Μήπως ήρθε ο καιρός να βάλουν οι φορείς, που φθίνουν δίχως χρήματα, λίγο νερό στο κρασί τους, αντί να κάνουν «ηρωικές» προσπάθειες διάσωσης διαιωνίζοντας τα χρέη τους; Μια τέτοια περίπτωση είναι και το Κέντρο Αρχαίου Δράματος «Δεσμοί», με πρόεδρο τη Λυδία Κονιόρδου.

Μήπως ήρθε ο καιρός να βάλουν οι φορείς, που φθίνουν δίχως χρήματα, λίγο νερό στο κρασί τους, αντί να κάνουν «ηρωικές» προσπάθειες διάσωσης διαιωνίζοντας τα χρέη τους; Μια τέτοια περίπτωση είναι και το Κέντρο Αρχαίου Δράματος «Δεσμοί», με πρόεδρο τη Λυδία Κονιόρδου.

Η ιστορία του Κέντρου Αρχαίου Δράματος «Δεσμοί» δεν μας φέρνει στο μυαλό μόνο την τραγελαφική περιπέτεια του θεατρικού μουσείου που δεν λέει να τελειώσει. Είναι ένα τυπικό παράδειγμα του «ελληνικού» τρόπου να γίνονται τα πράγματα. Συνδαιτυμόνες του Σπύρου Παπαδόπουλου το περασμένο Σάββατο ήταν ορισμένοι από την αφρόκρεμα του ελληνικού θεάτρου. Από τον Κώστα Τσιάνο ώς τη Λουκία Μιχαλοπούλου και από τον Σταμάτη Φασουλή ώς τον Νίκο Κουρή, όλες οι θεατρικές γενιές συστρατεύθηκαν σε μια εκπομπή – αφιέρωμα στη Λυδία Κονιόρδου με αφορμή «την προσπάθεια ενίσχυσης του Κέντρου Αρχαίου Δράματος “Δεσμοί”», του οποίου προεδρεύει. Λίγο πριν πάρουν τα όργανα φωτιά, λίγο πριν αρχίσει το κρασί να ρέει άφθονο και λίγο πριν ξεκινήσουν οι βαρύγδουπες δηλώσεις για το αδιάφορο κράτος που αφήνει τον πολιτισμό στο έλεος των καιρών, δεν θα έβλαπτε λίγη περίσκεψη.

Ένας οργανισμός που φθίνει διαρκώς

Ουδείς φυσικά υποστηρίζει πως η χώρα που γέννησε το αρχαίο θέατρο δεν έχει ανάγκη το μοναδικό Κέντρο Έρευνας και Πρακτικών Εφαρμογών του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος. Ίσα – ίσα. Το Κέντρο, όμως, που ιδρύθηκε το 1991 από την Ασπασία Παπαθανασίου, πορεύτηκε όλα αυτά τα χρόνια έχοντας ως κύρια πηγή εσόδων του τις κρατικές επιχορηγήσεις. Και όπως είναι κατανοητό σε όλους μας πλέον, χρήματα δεν υπάρχουν, εδώ και καιρό. Το ίδιο το Κέντρο έχει να δει το χρώμα του χρήματος από το 2008, εξ ου και το χρέος που κουβαλά στις πλάτες του ανέρχεται στις 150 χιλιάδες ευρώ. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Λυδία Κονιόρδου απευθύνει έκκληση για τη διάσωσή του. Είναι εξάλλου η ίδια η Ελληνίδα τραγωδός που το κρατά ανοιχτό με «νύχια και με δόντια», καθώς, όπως δηλώνει: «ό,τι κλείνει στην Ελλάδα, δύσκολα ξανανοίγει».

