Της Ιωάννας Μπλάτσου

Μια διασκευή του παραμυθιού των Αδελφών Γκριμ «Οι τρεις βασιλοπούλες που λιώναν τα γοβάκια τους» ανέβασε το θέατρο Ακροπόλ στην καινούργια παιδική σκηνή του. Πολύς κόσμος στην πλατεία, πλήθος λιλιπούτειων θεατών αλλά και κάποιες ενστάσεις για τον «εκμοντερνισμό» της μαγείας του παραμυθιού.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Μια διασκευή του παραμυθιού των Αδελφών Γκριμ «Οι τρεις βασιλοπούλες που λιώναν τα γοβάκια τους» ανέβασε το θέατρο Ακροπόλ στην καινούργια παιδική σκηνή του. Πολύς κόσμος στην πλατεία, πλήθος λιλιπούτειων θεατών αλλά και κάποιες ενστάσεις για τον «εκμοντερνισμό» της μαγείας του παραμυθιού.

Κάθε φορά που πάω να δω μια παιδική παράσταση, παίρνω μαζί μου κι έναν λιλιπούτειο θεατή για να έχω μια από-πρώτο-χέρι αντίδραση για το πραγματικό «γκελ» της παράστασης στο κοινό που απευθύνεται. Αυτήν τη φορά, πήρα μαζί μου τη βαφτιστήρα μου, την 6χρονη Ειρήνη – Μαρία. Όταν πήγα να την πάρω από το σπίτι της, με ρώτησε τι θα δούμε στο θέατρο και της είπα «ένα παραμύθι των Αδελφών Γκριμ, τις “Τρεις βασιλοπούλες που λιώναν τα γοβάκια τους”». Ο 8χρονος αδελφός της, που άκουγε την κουβέντα μας, με διόρθωσε: «Τις “Δώδεκα βασιλοπούλες που λιώναν τα γοβάκια τους” θα δείτε. Δώδεκα είναι οι βασιλοπούλες στο παραμύθι». Εγώ επέμεινα ότι ήταν τρεις – ανοησία μου, ποτέ δεν «τα βάζεις» με τα παιδιά σε επίπεδο παραμυθιών γιατί τα ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά – και ο Γιώργος μου απάντησε με γενναιόδωρη επίγνωση της κατάστασης: «Καλά, ξαναδιάβασέ το και θα δεις ότι έχω δίκιο». Είχε δίκιο, φυσικά.

