυπο της οργάνωσης.

Αποθέωση της αταξίας, σχεδιάγραμμα οξύμωρο, σαρκασμός του πεζοδρομίου.

Αποσαφήνιση του θυμού, ιεροτελεστία αγανάκτησης!

Ακίνητη ώρα, σιωπηλή, θολό το τζάμι, κρυμμένο στις σταγόνες το παγωμένο.

Ένα γλυπτό της αφήγησης αποδιωγμένο.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.