Η σελίδα του λοξού

♦ Συνοφρυωμένη η υποπόρευση προετοι­μάζει την ωδή των πεσμένων φύλλων. Χα­ραγμένη σανίδα, τα γράμματα ξεθωριασμέ­να, υπόλοιπα στο ξεβρασμένο από την οργή κουφάρι. Πάνω στα βότσαλα μολύβια αδεια­νά αφήνουν στα μισάνοιχτα χείλια την απο­ρία. Μισοτελειωμένα απογεύματα της ζωής αγκυλωμένα στις αρμαθιές τις πέτρινες, στα ριγμένα αναστενάγματα της θάλασσας.

♦ Συνοφρυωμένη η υποπόρευση προετοι­μάζει την ωδή των πεσμένων φύλλων. Χα­ραγμένη σανίδα, τα γράμματα ξεθωριασμέ­να, υπόλοιπα στο ξεβρασμένο από την οργή κουφάρι. Πάνω στα βότσαλα μολύβια αδεια­νά αφήνουν στα μισάνοιχτα χείλια την απο­ρία. Μισοτελειωμένα απογεύματα της ζωής αγκυλωμένα στις αρμαθιές τις πέτρινες, στα ριγμένα αναστενάγματα της θάλασσας.

♦ Επικαλύμματα του χρόνου όταν ανάμεσα στους βράχους απομένει μοναχό το ψαροπούλι. Κι ένα κύμα λεύτερο αποδιώχνει τη δυσωδία των σωμάτων και εξαγνίζεται. Και συνοπτικώς το βλέμμα ασελγεί στην πανδαισία των χρωμάτων κατανοώντας την με­γαλοσύνη της ερημίας.

♦ Περίληψη ύστερης ανάγνωσης, της μακρι­νής σκέψεως νοσταλγία. Αυτοδιηγερμένη αναπνοή, συμμετοχή των αισθήσεων στις καθηλωμένες εικόνες.

♦ Και στις πολύφωνες αναφορές τα γεγονό­τα λερώνουν τον πρόλογο του ανοιχτό γκρίζου φθινοπώρου. Αναμασήματα λόγου σκεβρωμένου, πολιτική άτακτων συλλογισμών και φωτοτυπημένες οι συνταγές στα θρανία.

♦ Βαρύσωμη η δράση του αντί και τεχνά­σματα πρωτόλειας σύνθεσης πρωτοστατούν στον σκούρο πίνακα. Μυθεύματα και παπα­ρούνες με χαμηλωμένα κοτσάνια. Αναβίβα­ση του τερατοδεύματος και η σύνταξη των προτάσεων ταυτίζεται με τον ορισμό του ακατανόητου.

♦ Οι κουρδισμένοι λαιμοδέτες στις μεγάλες αίθουσες παρατηρούν τα ραβδογράμματα κι οι αριθμοί αναπολούν το καλοκαίρι. Παγκό­σμιος πανικός, κατασκευασμένες σκηνές απείρου κάλλους, δείκτες αλλοφροσύνης στο ωρολόγιο πρόγραμμα της απόγνωσης. Και στους πάγκους οι ξεχασμένοι περιμέ­νουν την προστακτική της εξουσίας.

♦ Συνέχεια της παράνοιας και αντικρουόμε­να τα ρήματα.

Στη μεγάλη Θάλασσα χαρτογραφείται η ένταση και το ουσιαστικό, απαραίτητο συ­στατικό της μεγαλοδυναμίας, ιχνογραφεί τον εφιάλτη.

♦ Μυθοπλασία της καθημερινότητας για την επιβίωση του ημερολογίου. Οι πολύωρες νύ­χτες προετοιμάζονται και τα πρωινά, σκοτει­νά υπόλοιπα των μορφασμών, εκλιπαρούν το χαμόγελο. Κι εκείνο δεν αντιστέκεται!

♦ Στο παράθυρο ένα μικρό φως.

♦ Η ευτυχία ψάχνει στις λεπτομέρειες τον ορισμό της.

♦ Ένας μικρός μονολογεί και μια γάτα παί­ζει με την ουρά της.

♦ Ένα απλωμένο λευκό σεντόνι, λίκνισμα του ανέμου στο πανί και ένα τραγούδι βάζει την υπογραφή του στην απουσία του χρώ­ματος.

