Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης έχει καταφέρει μέσα σε δύο μόλις χρόνια λειτουργίας, τα οποία συνέπεσαν με την οικονομική κρίση, να φιλοξενήσει πάνω από 80.000 θεατές και να πραγματοποιήσει 1.452 εκδηλώσεις!

Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης έχει καταφέρει μέσα σε δύο μόλις χρόνια λειτουργίας, τα οποία συνέπεσαν με την οικονομική κρίση, να φιλοξενήσει πάνω από 80.000 θεατές και να πραγματοποιήσει 1.452 εκδηλώσεις! Η Ξένια Καλδάρα συνεχίζει το έργο του εκλιπόντος σκηνοθέτη από τη θέση της γενικής διευθύντριας του Ιδρύματος και μας εξηγεί τη συνταγή της επιτυχίας του.

Φτάνω στην Πειραιώς 206 την ημέρα της ανακοίνωσης του 2ου Low Budget Festival, που διοργανώνει και φέτος ο Λάκης Λαζόπουλος με το www.tospirto.net. Φρέσκα πρόσωπα παντού, κινητικότητα, δράση, αισιοδοξία. Μέσα, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης να «σκάει» από ζωή κι απέξω να παίζεται η τύχη μας κορόνα – γράμματα. Στο ραντεβού μου με την Ξένια Καλδάρα, διευθύντρια του Ιδρύματος και κινητήρια δύναμη του πολιτιστικού κέντρου που οραματίστηκε ο Μιχάλης Κακογιάννης στα τελευταία χρόνια της ζωής του, τη ρώτησα πώς τα καταφέρνει τόσο καλά σε τόσο δυσοίωνους καιρούς. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι η αλλαγή νοοτροπίας και η νέα προσέγγιση στα πράγματα είναι ο μόνος τρόπος. Για να σας δώσω να καταλάβετε τι εννοώ, σταχυολογώ μερικά από τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μου είπε.

–  Το Ίδρυμα ξεκίνησε με την κρίση. Ο Μιχάλης Κακογιάννης ήθελε να δημιουργήσουμε ένα μικρό και ευέλικτο σχήμα, χωρίς επικίνδυνα ανοίγματα. Έβλεπε τι ερχόταν και το είχε προϋπολογίσει. Έτσι, πετύχαμε μια γαλήνη στο εργασιακό περιβάλλον μας, χωρίς περικοπές και απολύσεις, δουλεύοντας, όμως, πολύ σκληρά.

– Το ζητούμενο στις ζοφερές εποχές που ζούμε είναι οι μικρές και δεμένες ομάδες. Εμείς έχουμε μια οικοτεχνία, μια οικογενειακή επιχείρηση με 15 εργαζόμενους. Στους 22 μήνες που λειτουργούμε κάναμε 1.452 γεγονότα και μας επισκέφτηκαν 80.229 θεατές, χωρίς να έχουμε τεράστιες αίθουσες. Έχουμε ένα θέατρο 320 θέσεων, ένα σινεμά 120, την αίθουσα Black Box με 60 θέσεις και έναν εναλλακτικό χώρο στο β’ υπόγειο. Τα στοιχεία είναι επίσημα, τα υποβάλλαμε στο ΥΠΠΟΤ και μιλούν από μόνα τους.

– Ζούμε με τα χρήματα που βγάζει το Ίδρυμα από εκδηλώσεις και από ιδιωτικές χορηγίες μικρών ποσών. Είμαστε low budget πολιτιστικό κέντρο στον Ταύρο, μια υπέροχη και ασφαλή γειτονιά. Τα δήθεν περιθωριακά και τα μοδάτα στέκια έχουν τελειώσει, το λάιφ-στάιλ είναι πλέον επικίνδυνο. Το δικό μας κοινό έρχεται για να δει μια παράσταση, όχι για να φωτογραφηθεί. Κι αυτό το χαμηλό προφίλ το εκτιμούν όλο και περισσότεροι θεατές.

– Κάνουμε συμπαραγωγές με χαμηλό εισιτήριο, σε μια καθαρή και έντιμη σχέση με τους καλλιτέχνες. Μπαίνουμε μαζί τους στο ρίσκο των εισιτηρίων για να καλύψουμε τα βασικά μας έξοδα. Γι’ αυτό είμαστε ελκυστικοί στους νέους.

