Η σελίδα του λοξού

♦Ο βοριάς προετοιμάζει την εποχή και το αλάλαγμα σέρνεται ανάμεσα στα καθίσματα συνεπαρμένο από τη μανία της αναπνοής, ενώ η μέρα, συμφιλιωμένη με τον επίλογο, αποκαθηλώνει την ηλιοφάνεια. Ξημερώμα­τα φθινοπωρινά στο τελευταίο γράμμα του Αυγούστου και μαζεμένα τα βλέμματα στα παράλια ευκτήρια μονολογούν αφήνοντας τη λαιμαργία τους στον ορίζοντα.

♦Ο βοριάς προετοιμάζει την εποχή και το αλάλαγμα σέρνεται ανάμεσα στα καθίσματα συνεπαρμένο από τη μανία της αναπνοής, ενώ η μέρα, συμφιλιωμένη με τον επίλογο, αποκαθηλώνει την ηλιοφάνεια. Ξημερώμα­τα φθινοπωρινά στο τελευταίο γράμμα του Αυγούστου και μαζεμένα τα βλέμματα στα παράλια ευκτήρια μονολογούν αφήνοντας τη λαιμαργία τους στον ορίζοντα.

♦ Κατεβαίνει ο Ήλιος και μαζί του εκείνο το κόκκινο. Αίμα χυμένο στη θάλασσα, ξε­βρασμένο σκαρί, δικαιολόγημα των λυγ­μών, απερίφραστο χρώμα ακουμπισμένο στη σκοτεινιά της αλμύρας.

♦ Αποκαθήλωση των συναισθημάτων στα νυχτερινά καρτέρια! Ψευδαίσθηση στον λευκό διάφανο χιτώνα και ολιγοστές οι ση­μειώσεις. Λέξεις παρατονισμένες, κόσμοι αποξενωμένοι, παραμύθια ξεσκισμένα στα γδαρμένα καθίσματα.

♦ Και ένας γλάρος προσπαθεί να σταθεί στον ουρανό.

♦ Στις αναρτήσεις αποπροσανατολίζεται η αιτία και η συνέχεια απροκάλυπτο γράφημα μελαγχολεί την ανάγνωση. Πόλεμος και μυ­στικά προσύμφωνα για το μαύρο ζουμί και λεκέδες υπερμεγέθεις στη μυθολογία των κειμένων.

♦ Και η κόρη του Έπαφου αναρωτιέται για την έκταση της καταγωγής της. Και σκούρα πουλιά, προαναφωνήματα κόσμων κολα­σμένων, υπογράφουν την πολυποίκιλη σύν­θεση των καταγεγραμμένων εκ του υπερώ­ου. Θέλημα του στερεώματος η προσχεδια­σμένη σφαγή των αμνών και τα προσχήματα επιπλέουν, ξερές σανίδες στη λαδωμένη Μεσόγειο.

♦ Και στις μικρές γειτονιές η ηλιθιότητα δεν εμποδίζεται με τίποτα. Διαβήματα του αυτο­νόητου απορρίπτονται μετά βδελυγμίας και σκυφτή η συλλογιστική αναζητά στα σκονι­σμένα ράφια τη χαμένη ταυτότητα.

♦ Περιορισμένη ορατότητα και το νεφελώ­δες προσεγγίζει το δυσνόητο αφήνοντας τη χαραμάδα, χαμόγελο κατανόησης, αφύλα­κτη στα πονηρά παιχνιδιάρικα μάτια.

♦ Μέρες επιμυθίου και η επιστροφή στις πολυσύχναστες συνοικίες φαίνεται να πλη­σιάζει. Ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων και η ζωή αμείλικτη καρφώνεται στο ημερολόγιο.

♦ Μια πασχαλίτσα στην άμμο βασανίζεται από μια σταγόνα που έφυγε απ’ το μαυρι­σμένο σώμα και ένα μικρό δάχτυλο φιλοξέ­νησε την αγωνία.

♦ Περιστατικά αξιοπρόσεκτα στα τοπία της καταντημένης συμπεριφοράς.

♦ Στην ημερήσια διάταξη η σφαίρα στο πράσινο χορτάρι να αποπροσανατολίζει το θλιβερό και εν συνεχεία πολίτες με βαθμό αγανάκτησης κάτω του μετρίου θα στολί­σουν τις πλατείες με συνθήματα. Προκαθο­ρισμένη η συζήτηση περί των συμβάντων και γνωστή η επιχειρηματολογία των δια­δρόμων.

