Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή

Ανά καιρούς έχουν δημοσιευθεί μακρύτατες λίστες με κατεβατά από χιλιάδες σωματεία, το­πικούς συλλόγους, θιάσους, μουσικά σύνολα, φορείς, ιδιώτες και όποιον άλλον αδιαφανώς εν Ελλάδι «επιχορηγούμενο» έβαζε ο νους τ’ ανθρώπου.

Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή

Ανά καιρούς έχουν δημοσιευθεί μακρύτατες λίστες με κατεβατά από χιλιάδες σωματεία, το­πικούς συλλόγους, θιάσους, μουσικά σύνολα, φορείς, ιδιώτες και όποιον άλλον αδιαφανώς εν Ελλάδι «επιχορηγούμενο» έβαζε ο νους τ’ ανθρώπου. 

Χουβαρντάδες υπηρέτες του νεοελληνικού κράτους έχωναν το μακρύ τους χέρι σ’ ένα σακούλι με δημόσιους παράδες – δανεικούς κατά κανόνα. Και τους μοίραζαν όπως γού­σταραν δεξιά κι αριστερά. Α, ήταν οι αξέχα­στες εποχές του «δώσε μου κι εμένα, μπάρ­μπα»… Πάνε πια. Στη σύγχρονη Κόλαση της μνημονιακής Ελλάδας, τώρα που κλονίζονται συθέμελα νοσοκομεία, σχολεία και ασφαλι­στικά ταμεία με επενδεδυμένους τους κόπους δεκαετιών δουλειάς, εμείς θα κάνουμε κουβέ­ντα για επιχορηγήσεις στην τέχνη; Ναι. Διότι και στο θλιβερό 2012 ελάχιστα από τα ψίχουλα που δίνει το κράτος πιάνουν τόπο. 

Πάρτε για παράδειγμα το θέατρο. Οι παλιοί, γαλουχημένοι με την κρατική ενίσχυση ή εγκατέλειψαν την κονίστρα (ο Σπύρος Ευαγγε-λάτος, ο Αντώνης Αντύπας) ή αρνήθηκαν τη μι­κρή επιχορήγηση ως προσβλητική (ο Θανάσης Παπαγεωργίου) ή συνεχίζουν ασθμαίνοντες, συμπιέζοντας όσο αντέχουν τις παραγωγές τους με βάση τα νέα δεδομένα (ο Λευτέρης Βο-γιατζής, ο Θόδωρος Τερζόπουλος, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, το «Τέχνης» κ.ά.). 

Οι νεότεροι εισπράττουν… υποσχέσεις ότι, με τα χίλια ζόρια, θα πάρουν πενταροδεκάρες. Δεν πειράζει καθόλου! Καλύτερα να απογαλα-κτιστούν οι νέοι καλλιτέχνες από τη νοσηρή ιδέα ότι πρώτα θα τους πληρώνει το κράτος και μετά οι θεατές. 

Μπορεί το επιχορηγούμενο θέατρο, από τη μεταπολίτευση έως τα μέσα της περασμένης δεκαετίας, να έδωσε εξαιρετικές παραστάσεις, αλλά έφερε στη σκηνή (κυριολεκτικά) και άφθονα μπάζα επιδοτούμενης μετριότητας. Η λύση είναι μία. Επιχορηγούμενη τέχνη; ΟK. Αλλά ας είναι λίγη και καλή. Ας κυριαρχούν πέντε – έξι μεγάλες παραγωγές – θεατρικές, μουσικές, χορευτικές, εικαστικές -, από αυτές που κανένας επιχειρηματίας του θεάματος δεν θα είχε την τρελή ιδέα να χρηματοδοτήσει. Με πειραματισμό, συνένωση πρωταγωνιστικών δυνάμεων, τολμη ρές προτάσεις. 

Το ίδιο και στο Ελληνικό Φεστιβάλ, με πρό­σκληση λίγων «εμβληματικών» και καλών παραγωγών από το εξωτερικό. Να ανοίξει λίγο το μυαλό μας, αφού τα λεφτά δεν μας βγάζουν για βενζίνη ούτε μέχρι την… Κόρινθο, όχι μέχρι το Μπρόντγουεϊ. Εδώ, ιστορικός οδηγός είναι η καλλιτεχνική και οικονομική επιτυχία του «Ριχάρδου Γ» στην Επίδαυρο το 2011, με τον Κέβιν Σπέισι. Τότε που η ποιότητα έβγαλε κέρ­δη – «απίθανα» πράγματα δηλαδή.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.