Της Ιωάννας Μπλάτσου

Ένα σύγχρονο ελληνικό έργο που αποτυπώνει με ακρίβεια, χιούμορ αλλά και κριτική διάθεση την ελληνική πραγματικότητα. Ένα λαμπερό καστ με πρωταγωνιστή τον Κώστα Βουτσά. Και η Δήμητρα Παπαδοπούλου σε μεγάλα κέφια στην παράσταση «Ο παππούς έχει πίεση» στο θέατρο Ήβη.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Ένα σύγχρονο ελληνικό έργο που αποτυπώνει με ακρίβεια, χιούμορ αλλά και κριτική διάθεση την ελληνική πραγματικότητα. Ένα λαμπερό καστ με πρωταγωνιστή τον Κώστα Βουτσά. Και η Δήμητρα Παπαδοπούλου σε μεγάλα κέφια στην παράσταση «Ο παππούς έχει πίεση» στο θέατρο Ήβη.

Πριν από λίγες εβδομάδες έγραφα σε αυτήν εδώ τη στήλη για τον Ισπανό Πέδρο Αλμοδόβαρ και τις θεατρικές «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης». Σήμερα, θα σας γράψω για την ελληνική, θηλυκή εκδοχή του Αλμοδόβαρ, τη Δήμητρα Παπαδοπούλου, η οποία, όπως και ο Ισπανός ομόλογός της, διακρίνεται για την εύστοχη παρατηρητικότητά της όσον αφορά τις διαπροσωπικές σχέσεις των δύο φύλων φιλτράροντας τις ανθρώπινες μικρότητες ή αδυναμίες μέσα από τη σουρεαλιστική γραφή της, λυτρώνοντας έτσι τους χαρακτήρες αλλά και το κοινό της μέσα από το ευπρόσδεκτο, τρυφερά αιχμηρό της χιούμορ. Επίσης, εκεί που στην αλμοδοβαρική ταινία / έργο η Πέπα ετοιμάζει ένα γκασπάτσο με Βάλιουμ, στον «Παππού» η εγγονή Φώφη ετοιμάζει μια πορτοκαλάδα με ηρεμιστικά και μια λεμονάδα με «ανεβαστικά» χάπια, ενώ ο μπάτσος αγαπητικός της εγγονής Πόπης προσθέτει, άθελά του, κοκαΐνη στις φακές. Εκεί που διαφοροποιείται η Παπαδοπούλου από τον Αλμοδόβαρ είναι σαφώς στις πολιτικές αιχμές που συναντώνται στο έργο της «Ο παππούς έχει πίεση» – έργο που είχε ανεβεί με επιτυχία προ 15ετίας για δύο συνεχόμενες σεζόν και ξαναγράφτηκε για να καταγράψει τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα του μνημονίου, των Αγανακτισμένων, των κοινωνικών και ερωτικών αδιεξόδων –, αλλά και στις ροκ καταβολές της, εν αντιθέσει με τις ποπ αναφορές και επιρροές του Ισπανού καλλιτέχνη.

«Δηλαδή το να επαναστατήσω είναι σαν να παίρνω κοκαΐνη;»

