Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Καρατομημένοι. Θύματα εκτελεστικού αποσπάσματος. Τουφεκισμένοι. Αφανισμένοι.

Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Καρατομημένοι. Θύματα εκτελεστικού αποσπάσματος. Τουφεκισμένοι. Αφανισμένοι. Με τιναγμένα μυαλά στον αέρα. Πεταμένοι στα άδυτα της Σπιναλόγκας. Με αυτά τα λόγια χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους σε επιστολές που έστειλαν στην κυβέρνηση 250 υπάλληλοι της Λυρικής Σκηνής, οι οποίοι βρέθηκαν εκτός οργανισμού όταν έληξαν οι συμβάσεις τους. Υπερβολικοί χαρακτηρισμοί; Ίσως. Πρόκειται όμως για μεγάλο αριθμό ανθρώπων που έχασαν τη δουλειά τους και βρίσκονται σε απελπισία. Δεν είναι βέβαια, οι μοναδικοί συμβασιούχοι που βρέθηκαν χωρίς δουλειά. Πάρα πολλοί είναι στην ίδια θέση. Είναι όμως οι μόνοι που μας ενημέρωσαν γραπτώς ότι 114 από αυτούς κατέθεσαν τις κομματικές τους ταυτότητες στις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ, για να ξεμπερδεύουν για πάντα από το κόμμα, «το οποίο όχι μόνο δεν τους εκφράζει πλέον αλλά τους απέλυσε κιόλας».Φοβερό επιχείρημα, που αν το δει κανείς από την ανάποδη σημαίνει παραδοχή μιας πολυετούς κομματικής δοσοληψίας και μιας νοοτροπίας που μας έφερε στην εποχή του Μνημονίου. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονται την ανάγκη να μας πληροφορήσουν για τις κομματικές πεποιθήσεις τους, αν όχι για να στείλουν ένα μήνυμα στο κόμμα που προφανώς τους διόρισε, όταν κατάλαβαν ότι το παιχνίδι «δώσε, πάρε» δεν έχει πλέον νόημα; Και τι σχέση έχει το κόμμα που ψηφίζει ο καθένας με τα εργασιακά προσόντα του και τις ανάγκες ενός δημόσιου οργανισμού που παρά λίγο να βάλει λουκέτο; Μετά από μια τέτοια δημόσια και απροκάλυπτη εκ μέρους τους παραδοχή είναι, άραγε, δικό μας λάθος να μην μπορούμε σήμερα να τους υποστηρίξουμε; Όχι επειδή μένουμε αδιάφοροι μπροστά στο δράμα τους αλλά επειδή αρνούμαστε να μπούμε στη δική τους λογική και να υποκύψουμε σε ψυχολογικούς εκβιασμούς μιας μερίδας ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη επειδή συναλλάχτηκαν με ένα σαθρό σύστημα. Το κόμμα που υποστήριξαν και που τους διόρισε προφανώς δεν μπορεί πλέον να τους σώσει. Εδώ δεν υπάρχει καλός και κακός. Είναι όλοι μέρος ενός άρρωστου συστήματος, θύμα και θύτης δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η κακόμοιρη Λυρική, η μία και μοναδική μας όπερα, η οποία κρατάει όσους αντέχει για να μην κλείσει. Θα έπρεπε να ξέρουν οι «καρατομημένοι» υπάλληλοι της Λυρικής, που πετάχτηκαν «στα άδυτα της Σπιναλόγκας» σαν τους λεπρούς, ότι κάποτε υπήρξαν ευνοημένοι και εκλεκτοί, ότι έπαιξαν ζάρια και έχασαν και ότι όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.