Where’s Robbie? Ή ελληνιστί: Πού είναι ο Ρόμπι;

Του Παναγιώτη Τσόγκα

Ο Κάμερον ακόμη το… φυσάει και δεν κρυώνει! Σε καμία περίπτωση δεν περίμενε το «κύμα» οργής, που εμφανίστηκε στις αρχές του μήνα στις υποβαθμισμένες περιοχές του Λονδίνου (κυρίως), αλλά και άλλων αγγλικών πόλεων, να είναι τέτοιας έντασης, ώστε να αναδείξει το μέγεθος των κοινωνικών ανισοτήτων, σε μία υποτίθεται ανεπτυγμένη οικονομία, όπως η βρετανική.

Του Παναγιώτη Τσόγκα

Ο Κάμερον ακόμη το… φυσάει και δεν κρυώνει! Σε καμία περίπτωση δεν περίμενε το «κύμα» οργής, που εμφανίστηκε στις αρχές του μήνα στις υποβαθμισμένες περιοχές του Λονδίνου (κυρίως), αλλά και άλλων αγγλικών πόλεων, να είναι τέτοιας έντασης, ώστε να αναδείξει το μέγεθος των κοινωνικών ανισοτήτων, σε μία υποτίθεται ανεπτυγμένη οικονομία, όπως η βρετανική.

Στις φτωχογειτονιές του Μέρσεϊσαϊντ, τη «φωλιά» της μεγάλης Λίβερπουλ, έγιναν ταραχές που έφεραν στις μνήμες των παλαιότερων την εξέγερση του Ιουλίου του 1981. Τότε στο Τόξτετ, μία από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές του λιμανιού, έπειτα από συνεχείς προκλήσεις της αστυνομίας προς τους κατοίκους αφροαμερικανικής προέλευσης, ομάδες νεαρών έκαιγαν και λεηλατούσαν τον τόπο για περίπου ένα 20ημερο. Στήθηκε γιγαντιαία επιχείρηση των αρχών, ώστε να ηρεμήσουν τα πράγματα.

Όσοι κάτοικοι κατορθώνουν να ξεφύγουν από το κοινωνικό status του Τόξτετ και να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους, ονομάζουν την παλιά τους γειτονιά… shit-hole (κάτι σαν… βόθρος στα ελληνικά). Κάπως έτσι την ονόμαζε και ο πρώην άσος της Λίβερπουλ και της Εθνικής Αγγλίας Ρόμπι Φάουλερ.

Που κολλάει ο Ρόμπι με τις ταραχές στη Βρετανία; Ο Φάουλερ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Τόξτετ. Είδε live, από το παράθυρό του, τις ταραχές του 1981, όταν ήταν μόλις 6 ετών. Είχε ξεκάθαρη εικόνα για το τι εστί κοινωνικός αποκλεισμός και αδικία, έστω κι αν αυτός κατάφερε να γίνει εκατομμυριούχος μέσω του ταλέντου του στο ποδόσφαιρο. Ο πατέρας του ήταν λιμενεργάτης, αν και ο νεαρός Ρόμπι δεν ήθελε και πολλά-πολλά μαζί του.

Τον Σεπτέμβριο του 1995 οι εργάτες του λιμανιού ξεκίνησαν μία κινητοποίηση διαρκείας, που κράτησε μέχρι το 1998, για να υπερασπίσουν θέσεις εργασίας, μισθούς και δικαιώματα κόντρα στην εταιρία «Mersey Docks and Harbour Company». Η κινητοποίηση είχε τη μορφή απεργιών, διαδηλώσεων, συμβολικών κινήσεων και άλλων μορφών πάλης. Αν και το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που ήθελαν οι εργαζόμενοι, η επιμονή στις θέσεις τους κέρδισε την αλληλεγγύη και την εκτίμηση του βρετανικού λαού.

Στις 20 Μαρτίου 1997, η Λίβερπουλ αντιμετώπιζε την νορβηγική Μπραν Μπέργκεν στο «Άνφιλντ». Στο 26’ ο Ρόμπι Φάουλερ πετυχαίνει γκολ και προχώρησε στην αποκάλυψη. Κάτω από την ιστορική κόκκινη φανέλα, υπήρχε ένα μπλουζάκι αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους λιμενεργάτες. Το «Kop», το πέταλο των φανατικών οπαδών, ξέσπασε σε επευφημίες. Ο Φάουλερ είπε αυτό που ήθελε να πει! H UEFA, που είναι αμείλικτη σε κάθε πολιτική τοποθέτηση κατά εταιριών μέσα στα γήπεδα (διόλου περίεργο…) τιμώρησε τον Φάουλερ με χρηματικό πρόστιμο, αλλά στη συνείδηση του αγγλικού λαού ο επιθετικός των Reds τιμήθηκε με κάθε μεγαλοπρέπεια.

Μετά τα γεγονότα του Αυγούστου, αρχίζει να κυκλοφορεί σαν συνθηματικό τσιτάτο ανάμεσα στους νέους του Μέρσεϊσαϊντ, μια φράση:Where’ s Robbie? (=Πού είναι ο Ρόμπι;). Στην εποχή που ζούμε δύσκολα κάποιος θα επαναλάβει κάτι ανάλογο με αυτό που έκανε ο Φάουλερ. Δεν υπάρχουν τα… άντερα και ίσως και το υπόβαθρο στους καλοπληρωμένους ποδοσφαιριστές για να αντιδράσουν αναλόγως. Αρκούνται σε κάποια κεκαλυμμένα σχολιάκια μέσω facebook και twitter, όπως έκανε ο Ρίο Φέρντιναντ.

Στο γήπεδο όμως, όπου εκφράζεις και εκφράζεσαι, εκθέτεις και εκτίθεσαι, όπου σε παρακολουθούν εκατομμύρια βλέμματα, ελάχιστοι έχουν το σθένος, να πουν ξεκάθαρα αυτό που αισθάνονται. Μέχρι να βρεθεί ο επόμενος Φάουλερ λοιπόν, πού είναι ο Ρόμπι;

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.