– Από την αρχή, αλλά ειδικά φέτος, το στίγμα του προγράμματός μας είναι η συνεργασία μας με τα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Το όνομα του Κακογιάννη είναι διαχρονικά ισχυρό. Μας ζητούν τις τραγωδίες του από το Στάντφορντ ώς το Καζακστάν. Μόνο στην Ινδία έχουν γίνει 6 ρετροσπεκτίβες και μας ζητούν κι άλλες. Φυσικά με δικά τους έξοδα.

– Δεν ξέρω ώς πότε οι ιθύνοντες θα αγνοούν τον Κακογιάννη για τον τάδε γνωστό ή κολλητό τους. Δεν ξέρω γιατί δεν μας ζητούν να τους βοηθήσουμε, αφού μπορούμε συλλογικά να προβάλλουμε τη χώρα μας στο εξωτερικό. Δεν τους ζητάμε χρήματα. Βοήθεια προσφέρουμε και μας αγνοούν.

– Μια μεγάλη αλήθεια που μου είπε ο διευθυντής του Φεστιβάλ art Καρνούντουμ της Αυστρίας είναι ότι είναι καλό να κάνεις τουρισμό για τον πολιτισμό, αλλά ολέθριο να κάνεις πολιτισμό για τον τουρισμό. Προσπαθώ όσο μπορώ να μη μείνει η πατρίδα μου μόνο στα «τσολιαδάκια».

– Δύο είναι τα μεγάλα προβλήματα του πολιτισμού στην Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια: Το ότι είπαμε πως ο πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία μας, χωρίς ποτέ να χαράξουμε μια εθνική πολιτική και έναν στρατηγικό σχεδιασμό σε βάθος χρόνου ώστε να «εξάγουμε» το προϊόν μας. Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι ο πνευματικός και καλλιτεχνικός κόσμος εξαρτήθηκε υπερβολικά από το κράτος, το οποίο εξελίχτηκε σε βαρίδι για την καλλιτεχνική δημιουργία. Ο Κακογιάννης, για παράδειγμα, ποτέ δεν σκέφτηκε να γίνει διευθυντής της όποιας κρατικής σκηνής. Ήθελε απλώς να κάνει ταινίες και παραστάσεις. Εκείνη η γενιά δεν σκεφτόταν «καρέκλες».

– Είναι σωστό το κράτος να βοηθάει τους νέους που κάνουν πειραματική τέχνη στα πρώτα χρόνια τους, αλλά όχι επ’ αόριστον. Η συνεχιζόμενη επιχορήγηση δημιουργεί εξαρτήσεις. Το κράτος εγγυήθηκε για να ενταχτεί το Ίδρυμα Κακογιάννης στο Πρόγραμμα Πολιτισμός, αλλά έκτοτε δεν έχουμε πάρει ούτε ένα ευρώ για τις δράσεις μας. Στηριζόμαστε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις, και τα πάμε καλά.

– Ο πολιτισμός δεν έχει να κάνει με κόμματα. Είναι εθνική υπόθεση και έτσι θα γίνει στο μέλλον για να πάμε μπροστά. Τέρμα πια με κείνη την τρελή εσωστρέφεια, όπου ο ένας λιβάνιζε τον άλλον, ερήμην του κόσμου. Δεν είναι κακό να περάσουμε από το ταμείο για να πάμε παραπέρα. Έτσι είναι όλη μας η ζωή.

– Χρειάζεται να βγουν προς τα έξω πολιτιστικές προτάσεις έντιμες, αποδεκτές στα διεθνή στάνταρ, με ταυτότητα και στίγμα, για να διεκδικήσουν τη θέση τους. Όχι ευκολίες και αντιγραφές που φαίνονται διά γυμνού οφθαλμού.

– Ο Κακογιάννης με έμαθε όλα όσα ξέρω. Μαζί του γνώρισα όλη τη «Δρακογενιά» και είδα πώς αυτοί οι άνθρωποι – ο Χατζιδάκις, ο Γκάτσος, ο Θεοδωράκης –, έκαναν πράξη όλα όσα πίστευαν. Μαζί τους, και κυρίως μαζί με τον Μιχάλη, έμαθα να αγαπάω τόσο την Ελλάδα.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.