Η επιστροφή του Ανδρέα (10)

Του ανώνυμου Πασόκου…

Η Ρεγγίνα σχεδόν ποτέ δεν χάνει την ψυχραιµία της. Ακόµα και στις πιο δύσκολες στιγµές των εσωκοµµατικών διαδικασιών ήταν «βρά­χος»! Μόνο όταν είναι µόνη, εντελώς µόνη, αφήνει τα συναισθήµατά της να φανούν στο πρόσωπό της…

Του ανώνυμου Πασόκου…

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ: Ο Αντρέας, µόλις διαβάζει τις εφηµερίδες, αντιλαµβάνεται αµέσως τη «λάθος συνταγή» που δίνεται στην Ελλάδα και το συστηµικό ευρωπαϊκό αδιέξοδο. Εν τω µεταξύ αρχίζει να «διαρρέει» η είδηση ότι ο πρωθυπουργός συζητά µε τον Σαµαρά και δέχεται να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία! Οι «Ιππότες του… Παπανδρεϊκού Ναού» κινητοποιούνται. Ενώ ο… Αρκούδος δέχεται ένα τηλεφώνηµα που τον αναστατώνει! Είναι η φωνή του Αντρέα…

Η Ρεγγίνα σχεδόν ποτέ δεν χάνει την ψυχραιµία της. Ακόµα και στις πιο δύσκολες στιγµές των εσωκοµµατικών διαδικασιών ήταν «βρά­χος»! Μόνο όταν είναι µόνη, εντελώς µόνη, αφήνει τα συναισθήµατά της να φανούν στο πρόσωπό της…

Εκείνο το πρωί, από νωρίς µια αδιόρατη σχεδόν ανησυχία είχε εγκα­τασταθεί στη σκέψη της. Κάτι σαν προαίσθηµα… Η πίεση της Κοινοβου­λευτικής Οµάδας ήταν µεγάλη. Υπήρχαν σηµάδια αναταραχής. Με το Μεσοπρόθεσµο υπό ψήφιση, µπορούσε η κατάσταση να γίνει ανεξέ­λεγκτη. Οι άνθρωποι του Βενιζέλου πίστευε ότι πρωτοστατούσαν στις αντιδράσεις… Η Ρεγγίνα, µε τις πολλές αρετές και το αριστερό παρελ­θόν, µε τα χρόνια είχε κολλήσει από την οικογένεια Παπανδρέου το «µι­κρόβιο της καχυποψίας». Η αποστασία και η συνωµοσία, παρ’ ότι δη­µοσίως δεν το ’δειχνε ποτέ, είχαν σχεδόν «φωλιάσει» στο DNA της… Συµπεριφερόταν σ’ αυτό το θέµα σαν ενισχυµένος Παπανδρέου, λόγω ενός υπερβολικού προστατευτισµού, που πάντα είχε για τον Γιώργο!

Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Ραγκούσης. «Ρεγγίνα, µου λένε οι δηµοσιογράφοι ότι ο πρόεδρος πρότεινε στον Σαµαρά τηλεφωνικά συγκυβέρνηση και ότι συζητάει ακόµα και το θέµα του πρωθυπουργού! Ξέ­ρεις τίποτα;».

Τα λόγια του Γιάννη ήταν για τη Ρεγγίνα ηλεκτροσόκ… Δεν τα χωρούσε ο νους της. Για κάµποσα λεπτά βουβάθηκε… Όταν συνήλθε είπε: «Δεν ξέρω τίποτα, αλλά προσπαθώ από νωρίς σήµερα να µιλήσω µαζί του και δεν µου απαντάει… Αυτά τώρα που µου λες µε ανησυχούν πολύ!».

«Πάρε τηλέφωνο όλο τον µηχανισµό. Γερουλάνο, Παπακωνσταντίνου και τους άλλους… Εάν ισχύει, πρέπει να το αποτρέψουµε πάση θυσία…» είπε ο Ραγκούσης ταραγµένος, καθώς τα τηλέφωνα του γραφείου του, το ένα µετά το άλλο, άρχισαν να χτυπούν δαιµονισµένα! Το «µυστικό» είχε ως συνήθως διαρρεύσει…

Μόλις η Ρεγγίνα έκλεισε το τηλέφωνο, το Mega προαννήγγειλε «Έκτακτο Δελτίο»… Ο κύβος είχε ριφθεί!

Μόλις τελείωσε το δελτίο, η Ρεγγίνα δεν πίστευε στ’ αυτιά της. «Είναι δυνατόν;» µουρµούρισε. Της ήρθε να σταυροκοπηθεί, αλλά δεν το ’κανε. Αµέσως πήρε τηλέφωνο τον Παύλο. Δεν είχε πάρει είδηση τι γινό­ταν… Ήταν ως συνήθως σε συνάντηση… εργασίας, στο καφέ-ρεστοράν του Μουσείου της Ακρόπολης!

