Τα 10 πρώτα – δύσκολα – χρόνια του 21ου αιώνα!

Πριν από μια δεκαετία, τέτοιες μέρες, η ανθρωπότητα έστεκε στο μεταίχμιο δυο χιλιετιών, παραζαλισμένη από μιαν απίστευτη ένταση συναισθημάτων. Ζούσαμε και την αλλαγή ενός αιώνα που φαινόταν… αιώνιος, κι όμως έπαιρνε τέλος, κι αυτό ήταν μια απαισιόδοξη διαπίστωση που δεν άφησε ανεπηρέαστη τη μελαγχολική πλευρά κανενός.

Πριν από μια δεκαετία, τέτοιες μέρες, η ανθρωπότητα έστεκε στο μεταίχμιο δυο χιλιετιών, παραζαλισμένη από μιαν απίστευτη ένταση συναισθημάτων. Ζούσαμε και την αλλαγή ενός αιώνα που φαινόταν… αιώνιος, κι όμως έπαιρνε τέλος, κι αυτό ήταν μια απαισιόδοξη διαπίστωση που δεν άφησε ανεπηρέαστη τη μελαγχολική πλευρά κανενός.

Όλοι περίμεναν – αν θυμάστε – ότι κάτι θα συμβεί, στην κυριολεξία ποθούσαν κάτι να συμβεί, κάτι που να δικαιολογεί αυτήν τη μεγάλη αλλαγή που γιόρταζαν όλοι μέσα σε μια πλημμυρίδα συναισθημάτων, και οι άνθρωποι έμοιαζαν περισσότερο με ήρωες ενός φανταστικού κόσμου, ενός μελλοντικού κόσμου, μιας ζωής της επαγγελίας, όπου όλα θα ήταν αλλιώς, όπου θα καταλυόταν το καταραμένο προπατορικό αμάρτημα και η ζωή θα ξεκινούσε πάλι τα βήματά της από τον μακρινό… κήπο της Εδέμ!

Η αλλαγή γεννούσε προσδοκίες, κι όπως γνωρίζουμε, οι μεγάλες προσδοκίες σέρνουν πίσω τους συνήθως ανάλογες απογοητεύσεις. Ο χρόνος ωστόσο, που είναι αμείλικτος γιατί δεν συμμερίζεται καμιάν ανάγκη και κανένα ανθρώπινο συναίσθημα, κύλησε οδυνηρά αδιάφορα και ομοιόμορφα.

Τίποτα δεν άλλαξε την πρώτη μέρα του αιώνα, ούτε τη δεύτερη, το ίδιο και την τρίτη, μέχρι που οι άνθρωποι σιωπηρά αποδέχτηκαν εκ νέου την πραγματικότητά τους, κρατώντας τα όνειρά τους για την προσωπική τους ρέμβη – όποτε θα έβρισκαν την ευκαιρία να ρεμβάσουν μέσα σε έναν κόσμο που ήδη είχε επικρατήσει: τον σκληρό κόσμο του κέρδους, την απόλυτη και μοναδική αξία που επέβαλλε ο νέος αιώνας!

Ο νόμος του κέρδους ήταν που έκοψε το νήμα του 20ού αιώνα πρώτος, δίχως καν να υπάρχει δεύτερος σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό, σ’ αυτήν την αποτρόπαιη προοπτική ζωής. Ύστερα από δυο παγκόσμιους πολέμους και μιαν απογοητευτική επανάσταση, ένα μικρό κομμάτι της ανθρωπότητας έζησε αποσπασματικά το «όνειρο» της ειρήνης, της ελευθερίας, της παιδείας, των ελεύθερων σχέσεων, προσέγγισε ευγενικές ιδέες με αξιώσεις, τραγούδησε ωραία τραγούδια, ώσπου να μαζευτεί ξανά στο καβούκι του, αυτήν τη φορά όχι τόσο από τις βόμβες των αχαλίνωτων ΗΠΑ, αλλά από τα επιτόκια των αγορών…

Ο νέος εφιάλτης της ανθρωπότητα για την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα έχει ελκυστικό ονοματεπώνυμο: «Ελεύθερες Αγορές»! Στις πιο μαύρες στιγμές της, η Ιστορία γίνεται ειρωνική. Από τις αρχαίες αγορές, εκεί όπου υμνήθηκε η ελευθερία σε όλες της τις εκφάνσεις της, καταλήξαμε στις «Ελεύθερες Αγορές» των κερδοσκόπων, των άθλιων τοκογλύφων, του αχαλίνωτου κέρδους, του απόλυτου αυτοσκοπού που αποβλέπει στη συσσώρευση αμύθητου πλούτου, στο τέλος του πολιτισμού, έτσι όπως τον βιώσαμε σαν μια διαδικασία όπου ο άνθρωπος αποτελεί το κέντρο κάθε ενέργειας.

Οι «ελεύθερες αγορές» ασορτί, σαν φούστα – μπλούζα, με τον όρο «παγκοσμιοποίηση» που λανσαρίστηκε όσο τίποτε άλλο στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, απολαύουν στις μέρες μας της απόλυτης δημοτικότητας. Αποτελούν λέξεις που δίνουν και παίρνουν στο καθημερινό ρεπερτόριο των συζητήσεών μας. Έτσι, κατάφεραν να αποκτήσουν θέση στη ζωή μας, στον τρόπο που σκεφτόμαστε – με λέξεις σκεφτόμαστε άλλωστε – και γενικώς έχουν μιαν εμπεδωμένη πρωτοκαθεδρία που περιγράφει τις ευρέως διαδεδομένες εξελίξεις.

Όταν συμβαίνει αυτό, να αισθάνεσαι δηλαδή οικειότητα με κάποιους όρους, τότε μοιραία τους έχεις αποδεχτεί. Σε προετοιμάζουν για να εμπεδώσεις τη «νέα τάξη πραγμάτων», έναν όρο που επανέκαμψε την πρώτη δύσκολη δεκαετία του αιώνα, αυτήν την… «τάξη» που μας προέκυψε από την ασυδοσία των ελεύθερων αγορών, που έχουν ως επίγειο παράδεισό τους τις ΗΠΑ.

Ακόμα και με την πρώτη ανάγνωση αυτών των εννοιών στη σειρά, διαπιστώνει κανείς την εκλεκτική τους συγγένεια και πολύ περισσότερο το τρομακτικό νόημα ενός εφιάλτη μασκαρεμένου πίσω από προσεκτικά επιλεγμένους όρους που ανακαλούν ευτυχείς στιγμές ενός ανθρωποκεντρικού παρελθόντος…

Η Αγία Τριάδα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας! Ο υπέρτατος μηχανισμός που αποτελεί επιτακτική ανάγκη για την κοινωνία και τον σύγχρονο άνθρωπο! Αυτό το τριαδικό πνεύμα, που παρουσιάζεται ως η αναπόφευκτη λύση, είναι που περιορίζει όχι μόνο τις οικονομίες μας, όχι μόνο τον ελεύθερο χρόνο μας, όχι μόνο τη φαντασία μας, όχι μόνο την ευτυχία, αλλά – κυρίως – μας αποτρέπει από κάθε σκέψη και δράση προς μιαν εναλλακτική λύση – για μια καλύτερη ζωή .

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.