Της Χρυσούλας Παπαϊωάννου

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, από ετήσια γιορτή της πρωτοπορίας και των νέων ταλέντων, έγινε φέτος φεστιβάλ των… παππούδων, με το διαγωνιστικό του πρόγραμμα να αδυνατίζει αισθητά τα τελευταία χρόνια. Για του λόγου το αληθές καταγράψαμε τα highlights της 62ης διοργάνωσης.

Της Χρυσούλας Παπαϊωάννου

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, από ετήσια γιορτή της πρωτοπορίας και των νέων ταλέντων, έγινε φέτος φεστιβάλ των… παππούδων, με το διαγωνιστικό του πρόγραμμα να αδυνατίζει αισθητά τα τελευταία χρόνια. Για του λόγου το αληθές καταγράψαμε τα highlights της 62ης διοργάνωσης.

Οι νικητές: Τα στοιχήματα ήταν εξαρχής με το μέρος του… Καίσαρα. Μόλις προβλήθηκε η ταινία των αδερφών Ταβιάνι «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» (σύντομα στην Ελλάδα από την Ama Films), με θέμα το ανέβασμα της θεατρικής παράστασης «Ιούλιος Καίσαρας» του Σαίξπηρ από φυλακισμένους, όλοι έλεγαν ότι το 62ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου βρήκε τη φετινή Χρυσή Άρκτο. Όπερ και εγένετο. Στην τελετή λήξης το προηγούμενο Σάββατο, τα αδέρφια Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι τράβηξαν τα φλας επάνω τους. Η τρίτη ηλικία θριάμβευσε. Περίεργο. Η Μπερλινάλε έχει γράψει Ιστορία ως φεστιβάλ που αναδεικνύει την πρωτοπορία, τα νέα ταλέντα, τις καινούργιες τάσεις, την ορμή και την επαναστατικότητα, τις νέες γενιές. Είναι άραγε τόσο καλή η ταινία των δύο σκηνοθετών, που έχουν σβήσει τα 80 κεράκια τους, σε σημείο που να βάζουν τα γυαλιά σε νεότερούς τους συναδέλφους; Ή ανάμεσα στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος; Το φεστιβάλ κάθε χρόνο έχει όλο και πιο αδύναμο διαγωνιστικό πρόγραμμα.

Ο πήχης: Σε ένα πράγμα όμως η Μπερλινάλε εξακολουθεί να έχει ψηλά τον πήχη: στην πολιτική της ταυτότητα. Έχοντας απέναντι τους φεστιβαλικούς ογκόλιθους που λέγονται Κάννες και Βενετία, ξέρει ότι το πιο γερό της χαρτί είναι το ότι παραμένει ένα φεστιβάλ που φιλοξενεί την πολιτική σε οποιαδήποτε κινηματογραφική της εκδοχή. Το ίδιο έγινε και φέτος. Η Γαλλική Επανάσταση, ο Ιρλανδικός Απελευθερωτικός Στρατός, η Γερμανία του Τείχους, η κομμουνιστική Κίνα έγιναν το φόντο των ταινιών που διαγωνίστηκαν για τα βραβεία.

Η απογοήτευση: Απογοήτευσε η σκηνοθετική απόπειρα της Ατζελίνα Τζολί, «Στη χώρα του αίματος και του μελιού», όπου μια μουσουλμάνα βρίσκεται αιχμάλωτη σε ένα στρατόπεδο Σέρβων. Κρίθηκε κυρίως το πολιτικό περιεχόμενο της ταινίας, που αποδείχτηκε «ρηχό». Απεικονίζει τους Σέρβους ως τους κακούς της υπόθεσης, χωρίς να ασχολείται με την ευθύνη των Βόσνιων, γεγονός που προκάλεσε την οργή δημοσιογράφων στη συνέντευξη Τύπου. Ας πρόσεχε. Στην Μπερλινάλε δεν χαρίζουν κάστανα όταν εμπλέκεται η πολιτική. Βέβαια, της δίνουμε και ένα άριστα για την εμφάνισή της στο κόκκινο χαλί, χεράκι – χεράκι με τον Μπραντ Πιτ.