«Ο παππούς» της Δήμητρας Παπαδοπούλου, λοιπόν, δεν έχει μόνο πίεση και ολίγον από άνοια, αλλά και έμπνευση, όσον αφορά τα πολιτικά συνθήματα που ακούγονται στις αντι-μνημονιακές πορείες, ενώ κυριολεκτικά «τα σπάει» με τις ροκιές του: «Ρε μπάτσε, leave the kids alone» (παράφραση από τον στίχο του τραγουδιού «The Wall» των Pink Floyd, «Hey, teacher, leave the kids alone»). Η όλη παράσταση, δε, επενδύεται μουσικά με θρυλικά κομμάτια της ροκ σκηνής, σε επιμέλεια Κώστα Ζήκου – ενδεικτικά: «We Will Rock You» των Queen, «Break On Through» των Doors, «Satisfaction» των Rolling Stones, «Cocaine» του Eric Clapton – ενώ δεν λείπουν και κάποιες μουσικές αναφορές στη δεκαετία του ’80, όπως το «Billie Jean» του Michael Jackson και το «Jumpin’ Jack Flash» της Aretha Franklin και των Rolling Stones, που παραπέμπουν στα εφηβικά ακούσματα των 35χρονων-45χρονων εγγονών του παππού, Φώφης, Πόπης και Μαρίας, ή αλλιώς «της γενιάς του καναπέ», γενιάς που έφαγε με το κουτάλι το χάπι της υλικής ευδαιμονίας και την παραμύθα της γιάπικης καταξίωσης κατευνάζοντας τις συναισθηματικές της αρρυθμίες ή ανακοπές είτε με Μααλόξ και Βάλιουμ είτε με καμιά γραμμή κοκαΐνης ή καμιά τζούρα από κάνα μπάφο. Μαζί τους ο Χάρης ή «Κόκαλης» (από την έφεσή του στην άσπρη σκόνη), σύζυγος της Μαρίας και περιστασιακός εραστής της Πόπης, φρικιό των Εξαρχείων, πρωτοστάτης στις πορείες και εμπνευστής του κινήματος «ΨΑΞΟΥ», που επιχειρεί να φέρει μια νέα πνοή στην ελληνική κοινωνία με συνθήματα όπως: «Ξυπνήστε αυτούς που κοιμούνται, αφήστε αυτούς που ονειρεύονται», «Όχι άλλοι φόροι. Όχι άλλη σιλικόνη. Όχι στο ψέμα και τη διαφθορά. Όχι άλλο σουφλέ στην τηλεόραση. Όχι άλλη πίεση!», «Ναι στην αλήθεια. Ναι στην αλληλεγγύη και Ναι στον χαβαλέ!». (Αν θέλετε να γίνετε κι εσείς μέλος, επικοινωνήστε στη διεύθυνση: [email protected]).

Ψάξου, ψάξου, μπορεί να σε βρεις

Ουσιαστικά, αυτή είναι και η θεατρική – πολιτική πρόταση των δύο σκηνοθετριών της παράστασης, Δήμητρας Παπαδοπούλου και Αγγελίτας Τσούγκου. Ψάξου μέσα σου, ψάξου στον οικογενειακό και κοινωνικό σου περίγυρο, ψάξε την πολιτική σου τοποθέτηση, ανάλαβε την ευθύνη του εαυτού σου και πάψε να είσαι παθητικός θεατής της ζωής σου σε όλα τα επίπεδα. Με πολύ γέλιο, αρκετά μπινελίκια, που περιέργως δεν προσβάλλουν τον θεατή καθώς εντάσσονται στη δραματουργική σκιαγράφηση των χαρακτήρων, αρκετές πολιτικές αιχμές και πολλή τρυφερότητα, η παράσταση των Παπαδοπούλου – Τσούγκου μας ταρακουνά γλυκά ως προς τις ατομικές ευθύνες μας για την ανάδελφη, εντελώς απογοητευτική και συνάμα σουρεαλιστική ελληνική πραγματικότητα. Με το ίδιο κέφι και μεράκι έχουν καθοδηγήσει και τους ηθοποιούς τους: ο Κώστας Βουτσάς (Παππούς) κλέβει την παράσταση με τη νεανικότητα και τη μεταδοτική feel-good αύρα του, η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου (Φώφη) σε κάνει να πέφτεις κάτω από τη θέση σου στις σκηνές με τα Μααλόξ, τα Ζάναξ και όλο το περιεχόμενο της τσάντας – φαρμακείου που κουβαλά – τι πληθωρική κωμίκα! –, ο Κώστας Αποστολάκης (Μπάτσος) επιβάλλεται σεμνά μέσα από το πηγαίο, φυσικό, εκρηκτικό του ταλέντο, η Θωμαΐς Ανδρούτσου (Πόπη) παρέχει το φλεγματικό αντίβαρο στους κωμικούς εκτροχιασμούς της παράστασης και ο Πέτρος Λαγούτης (Χάρης) υποστηρίζει τον αβανταδόρικο ρόλο του επαναστατημένου «Κόκαλη». Αδύναμη ερμηνευτικά κι αδιαφοροποίητη από τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις η Σοφία Παυλίδου (Μαρία). Εντυπωσιακό στη λεπτομέρειά του και λειτουργικό στην πολυμορφία του το σκηνικό του Γιάννη Μουρίκη, εντός της αισθητικής και του κλίματος της παράστασης τα κοστούμια της Μαρίας Κοντοδήμα.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.