♦ Σημειώματα αγιασμένα, λόγος απεικονι­σμένος, περίληψη της χαμένης καλλιγραφίας.

♦ Και μια γραμμή βαρέθηκε την καμπύλη και ίσιωσε. Μια λέξη πέρασε μπροστά κι άρ­χισε να τρέχει.

♦ Όρθιο το συμπέρασμα πήρε πάνω του όλο τον συλλογισμό. Φώναξε γύρω του τα μυ­στικά και τα φανέρωσε. Και τα προσχήματα στο τέλος να περπατούν λαχανιασμένα.

♦ Ένα κλωνάρι βασιλικού έπιασε το φως και έκανε τον ίσκιο. Μια μοσχοβολιά χώθηκε στα σωθικά και μια φούχτα άνοιξε. Στο μι­κρό σύννεφο μια ακτίνα άφησε το νάζι της και ένας σπουργίτης απλοποίησε το όνειρο.

♦ Στον τοίχο φανερώθηκε η πέτρα και κά­ποια γράμματα παλιά κάναν την επικεφα­λίδα.

♦ Να φαίνεται.

Μυογράφημα

Η μορφή ήταν σκοτεινή. Ο χρόνος ανάγλυφο γράφημα αυλάκωνε το

πρόσωπο. Έκφραση σμιλεμένη απ’ τον αέρα και χαρακωμένη απ’ την αλμύρα. Μαλλιά άγρια, λευκόχρυσα σαν τα σούρουπα, όταν κατεβαίνει το φως στη γραμμή της θάλασσας.

Μάτια ανοιχτά, φανερώματα της ζωής, παράγραφοι παραμυθιών, δακρυσμένα τοπία, φαντασία γεμάτη με σταγόνες, κρυμμένη ιστορία, μοναξιά χαμογελαστή, βάρκες κι ηλιοβασιλέματα.

Ίσιο κορμί, λιπόσαρκο. Βάδισμα αργό. Βαριά προφορά, φωνήεντα μικρά, ήχοι χαμένοι στον βοριά, στις ακροθαλασσιές, στα ανοιγμένα όστρακα.

Σπαθιά κι ακόντια, κλεμμένα μανταρίνια, αλητείες της αθωότητας, μικρές παρατυπίες. Βιβλία μυστικά, ανάγνωση κρυφή, άφιλτρη νιότη, κυνηγητά, φτου ξελευτερία.

Όνειρα ηρωικά, Αχιλλέας, Οδυσσέας, Τρώες, Πέρσες και Έλληνες, πόλεμοι με ξύλινα σπαθιά, ακόντια και περικεφαλαίες. Έρωτες στις λαγκαδιές, όρκοι στα ξωκλήσια, αναστενάγματα στις αυλές, χτυποκάρδια, παράνομες αγάπες στα στενά δρομάκια.

Στον προβλήτα έχει κατέβει ξανά ο ήλιος.

Ένα μαρμάρινο παγκάκι κι ένα κύμα να βρέχει το περιθώριο της απόστασης. Μια πλάτη γυρισμένη κι ένα βλέμμα να παίζει με το αναβόσβημα του φάρου.

Ονόματα να περνούν, να γράφουν στο ονειροπόλημα την περίληψη. Κάτω απ’ το φανάρι η σκιά κάθεται στο πλάι. Ένας μεθυσμένος παραληρεί και ένα τραγούδι φωνάζει τα περασμένα.

Μια συντροφιά περνά βιαστική κι ο θόρυβος αποσυντονίζει την εικόνα.

Ένα χέρι απλώθηκε. Κι ένα φιλί στάθηκε στα χείλια.

Αφήνοντας τη λεπτομέρεια να χαθεί μέσα στην υγρασία.

Κατάπλους

Παραλλήλως

Στην κουπαστή

Βρέχοντας τη σελίδα

Αποσιωπώντας

Σημειώνει η αναπνοή

Ράβει τη γραμμή και διασχίζει

Φανερώνεται

Κέντημα στο μπλε

Θαλασσογραφία της παραπομπής

Επανέλευση των σωμάτων

Επιπόρευση της ανάγκης

Διάνυσμα γεωμετρίας

Πέρασμα μελαγχολίας

Κατάληξη επιστροφής

Κραυγή δυνατή

«Θα ξανάρθω»

χάθηκε η απάντηση

χαράζοντας το υγρό

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.