Της Ιωάννας Μπλάτσου

Η παράσταση του Γρηγόρη Βαλτινού «Ο φυλακισμένος της διπλανής πόρτας» του Νιλ Σάιμον εγκαινιάζει τη νέα θεατρική στέγη του θιασάρχη στο θέατρο Ιλίσια με μια εισπρακτική επιτυχία.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Η παράσταση του Γρηγόρη Βαλτινού «Ο φυλακισμένος της διπλανής πόρτας» του Νιλ Σάιμον εγκαινιάζει τη νέα θεατρική στέγη του θιασάρχη στο θέατρο Ιλίσια με μια εισπρακτική επιτυχία.

«Όταν ήμουν παιδί, σκαρφάλωσα σε μια μάντρα για να δω λαθραία την προβολή μιας ταινίας του Τσάρλι Τσάπλιν. Γέλασα τόσο πολύ, που έπεσα κάτω και άνοιξα το κεφάλι μου. Με πήγαν στον γιατρό, καταματωμένο και σκασμένο στα γέλια! Η άποψη που έχω για την απόλυτη επιτυχία μιας κωμωδίας, είναι ακριβώς αυτή: να κάνω το κοινό να πέσει στο πάτωμα, σπαρταρώντας από τα γέλια τόσο πολύ, που κάνα δυο να λιποθυμήσουν κιόλας». Σε αυτές τις αράδες συνοψίζεται η κωμική κοσμοθεωρία του πολυβραβευμένου Αμερικανού συγγραφέα Νιλ Σάιμον, ο οποίος επίσης έχει γράψει πως «αν πορεύεσαι στη ζωή χωρίς να έχεις πονέσει, τότε πιθανόν να μην έχεις γεννηθεί ακόμα». Σε αυτήν την γκρίζα ζώνη μεταξύ κωμωδίας και δράματος κινείται το έργο του «Ο φυλακισμένος της διπλανής πόρτας», που περιγράφει τη ζωή ενός μεσήλικου ζευγαριού σε ένα διαμέρισμα με πολύ θόρυβο στη Δεύτερη Λεωφόρο στο Άπερ Ιστ Σάιντ της Νέας Υόρκης, μια μέρα που κύμα καύσωνα έχει χτυπήσει την πόλη και ενώ τα απορριμματοφόρα του δήμου απεργούν. Μέσα σε αυτήν τη συνθήκη, ο άντρας, ο Μελ Έντισον, θα απολυθεί λόγω περικοπών στην εταιρεία όπου δούλευε 22 χρόνια, ενώ λίγο αργότερα διαρρήκτες θα ληστέψουν το σπίτι του μέρα μεσημέρι. «Αυτό το κτήριο, αυτό το διαμέρισμα, αυτή η πόλη, αυτή η χώρα έχει αγριέψει» λέει ο φυλακισμένος μες στο χάος της μεγαλούπολης Μελ, ο οποίος κάποια στιγμή αισθάνεται ότι η απελπισία τον υπερβαίνει, «…διαλύομαι… δεν μπορώ να χειριστώ τα πράγματα… γλιστράω… φοβάμαι», μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσει, ύστερα από έναν νευρικό κλονισμό, πως «έπρεπε να φτάσω στην παράνοια για να καταλάβω πόσο παρανοϊκός είναι ο κόσμος».