Οι βρυκόλακες: Ο διασημότερος εξ αυτών, ο Ρόμπερτ Πάτινσον, που, χάρη στο franchise των ταινιών «Λυκόφως», είναι ο πιο σέξι άντρας που ρουφάει… αίμα, βρέθηκε στο φεστιβάλ για το «Επικίνδυνο πάθος». Κοντοκουρεμένος, με ένα στυλάκι α λα Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, έκανε ενδιαφέρουσα κυρίως την πασαρέλα του κόκκινου χαλιού. Σε πόσα άραγε εφηβικά δωμάτια έχουν αστράψει οι κοφτεροί του κυνόδοντες; Όσο, πάντως, και να αλλάξει το look του, έχει μια φυσική χλομάδα αυτό το παιδί, που σου παγώνει το αίμα.

Ο θατσερισμός: Το ακροατήριο «παγώνει» κάθε φορά που η Μέριλ Στριπ σηκώνει το λάβαρο του θατσερισμού. Πού τη χάνεις, πού τη βρίσκεις, μας μιλάει για το πόσο σπουδαία πολιτικός υπήρξε η Μάργκαρετ Θάτσερ. Μήπως το λέει για να πειστεί και η ίδια; Ή νιώθει ότι πρέπει να υπερασπιστεί την ταινία τής Φιλίντα Λόιντ, που κατακρίθηκε για το κινηματογραφικό πορτρέτο της Σιδηράς Κυρίας, από το οποίο απουσιάζει τελικά η… Σιδηρά Κυρία; Στη συνέντευξη Τύπου η Αμερικανίδα ηθοποιός μίλησε για τη συμβολή της Θάτσερ στον φεμινισμό, λέγοντας ότι «στην εποχή της δεν υπήρχαν γυναίκες πολιτικοί, γιατροί, επιστήμονες, αλλά νοσοκόμες και νοικοκυρές. Αυτή άνοιξε τον δρόμο με τη μαχητικότητά της». Σωστά όλα αυτά. Αλλά μην ξεχνάμε ότι θα μείνει στην Ιστορία όχι μόνο ως μια φιλόδοξη και δυναμική φεμινίστρια, αλλά και ως η πολιτικός που διέλυσε το συνδικαλιστικό κίνημα, ξεκίνησε τον πόλεμο στα Φόκλαντ, εξαθλίωσε τη μεσαία τάξη με τη βαριά φορολογία και ήταν ανελέητη στη δίωξη του IRA.

Το κορμί: Φανατικός των καναλιών που μεταδίδουν αθλητικά, ο Στίβεν Σόντερμπεργκ ανακάλυψε την πρωταγωνίστρια της νέας του ταινίας, «Haywire», Τζίνα Καράνο, παρακολουθώντας πολεμικές τέχνες. Πολλές τη ζήλεψαν, όχι μόνο για το γραμμωμένο κορμί της, αλλά γιατί σε μια σκηνή της ταινίας ο Μάικλ Φασμπέντερ βρίσκει τον θάνατο, κυριολεκτικά, ανάμεσα στα πόδια της. Στην πρεμιέρα της ταινίας, στην Μπερλινάλε, από το ένα μπράτσο την κρατούσε ο Φασμπέντερ και από το άλλο ο Αντόνιο Μπαντέρας.

Ο Τεό: Έτσι είχε βαφτίσει ο διευθυντής του φεστιβάλ Ντίτερ Κόσλικ ένα άρθρο που έγραψε πριν από πολλά χρόνια για τον ευρωπαϊκό και τον αμερικάνικο κινηματογράφο. Είχε εμπνευστεί από την ομώνυμη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, αλλά και από τις σκέψεις και την ιδεολογία του. Το εξομολογήθηκε στη βραδιά που έγινε προς τιμήν του πρόσφατα χαμένου σκηνοθέτη, κατά την οποία προβλήθηκε το «Λιβάδι που δακρύζει».

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.