Η σελίδα του λοξού

♦ Η υπερβολή αναμάσησε την επανάληψη και απογύμνωσε την ανυπαρξία των προκειμένων. Τα προαναφωνήματα των ανακοινώσεων απο¬σαφηνίζουν το ερμήνευμα και τα λεξήματα, απλουστευμένες ιχνογραφίες, πολυλογούν την ανάγκη των σχημάτων για μια θέση στον σκού¬ρο πίνακα.

♦ Η υπερβολή αναμάσησε την επανάληψη και απογύμνωσε την ανυπαρξία των προκειμένων. Τα προαναφωνήματα των ανακοινώσεων απο¬σαφηνίζουν το ερμήνευμα και τα λεξήματα, απλουστευμένες ιχνογραφίες, πολυλογούν την ανάγκη των σχημάτων για μια θέση στον σκού¬ρο πίνακα.
♦ Οι περιορισμένοι, πλουμισμένοι και θρασείς, αδιάβαστοι και αστοιχείωτοι ορίζουν το περίγραμμα του τοπίου δηλώνοντας ευθαρσώς τη δομή του χοντρού τοίχου.
♦ Η αναίδεια ταυτίστηκε με την ευήθεια και το αναγνωστικό παγωμένο αντικείμενο σαρκάζει κλειδωμένο στην άκρη του πράσινου θρανίου, δίπλα στην ιστορία που γράφει τα λόγια των μεγάλων ανδρών.
♦ Ομολογία κρίσεως και η συνωμοσιολογία, υπαρκτό λήμμα στις σελίδες των εννοιών, άναυδη αποσύρεται στο κάτω μέρος του σκο¬νισμένου χαρτιού.
♦ Και η αυθάδεια χρυσόχροη, απαστράπτου¬σα, προσκαλεσμένη στους άμβωνες των ευ¬κτηρίων, απενοχοποιεί την ανικανότητα μεταχειριζόμενη δικαιολογήματα πρωτοβάθμιας εκφωνήσεως.
♦ Στον εικονικό ενεστώτα, όταν ο παρακείμε¬νος καθομολογεί την ενοχή των ρημάτων.
♦ Χειμώνας βαρύς. Τα σύννεφα κατεβασμένα στο πάτωμα. Παγωμένη καταχνιά ανακατεμένη με τη βροχή. Μελαγχολία των χρόνων κρεμα¬σμένη στα ξεραμένα στόματα.
♦ Και η απορία ανήμπορη μαζεύει τις ψιχάλες κοιτάζοντας μισόκλειστα την αθυρογλωσσία του υπόφαιου ψιθυρίζοντας τα επιφωνήματα.
♦ Στους δρόμους η συνέχεια της αναπνοής προλογίζει τα μελλούμενα, ενώ στους ανοι¬χτούς κάδους η ζωή ψάχνει τον επιούσιο. Στους φανοστάτες στην εξαίρεση του γκρίζου, σκιές καθηλωμένες, αγιογραφίες της απόγνω¬σης, περνούν στο σκοτάδι το υπόλοιπο των ονείρων τους.
♦ Μοναξιά. Και στον πόνο οι συλλαβές επισυ¬νάπτουν τη σιωπή στο εξεικόνισμα.
♦ Δυο σκύλοι αλυχτούν και ένα αδειανό σώ¬μα θυμάται το πρώτο κλάμα του. Μπερδεμένα τα χρώματα αφήνουν την απουσία να γράψει την επικεφαλίδα. Κι ένα λευκό αραχνοΰφαντο αφήνει το αποτύπωμα στη λεπτομέρεια της παραπομπής.
♦ Υπέρτιτλοι με χοντρά γράμματα, τονισμένα γραφήματα προκαθορισμένου διανοήματος και η σωτηρία, μικρό όνομα αορίστου διαστή¬ματος, κοινοποιεί την ευτραπελία στο ουράνιο τόξο.
♦ Σχοινιά χοντρά, ξεφτισμένα στην κατάληξη. Πληγωμένα χέρια. Απαγγελίες στις γιορτές, μπάντες και ανούσιες διηγήσεις. Στολισμένες επιφάνειες, περιπλεγμένες προτάσεις. Ρητο¬ρείες κενού δημιουργήματος να συμπληρώνε¬ται το ψηφιδωτό της γεωγραφίας.
♦ Στον πίνακα με την κιμωλία. Να πέφτει η ασπρόσκονη στους εξώστες της αγωνίας. Τα μάτια υγρά με το δάκρυ να προλογίζει. Δάχτυ¬λο τεντωμένο και οι αναπνοές βαριές να τελει¬ώνουν την απάντηση.
♦ Στο μωσαϊκό το βλέμμα να μετρά τα σημειώ¬ματα κι ένα χτυποκάρδι να νοσταλγεί εκείνο το ξεχασμένο παιχνίδι. Σκυμμένα κεφάλια και μια λεύκα στο ανοιχτό παράθυρο. Μια αστραπή μάτωσε το σκοτεινό πρωινό και ένα υψωμένο χέρι μαρτύρησε την αμαρτία.
♦ Στη μεγάλη αυλή, απέναντι απ’ τη λύπη, φωνές και τρεχαλητά, γέλια και τραγούδια. Πολύχρωμα σημαδάκια αντιφεγγίζουν. Γραψί¬ματα της ομορφιάς, πολυσήμαντα!
♦ Και στο παράθυρο.
♦ Πίσω απ’ το τζάμι.
♦ Δυο γέρικες σελίδες ανακατεύουν τις ανα¬μνήσεις γράφοντας στην υγρασία το επόμενο διάλειμμα.

