Της Έλενας Γαλανοπούλου

Ο όρος «διεθνής καριέρα» στην περίπτωση του Αντώνη Φωνιαδάκη δικαιώνεται στο ακέραιο. Είναι ο άνθρωπος που κάνει υπερήφανη την Ελλάδα στον σύγχρονο χορό, ως ένας από τους πιο περιζήτητους γκεστ χορογράφους στα πιο διάσημα μπαλέτα του κόσμου.

Της Έλενας Γαλανοπούλου

Ο όρος «διεθνής καριέρα» στην περίπτωση του Αντώνη Φωνιαδάκη δικαιώνεται στο ακέραιο. Είναι ο άνθρωπος που κάνει υπερήφανη την Ελλάδα στον σύγχρονο χορό, ως ένας από τους πιο περιζήτητους γκεστ χορογράφους στα πιο διάσημα μπαλέτα του κόσμου.

Μεγαλωμένος ώς τα δεκαοκτώ του στην Ιεράπετρα της Νότιας Κρήτης, πήρε τα πρώτα του χορευτικά μαθήματα στην τοπική σχολή της Νίκης Παπαδάκη για να φτάσει σήμερα να είναι ένας από τους πλέον περιζήτητους γκεστ χορογράφους στα μπαλέτα της Βιέννης, της Φλωρεντίας, της Βέρνης και τα φημισμένα Cedar Lake της Νέας Υόρκης. Γι’ αυτά ακριβώς δουλεύει πυρετωδώς αυτό το διάστημα, έχοντας ως βάση του την Λυών της Γαλλίας. Προηγουμένως έχει διανύσει μια εξίσου λαμπρή καριέρα ως χορευτής, συμμετέχοντας σε μερικά από τα μεγαλύτερα χορευτικά συγκροτήματα διεθνώς, όπως τα Bejart Lausanne (1994-1996) υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μορίς Μπεζάρ, την Όπερα της Λυών (1996-2002) υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Λούκου, αλλά και την ομάδα του φημισμένου Ιάπωνα Σαμπούρο Τεσιγκαγουάρα (2004). Ως χορογράφος έχει συνεργαστεί με περισσότερα από δεκαοκτώ διεθνή σχήματα. Ενώ από το 2003 ίδρυσε και τη δική του προσωπική ομάδα «Apotosoma» με έδρα της τη Λυών.

Του ζητάμε να ξεχωρίσει ο ίδιος κάποιους σταθμούς στο βαρύ και πλούσιο βιογραφικό του. «Έχοντας περάσει από το στάδιο ερμηνευτή σε αυτό του χορογράφου, οι εμπειρίες μου εμπλέκονται. Ως ερμηνευτής ξεχωρίζω την επαφή που είχα με τον Ματς Εκ και τη στιγμή που χόρεψα επί σκηνής με την Άνα Λαγκούνα στην ‘‘Κάρμεν’’ του. Επίσης, τη συνεργασία μου με τον Ορχάντ Ναχαρίν, αλλά και τον Σαμπούρο Τεσιγκαγουάρα, ο οποίος μου άλλαξε πραγματικά όλη μου τη φιλοσοφία για το τι εστί κίνηση και σωματικότητα. Από τις χορογραφικές μου εμπειρίες ξεχωρίζω τις δημιουργίες μου για τα μπαλέτα της Λυών, της Γενεύης, του Σάο Πάολο, αλλά και την εμπιστοσύνη που μου έδειξε ο Μορίς Μπεζάρ όταν μου έδωσε για πρώτη φορά την ευκαιρία να κάνω μια χορογραφία σε μια επίσημη παράστασή του. Αλλά και οι απίστευτες συζητήσεις μαζί του».

