Η σελίδα του λοξού

♦ Νιφοβολία και το χρώμα μαζεύτηκε στην άκρη και σιώπησε. Λευκοί δίφθογγοι δυσανασχέτησαν. Παρασυρμένοι θεατές νεκρού εξεικονίσματος, αργόσυρτοι εξόριστοι προαναγγελθείσης πράξεως παγωμένης συλλήψεως, μονολόγησαν στη σιγαλιά την εγκατάλειψη των προσχημάτων.

♦ Νιφοβολία και το χρώμα μαζεύτηκε στην άκρη και σιώπησε. Λευκοί δίφθογγοι δυσανασχέτησαν. Παρασυρμένοι θεατές νεκρού εξεικονίσματος, αργόσυρτοι εξόριστοι προαναγγελθείσης πράξεως παγωμένης συλλήψεως, μονολόγησαν στη σιγαλιά την εγκατάλειψη των προσχημάτων.

♦ Περιφερόμενοι παραχαράκτες των εννοιών, στις συναγωγές συνθέτουν τις προϋποθέσεις της δυσμορφίας, ενώ στα υπόστεγα οι παρηκμασμένοι διευθετούν τις γενικεύσεις τής καθημερινότητας εγκαταλείποντας την πολυτέλεια της λεπτομέρειας.

♦ Και στους βουρκωμένους κήπους οι κρίνοι αποσιωπούν την αγνότητα μεταμφιεσμένοι σε αγκαθωτά παραποιήματα. Ξεχαρβαλωμένα κορμιά, ξυλοκοπημένα δαρμένα βιογραφικά, διηγήματα ιστορικά, των αναμνήσεων συνθέματα.

♦ Η κατάντια προσκαλεσμένη, κοντότριχη και βαρύσωμη, ξεδοντιασμένη κι αλαζονική, διαμορφώνει τις συνθήκες των εκφορών και συντονίζει αλλοπρόσαλλα την κρύα επιφάνεια του επιλόγου.

♦ Και μια νάρκη να ξεπερνά τον υπερθετικό του μεγίστου προσδιορισμού, να απλώνεται στους ορίζοντες, να λησμονά η ευχή τα φωνήματα, να μαρτυρά στο σκοτάδι η ελπίδα τις συλλαβές της.

♦ Κατάσχεση των παραγράφων και οι αφηγητές αλλόγλωσσης ρητορείας ομοιώματα, παρερμηνεύουν τους ορισμούς και καθιερώνοντας τον ευτελισμό ομόηχη απαγγελία της σωτηρίας, ταπεινώνουν αναφανδόν τους μύθους, αγνοώντας τα μυστικά του βράχου που ξόδεψε ο θεός στο ευλογημένο πέλαγος.

♦  Κατεχόμενες συνειδήσεις, σώματα γερασμένα, αναγνώστες της μονοτονίας παραπλανημένοι από τη γελοιότητα των υπερώων, περιφέρονται χειραγωγημένοι, προφέροντας κίβδηλους λόγους εσπέριας καταγωγής.

♦ Και ο αέρας ξεφεύγει.

♦  Ο Φλεβάρης παρετυμολογεί τη γέννησή του κρατώντας το αίμα στη γη που τον έθρεψε. Ανθεστηρίων μεθυσμένος κι άστατος δίνει στον χειμώνα την τρέλα της ανοίξεως.

♦ Ενώ στους αδιέξοδους διαδρόμους μικρά φτερουγίσματα αναπολούν τη μεγαλοσύνη των ουράνιων τόξων. Άσπρο μονολόγημα, στρωμένο χαλί στο γήχυτο, πόθου αντίκρισμα, συρραφή στα περιθώρια, δίνει στην οφθαλμοπλανία τη μορφή παχύρρευστης ουσίας. Και το δυσνόητο κρύβεται εντέχνως πίσω απ’ τις κατασκευασμένες σκέψεις των διορθώσεων.

♦ Οι καιροί περνούν αφήνοντας στην ιχνογραφία τους τα ερμηνεύματα. Τα εξιστορήματα επαναλαμβανόμενα κείμενα διακονούν την καθεστηκυία πραγματικότητα και οι γραμμές μονοκοντυλιές κενού περιεχομένου αναζητούν τους δραπέτες της λογικής.

