Της Ιωάννας Μπλάτσου

Πώς ένα κείμενο με δραματουργικά προβλήματα μπορεί να οδηγήσει σε μια ενδιαφέρουσα παράσταση; Με τη φαντασία του σκηνοθέτη και με τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον σαιξπηρικό (;) «Περικλή» στο Εθνικό Θέατρο.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Πώς ένα κείμενο μπορεί να γίνει βαρετό; Και πώς ως επαγγελματίας γραφιάς μπορείς να χάσεις τον αναγνώστη σου; Η «συνταγή» είναι αλάνθαστη: όταν το «ξεπετάξεις». Σε επίπεδο θεατρικής κριτικής, όταν αρχίσεις, για να γεμίσεις τη σελίδα, να αραδιάζεις με κάθε λεπτομέρεια την πλοκή ενός έργου (την οποία και κάνεις copy-paste από το δελτίο Τύπου, διακινδυνεύοντας συχνά να εκτεθείς ανεπανόρθωτα). Έτσι, μπορεί να γεμίζεις τη σελίδα σου, αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, ο αναγνώστης προχωρά στην επόμενη παράγραφο αναζητώντας μια πιο προσωπική προσέγγιση του θέματος, στη χειρότερη, τον έχασες και πάει. Σε επίπεδο θεατρικού έργου, όταν δεν έχεις σαφή στόχο (ξεκάθαρο δραματουργικό πλάνο / πλοκή που θα εμπλέκει τους χαρακτήρες του έργου) ή όταν αερολογείς (βλ. αμπελοφιλοσοφείς), μπερδεύεσαι και μπερδεύεις και τον θεατή. Προς τι όλη αυτή η εισαγωγή;

Βαρετό έργο, ενδιαφέρουσα παράσταση

Λοιπόν, δεν είναι τυχαίο ότι ο «Περικλής» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ – αλλά και του άσημου Τζορτζ Ουίλκινς, καθώς εικάζεται από μελετητές ότι αυτός έγραψε τις δύο πρώτες πράξεις του έργου – δεν διδάσκεται στα πανεπιστήμια ή στις δραματικές σχολές και πολύ σπάνια ανεβαίνει στη σκηνή. Είναι ένα έργο μακροσκελές, χαοτικό, ανιαρό, με ασαφή ερείσματα: εμπεριέχει στοιχεία από άλλα έργα του Σαίξπηρ («Τρικυμία», «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», «Κοριολανό», «Βασιλιά Ληρ», «Μακβέθ»), από τον βιβλικό μύθο του Ιωνάθαν, τις περιπέτειες του «Σεβάχ του Θαλασσινού» και ανεστραμμένο τον οιδιπόδειο μύθο – κατά την αναγνώριση του Περικλή και της χαμένης κόρης του Μαρίνας). Γιατί τώρα ο Γιάννης Χουβαρδάς, καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου και σκηνοθέτης της παράστασης, επέλεξε αυτό το έργο, δεν μπορώ να ξέρω. Αυτό που ξέρω, ή μάλλον βλέπω, είναι ότι, για δεύτερη φορά, μετά την «Εμίλια Γκαλότι», ο χαρισματικός σκηνοθέτης καταπιάνεται με έργο παρωχημένο, σε σχέση με την εποχή του, ώς και δραματουργικά προβληματικό. Όμως, μέσα από αυτήν τη μη πρόσφορη δραματουργικά συνθήκη, καταφέρνει κάθε φορά να δημιουργεί μια πάρα πολύ επιτυχημένη σκηνική πρόταση. Πειραματιζόμενος και παίζοντας δημιουργικά με τη σκηνική φόρμα – για άλλη μια φορά «γυμνή», χωρίς σκηνογραφικές παρεμβάσεις –, εμφυσά ενδιαφέρον σε ένα μονότονο κείμενο μέσα από μια ευπρόσδεκτη αλλά καθόλου επιπόλαιη αλαφράδα, έχοντας «δέσει» εξαιρετικά έναν φαινομενικά ετερόκλητο θίασο σε σημείο ερμηνευτικής απελευθέρωσης, αποσπώντας παράλληλα αξιοσημείωτες ερμηνείες από τους ηθοποιούς του –οι οποίοι ερμηνεύουν πολλαπλούς ρόλους, πλην του Χρήστου Λούλη (Περικλής).

Αξιοσημείωτες ερμηνείες

Έτσι, έχουμε έναν συγκινητικό Γιάννη Βογιατζή, έναν χαρισματικό και παιχνιδιάρη Αφηγητή από τον Δημήτρη Πιατά και μια διαόλου κάλτσα Λυδία Φωτοπούλου. Ο Γιώργος Κοτανίδης είναι μεγάλη φυσιογνωμία. Η παρουσία του και μόνο προσθέτει στο δυναμικό του Εθνικού. Ο Μηνάς Χατζησάββας αποτελεί σταθερή αξία, μια σπάνια περίπτωση ηθοποιού, με μια ουμανιστική προσέγγιση να εμπλουτίζει την απόλυτα μετρημένη ερμηνεία του. Ο Μανώλης Μαυροματάκης είναι πλέον λαϊκός σταρ στα μάτια του κόσμου. Μετά την επιτυχία του διαφημιστικού «ομορφάντρα» (χαρακτηρισμό που απευθύνει ο Χατζησάββας στον Λούλη στην παράσταση μέσα από τη μετάφραση του Διονύση Καψάλη), άμα τη εμφανίσει του, ο κόσμος γελάει. Πράγμα άδικο για τον εξαιρετικό αυτόν ηθοποιό, ο οποίος μεγαλουργούσε και πριν στη θεατρική σκηνή, χωρίς όμως να έχει πίσω του τη μαζική απήχηση μιας πετυχημένης τηλεοπτικής διαφήμισης. Η Στεφανία Γουλιώτη, παρά το νεαρόν της ηλικίας της, αποτελεί ήδη, και αυτή, σταθερή αξία στα θεατρικά μας πράγματα. Με την εργατικότητά της και τη σκηνική της αυτοπεποίθηση κατακτά συνεχώς τα εργαλεία της τέχνης της. Ο Γιώργος Γλάστρας, τι σκηνική χάρη και άνεση, ο Κώστας Βασαρδάνης πάντα με καλούς σκηνοθέτες λάμπει, ο νεαρός Βασίλης Παπαγεωργίου σεμνή παρουσία και εξαιρετικός στον ζουρνά, η Μαρία Σκουλά, ενώ είναι εντός ρόλου, μάλλον καταφεύγει στις ευκολίες της. Τέλος, ο Χρήστος Λούλης, χωρίς το παλιό άγχος του «νέου ταλέντου», αλλά με την κατακτημένη ισορροπία μιας ήρεμης δύναμης, είναι ευχάριστα «λυμένος» πάνω στη σκηνή και μοιάζει να απολαμβάνει κάθε στιγμή του εκεί. Αυτή τελικά είναι η αφροδισιακή δύναμη ενός πραγματικά καλού ηθοποιού.

Η παράσταση θα συμμετάσχει τον Απρίλιο του 2012 στο «Globe to Globe Festival» στο Λονδίνο – στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας – στο οποίο θα παρουσιαστεί το σύνολο των έργων του Σαίξπηρ, το καθένα σε διαφορετική γλώσσα.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.