♦ Μονοτονία στους συνειρμούς και τα πά­θη, περιχαρακωμένοι ορισμοί, φυλακίστη­καν στα εισαγωγικά.

Στα λιμάνια η μελαγχολία κουνά το μα­ντήλι κι ο αποχαιρετισμός λήγουσα βαρύ­γδουπη ψάχνει τη μήτρα του.

♦ Της ανάγκης φώνημα, παραλήρημα βου­βό, βιαστικό συμπέρασμα.

♦ Στο παράθυρο, δυο φάροι αναβοσβήνουν.

♦ Μια πρύμνη καταλαγιάζει στην υγρασία και το ερυθρόμορφο αλλοιώνει την απουσία του χρώματος. Αντιμάμαλο και στα πλευρά των βράχων σπάνε οι κορυφές των μεγάλων ανακοινώσεων.

♦ Άνθρωποι ακίνητοι.

♦ Και ένα ακορντεόν παρατημένο στο λευ­κό κάθισμα.

Mυογράφημα

Άρχισε να μετρά. Ακόμα δεν είχε μεσημεριάσει. Έψαχνε έναν αριθμό. Καθόταν στο καφενείο. Ένας γλυκύς βραστός, διπλός ελληνικός. Παξιμάδι δαγκωμένο. Τσιγάρο αναμμένο, ακουμπισμένο στο σταχτοδοχείο. Το σώμα αφημένο στην κίνηση του εκκρεμούς και χείλια να παραμιλούν τα νούμερα, άλλοτε σιγά κι άλλοτε φωναχτά. Ενα δυνατό γέλιο συνόδευε περιοδικά την απαγγελία και μια ρουφηξιά θορυβώδης ανακατεμένη με τον καπνό έβγαζε τα σωθικά της εικόνας.

Άντρες, γυναίκες, παιδιά,

στολισμένες σερβιτόρες, αποχαυνωμένοι πολίτες, αναπαυμένες κοιλιές και ορθάνοιχτα στόματα.

Σοβαροφάνεια και ματαιοδοξία συνταιριασμένα απολιθώματα καλοκαιρινού προσανατολισμού, σχόλια άχρηστα με θέα το Αιγαίο.

Έξω ο βοριάς. Μελτέμι παραμελημένο απ’ τους καιρούς, θυμωμένη κατάνυξη εκτός ορίων.

Και μέσα οι τρελοί μαζεμένοι να σφυρίζουν τη μικροπρέπεια.

Κι οι αριθμοί να καταπίνουν ο ένας τον άλλον αδιαφορώντας για τον κρυμμένο οίκτο της βαρυπρέπειας.

Οι μικροί μαζεύτηκαν ολόγυρα.

Αυτοκινητάκια, ζωάκια, στρατιωτάκια, καβαλάρηδες και νεράιδες.

Κι εκείνος εκεί.

Τον πλησίασε.

Μελιά τα μάτια, ξανθά τα μαλλιά.

Στο χεράκι του κρατούσε ένα ταλαιπωρημένο βιβλίο.

«Μου διαβάζεις λίγο;» είπε, κοιτώντας το ιδρωμένο πρόσωπο.

Μια σιωπή έπεσε, ο αέρας σταμάτησε και μόνο ένα ρολόι διαφώνησε κι αμόλησε την αυθάδειά του.

Πίσω απ’ τα παχιά γυαλιά δυο μάτια λαμπύρισαν. Το σώμα τεντώθηκε, στα χοντρά δάχτυλα κάθισε η αμηχανία.

Η φωνή έβαλε τα καλά της.

Το καφενείο άδειασε.

Αλλά ακόμα ακούγεται το παραμύθι.

Μελτέμι παραμελημένο απ’ τους ανθρώπους.

Άκανθος

Περικλείεται

Διαχωριζόμενη/

Ρήμα συνένοχο

Της μετοχής/

Χάρτης Γεωφυσικός

Φράχτης σπαρμένος

Άνωθεν/

Και εκ του αντιθέτου

Η ευφράδεια του απέραντου/

Βάτος Άβατος/

Κέντημα ουρανόσπαρτο

Περόνη στο χώμα

Το ξερό/

Νυγμός

Στην υπεροχή του υγρού/

Υπερθεσία της οράσεως

Υπονοούμενο πόνου/

Στον κρυμμένο διάλογο

Στον εξώστη

Στους βράχους

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.