Ο Παπακωνσταντίνου µόλις είχε µάθει τα νέα κι έψαχνε να βρει άκρη… Σε λίγο, ήταν προφανές, θα τον έπαιρναν και από τις Βρυξέλλες να τον ρωτήσουν τι γίνεται στην Αθήνα…

Η Ρεγγίνα κινητοποιούσε πλέον τους πάντες. Ήταν προφανές ότι ο Γιώργος είχε µπει στο «τριπ της αποχώρησης». Ήταν µια συµπεριφορά του προέδρου που την είχε ζήσει δυο-τρεις φορές και την ήξερε καλά… Ήξερε όµως επίσης ότι µπορούσε µε την πίεση των δικών του ανθρώπων ν’ αλλάξει.

Αυτό την παρηγορούσε…

Εκείνη την ώρα άνοιξε η πόρτα του γραφείου και µπήκε αναστατωµέ­νος ο Αθανασάκης. Τα µάτια του Αρκούδου ήταν κατακόκκινα. Το βλέµ-µα απλανές. Περπατούσε σαν να µην είχε συναίσθηση της πραγµατικό­τητας. Αυτοµατοποιηµένα. Ροµποτικά.

Η Ρεγγίνα ανησύχησε έτσι όπως τον είδε. «Έµαθες τα νέα και κατέρ­ρευσες και συ…» του πέταξε. Ο Αρκούδος σαν υπνωτισµένος σωριάστη­κε στην πολυθρόνα. Για λίγο έµεινε αµίλητος. Μετά κοίταξε τη Ρεγγίνα και είπε: «Δεν αισθάνοµαι καλά, έχω παραισθήσεις…».

«Εντάξει, ρε Νίκο, εδώ που φθάσαµε ξέρεις κανέναν που να µην έχει παραισθήσεις…».

«Δεν εννοώ µόνο αυτό, Ρεγγίνα… Υπάρχει και κάτι άλλο… Με πήρε τηλέφωνο ο… Αντρέας και µου ’πε, αν είναι να κάνει ο Γιώργος συµµα­χική κυβέρνηση, ας την κάνει τουλάχιστον µε τον Βενιζέλο! Είναι προτι­µότερο απ’ ό,τι µε τον Σαµαρά…».

Η Ρεγγίνα µέσα σε λίγες ώρες ένιωσε µια δεύτερη µαχαιριά να µπή­γεται στο στήθος της… Ταράχθηκε ολόκληρη! Την περίπτωση Σαµαρά ήξερε να την αντιµετωπίσει. Η περίπτωση Βενιζέλου όµως την αιφνιδίαζε απολύτως. Δεν άντεχε τόσες συγκινήσεις µαζί… Πρώτα ο Σαµαράς, µετά ο Βενι­ζέλος και στη µέση ο… Αντρέας! Έχοντας και τον Αρκούδο δίπλα της «ξερό» από µια πρωτοφανή κρίση ταυ­τότητας…

Ευτυχώς χτύπησε το πορτοκαλί τηλέφωνο. Τη ζητούσε ο πρόεδρος!

Η εξέγερση των κηπουρών

Όταν µπήκε στο γραφείο του προέδρου ήταν ήδη µέσα ο Νίκος, ο συγγραφέας της οικογένειας…

Ο πρόεδρος απευθύνθηκε αµέσως στη Ρεγγίνα: «Ποια είναι η γνώ­µη σου;».

«Πρόεδρε, µ’ όλο τον σεβασµό, είναι έγκληµα να παραιτηθείτε… Κα­λύτερα να σας ρίξουν!» είπε.

«Ποιος θα τον ρίξει; Κανένας δεν έχει τα κότσια, παρ’ ότι υπάρχουν εκατοντάδες λόγοι…» παρενέβη ο Νίκος µε το γνωστό ελευθεριάζον και κυνικό µερικές φορές ύφος του.

Η Ρεγγίνα δεν αντέδρασε, γιατί ήξερε καλά τον Ν ίκο. Ήταν ικανός να λέει ταυτοχρόνως αλήθειες και τρέλες… Αρκεί αυτός που είχε απέναντί του να µπορούσε να τις… διαχωρίσει. Τότε ήταν χρήσιµος!

«Τι αντιδράσεις έχουµε;» ρώτησε ο Γιώργος.

«Όλοι οι δικοί µας είναι κατά, πρόεδρε. Το θεωρούν µεγάλο λά­θος…».

«Και τι να κάνω; Δεν βλέπετε ότι πάνε να µε ρίξουν; Δεν προχωράει τίποτα…».

«Και θα προχωρήσει, αν γίνει πρωθυπουργός ένας… φούφουτος, αν χάσεις εσύ την πρωθυπουργία και διαχειριστής της εξουσίας, από το παρασκήνιο, γίνει ο Σαµαράς; Γιώργο, µε συγχωρείς, αλλά αυτά δεν εί­ναι σοβαρά πράγµατα…».

«Ρεγγίνα, εσύ τι λες;».