Από τα ράντζα στην Gaga

Ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο οποίος φέρει τη συνολική ευθύνη του εγχειρήματος, καθώς έχει σκηνοθετήσει, μεταφράσει και επιμεληθεί μουσικά την παράσταση, υπηρετεί αυτό που ονομάζουμε «αστικό θέατρο». Και ναι, μπορεί να «μην ανοίγει νέους δρόμους στην τέχνη του θεάτρου», αλλά με σεβασμό και μεράκι υπηρετεί την τέχνη και το κοινό του. Γιατί ο Βαλτινός έχει πιστό κοινό εδώ και δεκαετίες και μεταξύ τους έχει αναπτυχθεί μια win-win σύμβαση: το κοινό ξέρει τι να περιμένει και ο Γρηγόρης Βαλτινός τους το προσφέρει. Αναμενόμενα. Αλλά και γενναιόδωρα. Προσωπικά, πάντως, βρήκα μάλλον βεβιασμένες κι εκτός κλίματος τις hard rock μουσικές του επιλογές, κάποιες ελληνοποιήσεις καταστάσεων (π.χ. ράντζα στα νοσοκομεία) όπως και το αποτυχημένο ανέκδοτο με τη Lady Gaga. Παράλληλα, ένιωσα σαν να παραφωτίστηκαν κάποιες πιο σκοτεινές αναφορές του Νιλ Σάιμον χάριν εύκολης τέρψης των θεατών. Σε επίπεδο ερμηνειών πάντως οι επιδόσεις ήταν γενικά πολύ καλές. Ο ίδιος ο Γρηγόρης Βαλτινός σε μεγάλα κέφια, πηγαίος και απολύτως φυσικός – στη σκηνή βρίσκεται στον φυσικό του χώρο. Ό,τι συναίσθημα θέλει, το περνά στην πλατεία, με τους θεατές να κρέμονται από τα χείλη του. Κυριολεκτικά, τους οδηγεί σε όποια συναισθηματική απόχρωση θέλει. Τα αδέρφια του Μελ ερμηνεύονται απολαυστικά από τους Υβόννη Μαλτέζου, Κώστα Φλωκατούλα, Αλεξάνδρα Παντελάκη και Φωτεινή Ντεμίρη. Μόνο η Κατερίνα Λέχου, η γυναίκα του Μελ, Έντνα, βγαίνει περιέργως μάλλον θολή ερμηνευτικά, αν και έχει κάποιες διαυγείς στιγμές. Υπηρετούν την αισθητική της παράστασης το μοντέρνο σκηνικό – καθιστικό του Γιώργου Πάτσα καθώς και τα αστικά κοστούμια του ίδιου.

ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Οι αγαπημένες μου παραστάσεις είναι οι λαϊκές απογευματινές της Τετάρτης για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ξεκινούν νωρίς, κάπου γύρω στις 7.00, οπότε γυρίζεις μια λογική, και πιο ασφαλή, ώρα σπίτι σου για να ξεκουραστείς και να προετοιμαστείς για την επόμενη εργάσιμη μέρα – αλήθεια, γιατί οι θεατρικοί επιχειρηματίες δεν καθιερώνουν την ίδια ώρα προσέλευσης και για την επίσης εργάσιμη Πέμπτη, ώστε να δώσουν ένα παραπάνω κίνητρο θεατρικής εξόδου στον κόσμο; Δεύτερον, γιατί λατρεύω το κοινό των λαϊκών απογευματινών παραστάσεων – μεσήλικες κυρίες, στη συντριπτική τους πλειονότητα, άντε και κάποιοι, επίσης μεσήλικες κύριοι, συνοδοί των κυριών, που δεν αφήνουν ατάκα του έργου ασχολίαστη. Έτσι, ουσιαστικά, βλέπεις δύο έργα: εν προκειμένω, αυτό του Νιλ Σάιμον και το άλλο του φοβερού κοινού, που συμπάσχει πραγματικά – και φωναχτά – με ό,τι συμβαίνει στη σκηνή. Να, πάρτε για παράδειγμα την κυρία δίπλα μου. Μπορεί να ήταν άψογη – και ήσυχη – καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, αλλά λίγο πριν από το δεύτερο μπουγέλωμα του Μελ από τον γείτονα του πάνω διαμερίσματος, δεν άντεξε και είπε: «Αχ, δεν πρέπει να βγει στο μπαλκόνι. Πάλι θα φάει κουβά. Και κάνει και κρύο τέτοια εποχή στη Νέα Υόρκη».

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.