Η σελίδα του λοξού

♦ Μορφή προχείρου. ♦ Τετράδιο τσαλακωμένο απ’ τους γυμνούς αγκώνες, ξεφλουδισμένα σώματα, ακατοίκητη νοημοσύνη, εγκατεστημένη ομίχλη στα υπό­γεια των αφηγήσεων.

♦ Μορφή προχείρου.

♦ Τετράδιο τσαλακωμένο απ’ τους γυμνούς αγκώνες, ξεφλουδισμένα σώματα, ακατοίκητη νοημοσύνη, εγκατεστημένη ομίχλη στα υπό­γεια των αφηγήσεων.

♦ Τράπεζα λευκού τραπεζομάντιλου προσεγ­γίζουσα υπαινικτικώς την λευκήν περιστερά και οι παριστάμενοι, ενοχοποιημένα σκιαγρα-φήματα, μονοκοντυλιάς σχεδιαγράμματα, ευ­πειθώς να αναφέρουν την ταυτότητα των προ­θέσεων. Επικήδειοι πολιτικής φύσεως πάνω στα φέρετρα των ζωντανών, ενώ στη σειρά οι αναπνοές να υποδέχονται τον επίλογο.

♦ Απίστευτη η βλάβη της συλλογιστικής και η ανάγνωση αποσύρεται μοιρολογώντας τα χαμένα γράμματα. Περιρρέουσα ατμόσφαιρα θλιβερή και ένα στερητικό σκηπτροφορεί την ικανότητα.

♦ Θεσμοθετημένη η ηλιθιότητα κυριαρχεί, θε­ριό με γλώσσα διχαλωτή, εφιάλτης κακόμορ-φος, διπλανός συνομιλητής, σύντροφος της ζωής, πολύμορφο μηχάνευμα, κρίσεως πρω-τείον. Και ουδείς αντιστέκεται.

♦ Καφάσια με σπασμένα τα πλευρά, σύρματα να αγκυλώνουν, χαμόγελα ακουμπισμένα πά­νω στα στόματα και τα μηνύματα, αποθηκευ­μένη διαδικασία, ομιλούν για το γκρίζο του φθινοπώρου!

♦ Ερωτήσεις παγκόσμιας επανάληψης, απα­ντήσεις διεθνούς ευτραπελίας. Έκθεση επιχει­ρημάτων δακρυβρέχτου γυναικός και περιορι­σμένος ο παρορμητισμός ξεπέρασε το τυπικόν αναμασώντας την καθιερωμένη έγκλιση. Και ένα συμπλεκτικό ανάμεσα να αποσαφηνίζει την αγανάκτηση της ύβρεως. Προστακτική πά­σης φύσεως και παντός καιρού, πρωτόπλαστη κραυγή, μαγεία της εκτόνωσης, ψυχών και σω­μάτων.

♦ Δόση μετρημένη σε δοκιμαστικούς σωλή­νες, δάχτυλα τεντωμένα, εκτοξευμένες απει­λές και ανήλιαγα πρόσωπα ξοδεύουν την αλαζονεία του υπερώου στα σταματημένα σώ­ματα. Μονοδιάστατη η απόδοση των ευθυνών περιορίζει το ερωτηματικό δισύλλαβο στο πε­ριθώριο του ήχου.

♦ Ανυπαρξία ολοσχερής και η συνεννόηση, ξεχασμένη έννοια, αναζητά την ερμηνεία της. Συντεταγμένη ανακοπή του μειδιάματος και

η προπαρασκευή νομισματικών επιλογών πα­ραπέμπει εφιαλτικά στις ασπρόμαυρες φωτο­γραφίες.

♦ Χρονικό πολέμου και στα ανάκλιντρα ξα­πλωμένες συνειδήσεις, καταβροχθίζοντας αλ­λαντικά αέρος και ανθότυρα παρακολουθούν εναγωνίως τα γυρίσματα σχολιάζοντας, κρίνο­ντας και περιμένοντας το επόμενο επεισόδιο. Εικασίες πολυποίκιλου προσανατολισμού, δεδομένα στείρας εκφωνήσεως και μια ανθολο­γία αναθεμάτων να φορτίζει τις συντροφιές, όταν τα ερμηνεύματα τιθασεύουν την επιχει­ρηματολογία.