Δύο μήνες έχουν περάσει από τότε που ανακοίνωνε με συνεντεύξεις της την απόφασή της να το ανοίξει αποκλειστικά με δική της πρωτοβουλία και ευθύνη αξιοποιώντας τα χαμηλά – συμβολικά δίδακτρα των σεμιναρίων για να καλυφθούν ορισμένα από τα βασικά λειτουργικά έξοδα του Κέντρου. Μάλιστα δήλωνε τότε διατεθειμένη να αναλάβει προσωπικά ώς και την καθαριότητα του κτηρίου και χρέη γραμματείας. Ηρωική η απόφασή της, θα σκεφτόταν κάποιος. Μήπως όμως με αυτήν την πρακτική το μόνο που καταφέρνουμε είναι να έχουμε ανοιχτό ένα Κέντρο που υπολειτουργεί φθίνοντας διαρκώς σε σκιά του εαυτού του; Μήπως έτσι το χρέος απλώς συνεχίζει να αυξάνεται χωρίς να φροντίζουμε ούτε στο ελάχιστο την επόμενη μέρα του;

Ώρα για λύσεις

Από το 2000 έως σήμερα οι Έλληνες φορολογούμενοι έχουν υποστηρίξει το Κέντρο με επιχορήγηση 887.000 ευρώ (από τα οποία έχουν εκταμιευθεί τα 737.000 ευρώ). Πιστεύουμε αλήθεια πως στην Ελλάδα του μνημονίου και με την απειλή της πτώχευσης πάνω από τα κεφάλια μας θα συνεχίσουν οι όποιοι φορείς, όσο αξιόλογο έργο κι αν προσφέρουν, να βλέπουν τα ίδια ποσά; Σίγουρα όχι! Αδιαμφισβήτητα, θα ήταν καλύτερο για όλους μας να επιστρέφαμε σε μέρες ευδαιμονίας. Αυτές όμως έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Γι’ αυτό οφείλουμε να συμμαζέψουμε ό,τι αξίζει να περισωθεί για το μέλλον.

Η συγχώνευση με έναν άλλο φορέα που προτείνει ως λύση το υπουργείο, σίγουρα δεν θα γίνει ως διά μαγείας. Χρειάζεται βεβαίως σχεδιασμό και χάραξη νομικού πλαισίου. Χρειάζεται δηλαδή να βάλουμε νερό στο κρασί μας και να έρθουμε σε συνεννόηση. Κατά τα άλλα, δεν ακούγεται καθόλου άσχημη ιδέα, το αρχείο του Κέντρου – η βιβλιοθήκη και η βάση δεδομένων του δηλαδή – να μεταφερθούν στο Εθνικό Θέατρο. Οι αίθουσες του Εθνικού θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν και τα σεμινάρια, απαλλάσσοντας το Κέντρο από τα έξοδα του ενοικίου της οδού Αρκτίνου και λύνοντας οριστικά το στεγαστικό ζήτημα. Το να επιρρίπτει η μια μεριά τις ευθύνες στην άλλη όπως στο παιχνίδι της κολοκυθιάς είναι το πιο εύκολο. Είναι όμως και το πιο σωστό στην παρούσα συγκυρία; Ωραίες οι διεκδικήσεις, αλλά κάποια στιγμή οφείλουμε να κάνουμε και τον προσωπικό μας απολογισμό.

Η περίπτωση του Θεατρικού Μουσείου

Το ίδιο δεν συμβαίνει και με την περίπτωση του Θεατρικού Μουσείου; Αρχές Μαρτίου ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έχει ήδη κληθεί για να δικαστεί ακόμη μια φορά για χρέη στο ΙΚΑ! Την τελευταία στιγμή και για να αποφευχθεί ο διασυρμός, το υπουργείο θα βρει τα χρωστούμενα, οι εργαζόμενοι – που σήμερα βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας – θα επιστρέψουν στις θέσεις τους, ώσπου να τελειώσουν και πάλι τα χρήματα και να συμβεί πάλι το ίδιο. Το αποτέλεσμα ποιο είναι; Ένα Θεατρικό Μουσείο κλειστό, που δεν καλύπτει τις ανάγκες των ερευνητών και μελετητών καθώς λειτουργεί με προσωπικό ασφαλείας. Όσο για τη συγχώνευση με το Μέγαρο Μουσικής; «Κανένας οργανισμός δεν θέλει να συγχωνευθεί με κάποιον που έχει χρέος!». Ούτε φυσικά να διατηρηθούν και οι δεκαέξι υπάλληλοι. Συνεπώς, ζήτω το χρέος!

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.