«Συµφωνώ, πρόεδρε… Κοντεύουν όλοι να… λαλήσουν! Να φαντα­στείτε ότι ο Νίκος Αθανασάκης λέει ότι τον πήρε τηλέφωνο ο… Αντρέ­ας, και του ’πε να µην παραιτηθείτε, αλλά να κάνετε κυβέρνηση συνερ­γασίας µε τον… Βενιζέλο!».

«Ο πατέρας µας µπορεί να ήταν µεγάλος πολιτικός, αλλά έχει πάρει πολύ κόσµο στον λαιµό του… Στ’ όνοµά του έχουν λαλήσει πολλοί!» πέ­ταξε ο Νίκος.

Εν τω µεταξύ, έξω από το γραφείο του προέδρου είχε συγκεντρωθεί όλη η «φρουρά» του νεο-παπανδρεϊσµού.

Από τον Ραγγούση µέχρι τον Γερουλάνο και από τον Παπακωνσταντί­νου µέχρι τον… Πανάρετο και τη… Χριστοφιλοπούλου! Έµοιαζε, όπως θα ’λεγε και ο παλιός καλός Πάγκαλος, µε θορυβώδη συγκέντρωση ερ­γατών… κήπου, που είχαν µάθει ότι θα τους κοπεί το επίδοµα… βαρέων και ανθυγιεινών και διαµαρτύρονταν.

Η πίεση πάντως στον πρόεδρο να µην παραιτηθεί ήταν µεγάλη…

Το μεγάλο ντυλ

Στην πολυθρόνα δίπλα στο γραφείο του πληθωρικού υπουργού Άµυνας καθόταν ο ‘ αναπληρωτής το υ, ο Π άνος Μπεγλίτης. Ο Βενι­ζέλος τα ’χε κάπως πάρει… «Είναι δυνατόν να νοµίζει ο Παπανδρέου ότι εγώ τον υπονοµεύω; Είναι αστείο… Ότι τάχατες προετοιµάζω απο­στασία; Είναι τρελό».

Ο Πάνος συµφωνούσε. Παρ’ ότι παπανδρεϊ-κός, πάντα είχε αυτόνοµη άποψη για τα πράγµα­τα… Είναι αλήθεια ότι η συνεργασία του µε τον Βενιζέλο τον είχε επηρεάσει θετικά… Εξάλλου ο Μπένι πάντα ασκούσε γοητεία στους πολιτικούς µε τους οποίους, έστω και εξ ανάγκης, συνεργαζόταν… Έναν µάλιστα υφυπουργό του, στο σηµιτικό πα­ρελθόν, είχε καταφέρει να τον µετατρέψει σε… γε­λωτοποιό του! Ο Πάνος, βέβαια, δεν ήταν τέτοια περίπτωση. Έβλεπε τον παραλογισµό των «θεωριών συνωµοσίας» που ξεκινούσαν από το περιβάλλον του Γιώργου.

«Πάρ’ τον τηλέφωνο και µίλησε καθαρά µαζί του τώρα…» έριξε την ιδέα ο Μπεγλίτης, «γιατί διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να παραδοθεί στον Σαµαρά», είπε.

Ο Μπένι σήκωσε το «πορτοκαλί» και τον ζήτησε. Όταν βγήκε στο τη­λέφωνο ο Γιώργος δεν του άφησε κανένα περιθώριο…

«Πιστεύεις, πρόεδρε, ότι σε υπονοµεύω…» του πέταξε αµέσως! Η απάντηση του Παπανδρέου ήταν εξίσου άµεση: «Ναι, Βαγγέλη, αυτό πιστεύω…». «Τότε να ’ρθω τώρα στο γραφείο σου, να µιλήσουµε…». «Έλα…».

Όταν βρέθηκε ο ένας άντρας απέναντι στον άλλο, δεν υπήρχαν περι­θώρια υπεκφυγών από κανέναν.

«Πρόεδρε, µου κάνει εντύπωση που προτιµάς να συνεργαστείς µε τον Σαµαρά και όχι µε µένα…» είπε ο Μπένι. «Θέλεις, Βαγγέλη, πράγµατι να βοηθήσεις;». «Θα σου πω ένα πράγµα µόνο. Όσο καιρό θα θέλεις να είσαι πρόε­δρος του ΠΑΣΟΚ, θα είσαι… Όταν όµως αποφασίσεις µόνος σου να απο­χωρήσεις, τότε θέλω να είµαι εγώ!».

«Δεν έχω αντίρρηση, εάν πράγµατι σταθείς δίπλα µου µε ειλικρί­νεια», είπε ο Παπανδρέου. «Το θεωρώ αυτονόητη υποχρέωσή µου…» είπε ο Μπένι. «Ωραία, θα αναλάβεις τον τοµέα της Οικονοµίας, ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Τις λεπτοµέρειες θα τις δούµε στο πλαίσιο του ανα­σχηµατισµού. Συµφωνείς;».

«Συµφωνώ…» είπε ο Μπένι. Ο κίνδυνος της παράδοσης, τουλάχιστον στον Σαµαρά, είχε προς το παρόν αποφευχθεί…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.