♦ Ο θυμός περιορίστηκε στα εισαγωγικά του και η κυρίευση συστήθηκε θρασύγλωσσα. Εφιάλτες του παρελθόντος ζωντάνεψαν και μια σίγαση ξεδιάντροπη κάθετα ι χασκογελώντας στην ανεμελιά της ηλιθιότητας.

♦ Τοιουτοτρόπως!

♦ Στη μεγάλη πλατεία. Στη βαρυπρέπεια των καθισμάτων. Πυγές πολυτελούς βίου εκθέτουν την αυθάδεια των ανοιχτών οδοντοστοιχιών, αφήνοντας επιφωνήματα ξεπεσμένου διανοήματος. Άρχοντες ολίγιστοι τοποθετημένοι στις αμβλείες στάσεις της ραστώνης παζαρεύουν τον μέλλοντα στη γραμματική της συναλλαγής των ιδεών.

♦ Ενώ ο ήλιος φώτισε τη μικρή νιφάδα, που τόλμησε να δραπετεύσει απ’ την ομήγυρη.

♦ Στις πεζούλες στη μεγάλη εκκλησιά χούφτες αδειανές. Στα κατεβασμένα βλέμματα ολόκληρη η ζωή δίνει τη ματαιότητα. Περίληψη των στιγμών στα μεγάλα μάρμαρα. Νεφελώματα και η προσευχή άηχο παραμίλημα συνοδεύει την ακινησία των αγίων.

♦  Και η αναπνοή στέκεται βουβή και ψιθυρίζει στην παγωνιά.

♦ Την απόγνωσή της.

Mυογράφημα

Στις παλιές συνοικίες. Στα χαμηλά σπίτια με τα κεραμίδια. Με τα παράθυρα με την κεντημένη κουρτίνα και την κόκκινη λαδομπογιά. Δίπλα στο μαγκάλι. Με τεντωμένα τα χέρια. Να ακούγεται ο βοριάς. Να σφυρίζει μέσα στην αμυγδαλιά να της παίρνει τα χαμόγελα. Να μολογά το κύμα τον άνεμο κι οι βράχοι να πονούν στο κτύπημα το ανελέητο.

Οι ματιές να κοιτούν τη μαυρίλα της οργής, να περιμένουν το ξέβρασμα της καταιγίδας. Να πλέκει η γριά κι ο γέρος να αφήνει τις ιστορίες απ’ τον πόλεμο να γίνονται αλήθειες. Στο ψηλό τζάκι το καζάνι έβγαζε τη μυρουδιά που χάθηκε κι οι σπίθες απ’ τα μισοκαμένα κλαδιά κάναν τις μπαλαρίνες προσπαθώντας να αποσπάσουν την προσοχή.

Βροντές, αστραπές. Και μια αργή βροχή με λίγο λευκό στα σωθικά της έγδερνε το θολό, στο φωτισμένο τζάμι.

Το βράδυ θα χιονίσει, μονολόγησε το ρυτιδιασμένο στόμα και οι μικρές φωνές αναζήτησαν ξανά την επιβεβαίωση της πρόβλεψης. Μάτια καρφωμένα να περιμένουν την πρώτη νιφάδα, το δώρο του χειμώνα, στρωμένο χαλί στα παιχνίδια της πρώτης επιθυμίας.

Προετοιμασία ονειρική. Ένα καρότο, ένας παλιός σκούφος, ένα ραπανάκι. Μια σκούπα με μεγάλο κοντάρι. Ξεσήκωμα των παραμυθιών. Η φαντασία να οργιάζει.

Ο αέρας σώπασε. Η αμυγδαλιά θυμωμένη κοίταξε τα πεσμένα λουλούδια της. Η γάτα νιαούρισε με κορδωμένη την ουρά της.

Και μια πριγκίπισσα λευκοντυμένη φανερώθηκε.

Συμπόρευσις

Ικεσία των αισθήσεων

στους ανηφορικούς δρόμους /

Εξαγνισμός των φθόγγων

σκαρφαλωμένος

στα πλάγια της λευκόχροης

αναζήτησης /

Λευκές οι φλέβες των καιρών

παραμιλούν στους πόθους

την αγωνία /

Διλήμματα κουρασμένα, σημεία

πεταμένα στις εξοχές,

στα αντικρίσματα των ειδώλων /

Αντάρτες αρματωμένοι,

στο τραγούδι, στη φωτιά,

στο λευκό, στο αίμα του έρωτα /

Στο χιόνι /

Στο αποτύπωμα

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.