Της Ιωάννας Μπλάτσου

Και αυτή τη φορά- δύο χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμά του στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου- το «Τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, αποδεικνύεται χρυσοφόρο εισπρακτικά παρά τη δυσμενή οικονομική συγκυρία και τα ακριβά του εισιτήρια.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Και αυτή τη φορά- δύο χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμά του στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου- το «Τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, αποδεικνύεται χρυσοφόρο εισπρακτικά παρά τη δυσμενή οικονομική συγκυρία και τα ακριβά του εισιτήρια.

Τα ξημερώματα της ημέρας που είδα το «Τρίτο στεφάνι» είχε ανακοινωθεί ο θάνατος του Στιβ Τζομπς. Η παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα βρισκόταν καθ’ όλη τη διάρκεια εκείνης της ημέρας, όπως ήταν αναμενόμενο, σε φρενήρη κινητοποίηση. Έφτασα στο Παλλάς στις 18.45. Μισή ώρα πριν την έναρξη της παράστασης –κανονικά ήταν να αρχίσει στις 19.00. Ολο αυτό το μισάωρο που μεσολάβησε, δεν άκουσα κανέναν από τους θεατές να σχολιάζει τη μεγάλη απώλεια της ημέρας. Ισως να ήταν αναμενόμενο, μιας και ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού της παράστασης του Σταμάτη Φασουλή ήταν τα 55-60 έτη. Προφανώς, αυτή η ηλικιακή ομάδα δεν αποτελούσε το target group των πωλήσεων των προϊόντων της Apple και του Στιβ Τζομπς.

Το κακό θέατρο της ζωής μας…

Τέσσερις ώρες και ένα τέταρτο μετά, γύρω στις 23.30, που τελείωσε η παράσταση, στην έξοδο του πολυτελούς Παλλάς βρισκόταν ένας νεαρός, γύρω στα 20-25, όμορφος, φροντισμένος, με ένα κομμάτι χαρτόνι μπροστά του: «Είμαι άστεγος. Σας παρακαλώ βοηθήστε με». Το σταθερό, αξιοπρεπές μα απεγνωσμένο βλέμμα του εξόρυξε αρχέγονες ενοχές μέσα μου. Εκανα το κοινωνικώς αποδεκτό χρέος μου δίνοντάς του κάποια χρήματα και προχώρησα. Με το κεφάλι κάτω και την ψυχή μου κομμάτια. Πήρα το προτελευταίο μετρό, στις 23.45, από το Σύνταγμα με κατεύθυνση τον Αγιο Αντώνιο. Στην αποβάθρα του σταθμού Ομονοίας, μια κοπέλα, σε ηλικία μαθήτριας Λυκείου, σνιφάριζε τη δόση της που την «έκοβε» σε γραμμές με μία ταμπλέτα χαπιών. Στα 30-40’’ που παρέμεινε το βαγόνι στη συγκεκριμένη αποβάθρα, κανείς από την ασφάλεια του Αττικού Μετρό δεν εμφανίστηκε. Εικόνες μιας χώρας σε διάλυση. Με τα νιάτα της –δηλαδή το παρόν και το μέλλον της- σε απελπισία. Να ξοδεύονται πεταμένα στα χαντάκια ενός ανθρωποφάγου πολιτικού συστήματος που ενδιαφέρεται μόνο για την πάση θυσία συντήρησή του στην εξουσία και τα ποσοστά του στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Αηδία. Απελπισία. Θυμός.

… και η παράσταση του Σταμάτη Φασουλή

Α, ναι. Η παράσταση του Σταμάτη Φασουλή. Η μεγάλη εισπρακτική επιτυχία με τα εισιτήρια των €40, €35, €25. Με κείνα των €40 να φεύγουν πρώτα στην προπώληση. Σε καιρό μεγάλης οικονομικής κρίσης. Όταν για την ίδια παράσταση, το 2009, τα εισιτήρια στο Εθνικό θέατρο κοστολογούνταν από €15 έως €26. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Προφανώς, αξίζει να διαθέσεις €35-€40 αν θέλεις να βλέπεις καλά στη σκηνή. Γιατί στο αχανές Παλλάς, η σκηνή και οι ηθοποιοί «χάνονται» από τις θέσεις των εισιτηρίων των €25. Θέλεις, κυριολεκτικά, κιάλια για να παρακολουθήσεις την παράσταση. Ή τουλάχιστον αυτό έκανα εγώ καθισμένη στην 28^η σειρά, την προτελευταία πριν την κονσόλα και την έξοδο της πλατείας. Προφανώς, χανόταν και ο ήχος στο Παλλάς των 1.500 θέσεων γι’ αυτό και όλοι οι ηθοποιοί φορούν μικρόφωνα. Που ναι μεν επιτρέπουν να ακούγονται οι ηθοποιοί μέχρι και τις τελευταίες σειρές καθισμάτων αλλά ψευτίζουν την εκφορά του λόγου τους.

Ολο το βάρος πάντως της τετράωρης εξαιρετικής θεατρικής μεταφοράς του μυθιστορήματος του Κώστα Ταχτσή από τον Σταμάτη Φασουλή και τον Θανάση Θ. Νιάρχο, με φόντο τα μεγαλύτερα ιστορικά γεγονότα του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα, σηκώνουν οι δυνατές ερμηνείες των ηθοποιών, ειδικά αυτές της Φιλαρέτης Κομνηνού (Νίνα) και της Νένας Μεντή (Εκάβη). Η σκηνική τους ενέργεια διατηρείται σε υψηλά επίπεδα επαγγελματισμού καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου κρατώντας σε εγρήγορση το κοινό το τετράωρο που διαρκεί η παράσταση. Πραγματικός σκηνικός άθλος. Από την πολύ καλή διανομή, λοιπόν, ξεχωρίζουν η Εκάβη της Νένας Μεντή, η οποία μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας σε αυτό που έχει πει κι ο ίδιος ο Ταχτσής, «ο άγγελος και ο διάβολος συγχρόνως», η Νίνα της Φιλαρέτης Κομνηνού με τις εντυπωσιακές ερμηνευτικές αποχρώσεις, η υποκριτικά επιβλητική μες στη σκηνική της ταπεινότητα Ολγα Δαμάνη ως Γαλάτεια Αραβαντινού, ο φέρων πάντα την ποιότητα ενός gentleman Γιάννης Νταλιάνης ως Αντώνης, ο εξαιρετικά διαυγής μες στην τιθασευμένη εκρηκτικότητά του Γιάννης Στάνκογλου ως Αντώνης, η χαμαιλέον Μαργαρίτα Λουμάκη ως Μαριέτα, Αθηνά, Γερμανίδα, η σκηνική ήσυχη δύναμη και το ήθος του Δημήτρη Ξανθόπουλου ως Θόδωρος και η εργατική Αγορίτσα Οικονόμου ως θεία Μπέμπα, Νότα.

Κι ενώ ο Σταμάτης Φασουλής περιέκοψε γενναία την πριν από δύο χρόνια πλαδαρή σκηνοθετικά σκηνή της γιορτής της Νίνας, διατήρησε την αμφιλεγόμενης αισθητικής τελική σκηνή με τη δολοφονία του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή ντυμένο τραβεστί να σφραγίζει την παράσταση του «Τρίτου στεφανιού». Ένα μάλλον φτηνό σκηνοθετικό τέχνασμα που στοχεύει στο προκάτ συναίσθημα μειώνοντας όλη την προηγούμενη αξιέπαινη τετράωρη προσπάθεια.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.