Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Δεν με ενδιαφέρουν καθόλου τα βραβεία. Ποιοι τα δίνουν, ποιοι τα παίρνουν, ποιοι τα «φτύνουν». Διάτρητα και «κρατικοδίαιτα» μου φαίνονται, διανοουμενίστικοι «λογαριασμοί» που δεν αφορούν κανέναν. Κι αν διάβασα τις προάλλες το βιβλίο «Εύα» της Έρσης Σωτηροπούλου δεν είναι επειδή βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (Βραβείο Ουράνη).

Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Δεν με ενδιαφέρουν καθόλου τα βραβεία. Ποιοι τα δίνουν, ποιοι τα παίρνουν, ποιοι τα «φτύνουν». Διάτρητα και «κρατικοδίαιτα» μου φαίνονται, διανοουμενίστικοι «λογαριασμοί» που δεν αφορούν κανέναν. Κι αν διάβασα τις προάλλες το βιβλίο «Εύα» της Έρσης Σωτηροπούλου δεν είναι επειδή βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (Βραβείο Ουράνη). Το διάβασα επειδή μου είπαν ότι είναι καλό. Σελίδα τη σελίδα, ξανά και ξανά. Και ομολογώ ότι δεν βρήκα αυτό το «κάτι» που θα με έκανε να πω: Ναι, η Σωτηροπούλου είναι μια συγγραφέας που της πρέπει, όπως λένε, αυτή κι άλλη τόση αναγνώριση. Μακριά από τον σωρό όλων εκείνων των ομοτέχνων της που γράφουν μπεστ σέλερ και τα βαφτίζουν λογοτεχνία, η Σωτηροπούλου έχει αποδείξει ότι μπορεί να γράψει καλή αφήγηση και δεν φοβάται να βουτήξει στα βαθιά. Ωστόσο, αρκεί αυτό για να ξεχωρίσει κανείς και να δείξει δρόμους; Ειλικρινά, δεν νομίζω, ιδιαιτέρως όταν η συγγραφέας διαλέγει ως προνομιακό αφηγηματικό φόντο μια Αθήνα που ξεψυχάει αβοήθητη μπροστά στα μάτια μας. Κι αυτή δεν την είδα. Της ξέφυγαν πολλά της Σωτηροπούλου: Η σαλεμένη μποντλερική ανθρωπομάζα που δεν έχει ούτε όνομα, ούτε νταβατζή, ούτε όνειρο. Οι ανέστιοι που χωνεύουν τα σπλάχνα τους. Τα μαχαίρια στη θέση των βλεμμάτων. Το ηθικό χάος, ο φόβος, οι ψίθυροι. Οι προσευχές. Η εξαχρείωση, ο κούφιος ήχος της πτώσης. Πού είναι όλα αυτά; Κάτι θεές Κάλι σε μπαράκι της μόδας μας έδωσε, ξένους που λένε «όκι, όκι», γραφικά πορνεία και παγωνιά. Γιατί, δηλαδή, να με «φτιάξει» μια ξεχαρβαλωμένη ζαρτιέρα, το κουτσοπόδαρο κορίτσι που καλεί πνεύματα και ένας κλεφτάκος με αισθήματα; Αυτά τα ξέρουνε και οι πέτρες. Εγώ ήθελα άλλα. Να μυρίσω τα σάπια φρούτα της αγοράς, τα χνώτα των πεινασμένων, τη λίγδα των αστέγων. Πολύς ρεαλισμός; Μπορεί. Σαν κάποιους πίνακες του Γκόγια. Και σίγουρα προτιμότερος από μια ηρωίδα που λες και υποφέρει από υπαρξιακή ζαλάδα (αυχενικού συνδρόμου) τρέχοντας πέρα δώθε σαν τρομαγμένη σκιουρίνα. Δεν μπορώ άλλες κρίσεις πανικού. Ούτε άλλη απόγνωση από ακατάλληλους γάμους. Θέλω κάποιος να μου περιγράψει το κενό που χάσκει κάτω απ’ τα πόδια μου και φοβάμαι να το δω. Υπάρχει τέτοιος να του ανάψω λαμπάδα; Λαμπερή εξαίρεση στο βιβλίο η σκηνή με τον πεινασμένο που τρώει το ταπεινό σουβλάκι του σαν να είναι το άλας της γης. Εκεί, ναι, τα μάτια της ηρωίδας έτσουξαν κι εγώ τα πίστεψα. Αν αρκεί αυτό για την Ακαδημία, τότε χαλάλι της η βράβευση.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.