Φυγή προς τα μπρος

Μιλά γρήγορα, με ανεπιτήδευτη απλότητα. Λες κι ό,τι κατάφερε είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. «Από τη στιγμή που μιλάμε για χορό, τη λέξη ευκολία την ξεχνάμε», μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. «Θέληση, φοβερή αφοσίωση, πίστη, αλλά και σωστό timing» είναι ο συνδυασμός όσων χρειάζονται μαζί με το ταλέντο για να πετύχει κανείς σε μια τέχνη τόσο απαιτητική – «που σου ζητά την υπέρβαση στην ανθρώπινη σωματική κατάσταση» – όσο και επίπονη. Αντ’ αυτού, όμως, «η διαδικασία του να δουλεύεις με διαφορετικούς εμπνευσμένους ανθρώπους» είναι κάτι που δεν αλλάζει με τίποτα. Έτσι καταφέρνει να υπερνικά την κόπωση και τα σωματικά προβλήματα που παρουσιάζονται. Άλλωστε, οι πάσης φύσεως δυσκολίες ποτέ δεν τον ώθησαν να τα παρατήσει. «Κατάφερα να ξεπεράσω τις δύσκολες στιγμές μόνο και μόνο χάρη στην ευελιξία που μου δίδαξε ο χορός, μια τέχνη γεμάτη ανατροπές. Όπως και η ίδια η ζωή». Οι μεσογειακοί λαοί διακρίνονται για το πάθος στην έκφρασή τους, όχι όμως και για την πειθαρχία τους. Αναρωτιόμαστε εάν τελικά είναι προτέρημα ή εμπόδιο για έναν χορευτή να είναι Έλληνας. «Είμαστε σίγουρα λαός με μεγάλη ψυχή, μεγάλη ζωντάνια κι έντονη δραματικότητα στην ψυχολογία μας. Αυτό είναι και το δικό μου προτέρημα ξεκινώντας. Χωρίς βέβαια να αρκεί από μόνο του για να χαλιναγωγήσεις μια ολόκληρη τέχνη».

Τη στιγμή που η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα ο ίδιος παρακολουθεί απ’ έξω τις εξελίξεις. Όχι όμως αμέτοχος: «Βοηθώ την οικογένειά μου που τα βγάζει δύσκολα πέρα. Κι όταν σκέφτομαι πια συνεργασίες με την Ελλάδα κομπιάζω, παρόλο που θέλω πολύ να διατηρώ και καλλιτεχνικούς δεσμούς με τη χώρα μου».

Η φυγή στο εξωτερικό, που τώρα πια βρίσκεται στη σκέψη και στα χείλη κάθε νέου στην Ελλάδα, ήταν πάντοτε επιτακτική για όσους ήθελαν να ασχοληθούν με τον χορό. Πολλοί σήμερα θλίβονται όταν παρατηρούν τους καλύτερους σε κάθε τομέα, από την επιστήμη ώς τις τέχνες, να εγκαταλείπει τη χώρα. Ο Αντώνης Φωνιαδάκης βλέπει πιο ψύχραιμα τα πράγματα. «Πάντα οι εμπνευσμένοι άνθρωποι θα ανοίγουν τα φτερά τους και εκτός Ελλάδας». Γι’ αυτό και οι συμβουλές που έχει να δώσει σε έναν νέο χορευτή που ξεκινά σήμερα είναι διαχρονικές: Να έχει φοβερή αγάπη, να θέλει πραγματικά να μπει σε αυτή την πειθαρχία και τη δοκιμασία να δαμάσει την ανθρώπινή του υπόσταση. Αλλά και να έχει τα μάτια του ανοιχτά και σε άλλα είδη τεχνών. «Η εποχή μας είναι πολυμορφική. Υπάρχουν πια απίστευτα μέσα για να εκφραστεί κάποιος».

Info: Στις 3 Φεβρουαρίου κάνει πρεμιέρα στο μπαλέτο της Βιέννης. Ακολουθούν οι «Γάμοι» του Στραβίνσκι για τα μπαλέτα της Φλωρεντίας, «Ο αγώνας» του Στραβίνσκι για τα μπαλέτα της Βέρνης, «Η ιεροτελεστία της άνοιξης» για τα μπαλέτα της Γενεύης και του χρόνου μια νέα δουλειά για το Cedar Lake Dance Company της Νέας Υόρκης.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.