Οι δώδεκα βασιλοπούλες που έγιναν τρεις

Μπορώ να καταλάβω ότι για λόγους σκηνικής – αλλά και γενικότερης – οικονομίας, οι δώδεκα βασιλοπούλες έγιναν τρεις. Μπορώ επίσης να καταλάβω ότι για λόγους δραματουργικής οικονομίας και ευελιξίας ο Στρατής Πασχάλης, που υπογράφει τη διασκευή του παραμυθιού των Αδελφών Γκριμ, προέβη σε κάποιες αλλαγές στο κείμενο. Σωστά, κατά τη γνώμη μου, μεταμόρφωσε τον στρατιώτη, που δίνει τη λύση στο πώς οι βασιλοπούλες λιώνουν κάθε βράδυ τις σόλες των παπουτσιών τους ενώ παραμένουν κλειδωμένες στο δωμάτιό τους, σε ποιητή, ο οποίος «ζει σαν τραγούδι τη ζωή». Του χάρισε μερικές από τις καλύτερες ατάκες του κειμένου προσδίδοντας ταυτόχρονα περαιτέρω ποιητικότητα στο πολύ όμορφο παραμύθι. Όμως, βρήκα αισθητικά ευτελή τα «εκμοντερνισμένα» σκηνοθετικά «ευρήματα» της παράστασης της Σοφίας Σπυράτου. Μα, «εκμοντερνίζονται» τα παραμύθια; «Εκμοντερνίζεται» το παγκόσμιο συλλογικό υποσυνείδητο, το πολιτισμικό DNA όλου του δυτικού κόσμου, όπως αυτό διαμορφώνεται μέσα από τους μύθους και τα παραμύθια της παιδικής μας ηλικίας; Θυμάστε εσείς παραμύθι από τα παιδικάτα σας με «κινητά», «κάμερες στις κρεβατοκάμαρες των βασιλοπουλών», «αστρολόγους» και «λαπ-τοπ»; Με τη λύση του γρίφου των λιωμένων γοβακίων των βασιλοπουλών να γειώνεται μέσα από φωτογραφίες τραβηγμένες με το κινητό του ποιητή εγκλωβίζοντας όλη τη μαγεία του παραμυθιού σε μια παρωχημένη χαζομοντερνιά; Αμ, εκείνη τη γριούλα στο δάσος που βοήθησε τον στρατιώτη – ποιητή να βρει τη λύση στον γρίφο, γιατί έπρεπε να την κάνετε super-wow-space-sexy σελήνη ντυμένη στα ασημί με γόβες – στιλέτο, για να μιλήσω στον μεταμοντέρνο τόνο σας; Καταλαβαίνω – λέμε τώρα – τη μανία της εποχής με το νέο και το όμορφο, αλλά οι μανίες είναι για να ξεπερνιούνται και να αντικαθίστανται από υγιείς συνθήκες σκέψης και δράσης. Ειδικά όταν απευθύνονται σε παιδιά. Είναι δυνατόν, ειδικά αυτήν την εποχή, που τόσος ντόρος γίνεται για την πνευματική και πολιτισμική κατρακύλα του γένους μας, να παρουσιάζετε σε παιδάκια παράσταση με όρους αισθητικής που, σε κάποια σημεία, παραπέμπει έντονα σε τηλεοπτικά σίριαλ της δεκαετίας του ’80; Ευτυχώς, υπάρχουν και άλλα σημεία όπου αφήνεται να διαφανεί το διαχρονικά μαγευτικό πνεύμα των Αδελφών Γκριμ: η σκηνή του ονείρου του Ινδού πρίγκιπα που αιωρείται μες στα όνειρά του από γοβάκια, του φεγγαριού με φόντο τον έναστρο ουρανό και του ονείρου – καθρέφτη με τα ακροβατικά α λα Cirque du Soleil. Από τη διανομή ξεχώρισαν η βασιλοπούλα της Ευγενίας Δημητροπούλου για τη χάρη και τη φυσική ομορφιά της και ο στρατιώτης – ποιητής Γιώργος Νούσης για τη σκηνική του ζέση, ενώ ο βασιλιάς του Νικόλα Αναστασόπουλου έχει καθοδηγηθεί πολύ λανθασμένα σε μια χαζοπαιδιακίσια εκφορά λόγου. Όπως δεν μιλάμε στα παιδιά μπεμπεκίστικα στο σπίτι, το ίδιο πρέπει να πράττουμε και στο θέατρο.

Στα συν της παράστασης, η ζωντανή μουσική του νεαρού και ταλαντούχου Απόλλωνα Ρέτσου, που προσθέτει ένταση και παιδιακίσια ζωηράδα στο εγχείρημα, καθώς και τα παραμυθένια κοστούμια της Δέσποινας Μακαρούνη. Τα σκηνικά του Aaron Minerbrook μάλλον φτωχά σε έμπνευση – εκείνος ο βασιλικός θρόνος – κρεβάτι γιατί μοιάζει με μπανιέρα; Στη βαφτιστήρα μου, πάντως, άρεσε πολύ η «βασιλοπούλα με τα ροζ, ειδικά όταν πετούσε από πάνω μας» (Ευγενία Δημητροπούλου), τα «ωραία γοβάκια που φορούν όλοι στα κεφάλια τους», ο «τεράστιος ελέφαντας που πέρασε δίπλα μας», «το δάσος που άνοιγε σαν βιβλίο» και «οι ακροβάτες του ονείρου».

Η παράσταση παίζεται κάθε Κυριακή (11.30 π.μ. & 3.00 μ.μ.) στο θέατρο Ακροπόλ (Ιπποκράτους 9-11, τηλ. 210-3643700).

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.