Μυογράφημα
Όμορφη μέρα. Η μελαγχολία είχε δώσει την αισθαντικότητα που την όριζε. Στους κυματισμούς του σκοτεινού η αναπνοή άφηνε τα όνειρα να ταξιδεύουν με κλειστά μάτια. Πέλαγα κρεμασμένα στον ουρανό και φωτιές να κυλιούνται στη θάλασσα. Μεγαλουργήματα, να φωνάζει η ψυχή, να φεύγουν οι φωνές στα μεγάλα σύννεφα.
Το μαύρο να ανακατεύεται με το γαλανό και στη συνέχεια ένα φευγαλέο κόκκινο να υπογραμμίζει την αμηχανία της ωραιότητας.
Στεκόταν με ένα λευκό φόρεμα. Γυρισμένη η πλάτη. Τα μαλλιά να πέφτουν στη γυμνή πλάτη. Λιγοστό το φως έδινε στην οπτασία το πολυσύλλαβο. Ξυπόλυτη στο πλακόστρωτο. Νεράιδα βγαλμένη απ’ το παραλήρημα του φαντασιακού. Μοναδικότητα του παραμυθιού στα θολά τοπία των διηγήσεων.
Ένα φλάουτο κι ένα λουλούδι.
Και ένα τραγούδι σιγανό.
Κι ένας τρελός να μετρά στον ουρανό τις ψιχάλες που φτιάχναν τη βροχή.
Ένας αέρας ξέφτισε το φόρεμα και ένα κορμί μάγεψε τα χρώματα. Μια σιωπή άφησε την εικόνα χωρίς λόγια και τα βλέμματα δοξολόγησαν την αφήγηση. Μια αναπνοή πέρασε στα σωθικά και ένα θαυμαστικό ξεμύτισε δειλά ερωτοτροπώντας.
Μελωδία των στιγμών στην αυτοκρατορία της μοναξιάς. Στα απεικονίσματα των παθών.
Όταν τα σώματα αναπολούν τα εξιστορήματα των κλειδωμένων σκέψεων.
Βρέχει.
Ο θόρυβος βασανιστικός κτυπά ανελέητα την ξύλινη εξώθυρα. Ο δρόμος στενεύει.
Τα μάτια ανοίγουν.

Συμπαιγνία
Ερωτοτροπία της επιβίωσης
στους εξώστες
Ενώ στην ανεμελιά η αυθάδεια
ορθάνοιχτη μηχανεύεται
Παιχνίδισμα των ενστίκτων
Αυτοσχέδια επικεφαλίδα
Βιαστικών κειμένων
Βλέμματα στυλωμένα
Στους παρατημένους θρόνους
Αυστηρότητα περιχαραγμένη
Στα ευκτήρια
Στις ολιγοσύλλαβες φωνές
Του χειμώνα
Στα κλειστά παραθυρόφυλλα
Πίσω απ’ τις βαριές κουρτίνες
Η μοναξιά μαζεύει τις
λεπτομέρειες

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.