Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Ο τραγικός θάνατος του θεατρικού επιχειρηματία Βαγγέλη Λιβαδά, ο οποίος ανασύρθηκε νεκρός από το διαμέρισμά του στη Γλυφάδα εξαιτίας μιας πυρκαγιάς, μου έφερε στον νου μια παλιά συνάντηση που είχα μαζί του, στα πρώτα μου δημοσιογραφικά βήματα, με αφορμή μια συνέντευξη για το περιοδικό «Ταχυδρόμος».

Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Ο τραγικός θάνατος του θεατρικού επιχειρηματία Βαγγέλη Λιβαδά, ο οποίος ανασύρθηκε νεκρός από το διαμέρισμά του στη Γλυφάδα εξαιτίας μιας πυρκαγιάς, μου έφερε στον νου μια παλιά συνάντηση που είχα μαζί του, στα πρώτα μου δημοσιογραφικά βήματα, με αφορμή μια συνέντευξη για το περιοδικό «Ταχυδρόμος». Θυμάμαι το γραφείο του στην οδό Αμερικής, στο ίδιο κτίριο με το θέατρο «Αμιράλ», τα «κορνιζαρισμένα» στον τοίχο χρόνια του στο θέατρο, τα χοντρά μαύρα γυαλιά και την απέχθειά του όταν τον αποκάλεσα «επιχειρηματία». Προτιμούσε το «παραγωγός», διότι δεν θεωρούσε εαυτόν απλό χρηματοδότη μιας παράστασης, αλλά εμπνευστή της. Παλιό, γερό σκαρί ο Λιβαδάς, από εκείνα που δεν υπάρχουν πλέον στο θέατρο, σήκωσε στις πλάτες του πάνω από 350 παραγωγές από το 1958 μέχρι σήμερα. Αρχαίο θέατρο, κλασικό, επιθεώρηση και μιούζικαλ, είδος που αγάπησε περισσότερο από όλα. Από παιδί παρακαλούσε τη μάνα του, μια αρχοντική κυρία από την Αίγυπτο, να τον πηγαίνει στο θέατρο. Προικισμένος με το ταλέντο του θεατή και την «όσφρηση» των νέων ταλέντων, παράτησε το πανεπιστήμιο και αφοσιώθηκε στη «μέθη» του θεάτρου. Έστησε αρχικά μια επιχείρηση με κινηματογραφικές αίθουσες και στην πρώτη ευκαιρία έφτιαξε το πρώτο του θέατρο. Ήταν ήδη ζευγάρι με τη Σμαρούλα Γιούλη, σύζυγο και μούσα του μέχρι το τέλος, την οποία φλέρταρε σε μια στάση του τρόλεϊ. Ο Λιβαδάς συνέδεσε το όνομά του με την ιστορία του σύγχρονου ελεύθερου θεάτρου και συνεργάστηκε με τα σπουδαιότερα ονόματα ηθοποιών, σκηνοθετών, σκηνογράφων και συγγραφέων. Μου μίλησε για πολλούς απ’ αυτούς. Για τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, «τον πιο περήφανο και χουβαρντά άνθρωπο που γνώρισα ποτέ», για τον κουμπάρο του Ντίνο Ηλιόπουλο, «που δεν ήξερε το ταλέντο του», για τον Γιάννη Τσαρούχη, «ένας λιγνός και ευγενικός κύριος που ήρθε να με βρει σε ένα ζαχαροπλαστείο». Πολλοί από τους μετέπειτα πρωταγωνιστές ξεκίνησαν με ρολάκια σε δικές του παραστάσεις και συχνά νέοι άνθρωποι μπήκαν επικεφαλής σε δουλειές του. Τρανό παράδειγμα οι πρωτεργάτες της «Ελεύθερης Σκηνής», για τους οποίους όλοι του έλεγαν ότι παίρνει τρομερό ρίσκο: Φασουλής, Λαζόπουλος, Παναγιωτοπούλου, Παπακωνσταντίνου, Αδαμάκη στο έργο «Της Ελλάδας το κάγκελο», το 1981. Και αμέσως μετά το «Αλλαγή και απάνω τούρλα», που έσπασε ταμεία, έργο πολύ τολμηρό για την εποχή της παντοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ. Μου μίλησε, τέλος, για την αγνωμοσύνη, που διαθέτει μπόλικη το ελληνικό θέατρο. Και, φυσικά, για τη Σμαρούλα: «Την εκτιμώ βαθύτατα κι ας θυμώνει που το λέω. Προτιμά, βλέπεις, να της λέω ότι την αγαπώ. Μόνο που η εκτίμηση εμπεριέχει την αγάπη».

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.