♦ Και η προσπάθεια περί της εγκαθιδρύσεως του πανικού έχει πάρει διαστάσεις γιγαντιαίες. Υποβολείς ακάλυπτοι, κομπάρσοι πολύχρωμοι, αναμεταδότες του θλιβερού εκφωνούν καθη­μερινώς τον πανηγυρικό του θλιβερού, ενώ ο Σεπτέμβριος αφήνει τα απομεινάρια του καλο­καιρινού ήλιου να

υποδεχτούν το πρώτο κου­δούνι στους αυλόγυρους.

♦ Η βαριά σιδερόπορτα με το μεγάλο λουκέτο ανοιγμένο και τη χοντρή αλυσίδα να κρέμεται στο πλάι. Μικρά βήματα, δειλές προσευχές, χτυποκάρδια πρώτης ανάγνωσης και αμηχα­νία. Χαμόγελα και δάκρυα, διάνθισμα μορφα­σμών και το καθιερωμένο καλωσόρισμα να ανακατεύεται με την αταξία του αυθορμήτου.

♦ «Πώς σε λένε;»

♦ Κοίταξε απ’ τα χαμηλά το σκυμμένο που προσπαθούσε να φτάσει το μεγαλείο της αφαίρεσης.

♦ «Πώς σε λένε;»

♦ «Δε σου λέω!»

♦ Κι έτρεξε στην αυλή κλοτσώντας ένα πεσμέ­νο κουκουνάρι.

Mυογράφημα

Ένας λευκός φάκελος. Ακουμπισμένος στο σκαλοπάτι. Δίπλα τα αγριόχορτα. Πεσμένα φύλλα. Πόρτα ξύλινη. Σοβάδες στο κεφαλόσκαλο. Αποστολέας χωρίς ονοματεπώνυμο.

Πρωί. Ενα γυμνό πόδι καλημέρισε το φως. Τρίξιμο μακρόσυρτο και το λευκό χαρτί φανερώθηκε. Δίχως μουντζούρες. Γραμμένο με παγωμένα γράμματα. Τυπωμένο με έντονο μαύρο. Με παραγράφους συντεταγμένες.

Στα αριστερά οι αριθμοί μπροστά απ’ την παρένθεση. Ορισμός της σειράς, επισημότητα της αυστηρότητας. Φράσεις κοφτές, αποστομωτικές, επιτακτικές. Ανάγνωση αργή, φωναχτή. Τρέμουλο της φωνής, συλλαβισμός στις κακοτοπιές της κατανόησης, επανάληψη της εμπέδωσης στη δυσνόητη ερμηνεία.

Βλέμμα απηυδισμένο, πρόσωπο κλειστό να μπαινοβγαίνει η αναπνοή, να κυλιέται ο μορφασμός, να μουντζουρώνεται η ζωή, να δραπετεύει η οργή πάνω στην τελεία.

Ξέφυγε απ’ το χέρι φτιάχνοντας τις καμπύλες του περιεχομένου της πτώσης. Έπεσε στο πάτωμα. Στα πόδια του τραπεζιού. Δίπλα στα ξεχασμένα ψίχουλα. Μερικοί θόρυβοι έδωσαν τον ήχο στην αναπαράσταση.

Ένας ξερόβηχας κομμάτιασε τη σιωπή και ένα καναρίνι στο ξεβαμμένο κλουβί άρχισε το τραγούδι. Λίγο νερό και τα δάχτυλα δίπλωσαν το χαρτί. Στον φάκελο λίγο σάλιο και η πόρτα ξανάνοιξε.

Στο πλατύσκαλο μαζεύτηκε η σκόνη. Περισσότερα φύλλα. Ο αέρας δυνάμωσε. Στο ίδιο σημείο το ορθογώνιο είχε σφραγίσει την πέτρα. Με προσοχή κάλυψε το σημάδι.

Μια ματιά ολόγυρα. Καμιά φωνή.

Μόνο λίγα σύννεφα να επαναλαμβάνουν το φθινόπωρο.

Υπόγαιο

Κατάγειος αναφορά

Στις σήραγγες

Όπου καταφεύγεις όραση

Χαμόκλαδα στοιβαγμένα

Φωνήεντα εγκαταλελειμμένα

Στα ρέματα

Σκουπίδια στις εκβολές του

λόγου

Στις καταχθόνιες εκφωνήσεις

Στους υπονόμους των

προθέσεων

Απομακρύνεσαι

Σκοτεινιάζει

Αισθάνομαι

Σκέφτομαι

Σιγή

Εμβρόντησις

Και η ωραιότητα απονυκτερεύει

Αναζητώντας

Το σχήμα

Στα ψεύτικα επιφωνήματα

Στους υπέρτιτλους της σκόνης

Στη μικροπρέπεια της

Ορθογραφίας

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.