Γράφει η Ιωάννα Μπλάτσου

Ολοκληρώθηκε στις 18 Ιουλίου το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών – το Φεστιβάλ Επιδαύρου συνεχίζεται μέχρι και τις 11 Αυγούστου -, με την προσέλευση του κόσμου να κρατιέται στα περσινά περίπου επίπεδα, μεσούσης της σκληρής οικονομικής κρίσης.

Γράφει η Ιωάννα Μπλάτσου

Ολοκληρώθηκε στις 18 Ιουλίου το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών – το Φεστιβάλ Επιδαύρου συνεχίζεται μέχρι και τις 11 Αυγούστου -, με την προσέλευση του κόσμου να κρατιέται στα περσινά περίπου επίπεδα, μεσούσης της σκληρής οικονομικής κρίσης. Ο κόσμος κατέθεσε τον οβολό του, 20-25 ευρώ ανά παράσταση στην Πειραιώς 260, με κείνες του Ηρωδείου να φτάνουν έως και τα 100 ευρώ (όπερες, θέσεις VIP), αποδεικνύ­οντας ότι η ανάγκη των ανθρώπων για τέχνη χρήμα δεν κοιτά. Ας θυμηθούμε κάποιες από τις θεατρικές παραγωγές του φετινού φεστιβαλικού καλοκαιριού, με τη χρονολο­γική σειρά που παρουσιάστηκαν:

«Δεσποινίς Τζούλια» – Δημήτρης Λιγνάδης

Oops, he did it again! Παραφράζοντας το γνωστό ποπ τραγουδάκι της Μπρίτνεϊ Σπίαρς, βρισκόμαστε εντός κλίματος της παράστασης του Δημήτρη Λιγνάδη, η οποία ενδεχομένως θα ήταν πιο ακριβής αν έφερε τον τίτλο, «Με αφορμή τη “Δεσποινίδα Τζούλια”» καθώς επρόκειτο για έναν ελεύθερο αυτοσχεδιασμό με έντονα στοιχεία 70’s και 80’s πάνω στο έργο του Στρίντμπεργκ. Επίσης, ήταν λάθος επιλογή ως σκηνικός χώρος η αχανής αίθουσα Δ της Πειραιώς 260, καθώς μέσα στο μέγεθός της χάθηκαν οι περίφημες στριντμπεργκικές σιωπές, εντάσεις και βλέμματα. Πολύ ωραίες και μη αναμενόμενες οι μουσικές συνθέσεις της Ηρώς, εξαιρετικοί οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη, πολύ καλός στην κυνική εκδοχή του Ζαν ο Δημήτρης Λιγνάδης, αλλά χω­ρίς ερωτική χημεία με τη Τζούλια της Γουλιώτη, θαρραλέα και με εκρηκτική ενέργεια η Στεφανία Γουλιώτη – ίσως ήθελε λίγο περισσότερη δουλειά στα πιο εσωστρεφή της κομμάτια -, και η Μαρία Πρωτόπαππα για άλλη μια φορά χωρίς ίχνος ατέλειας στην προσέγγιση και απόδοση του ρόλου της υπηρέτριας Κριστίν.

«Βρίζοντας το κοινό» – Ομάδα De Koe

Αφού μας μανιφέστιασαν κανονικά για το τι δεν είναι θέατρο, ότι οι ίδιοι «δεν είναι ηθοποιοί», «δεν θα παίξουν κάποιο έργο» και εμάς «δεν θα μας μεταχειριστούν ως θεατές» καθώς εμείς «οι θεατές είμαστε η δράση», μετά πέρασαν στο… υβριστικό παρασύνθημα, «είστε μια δραματουργική γκάφα», «δεν έχετε αίσθηση του θεάτρου», «μας αφήνετε παγερά αδιάφορους», και στη συνέχεια αυτοσχεδίασαν είτε με βρισιές στα γαλλικά – οι οποίες έπεσαν στο κενό καθώς των περισσοτέρων το γαλλικό υβρεολόγιο εξαντλείται στο «merde» -, είτε στα ελληνικά – οι οποίες με τη βελγική προφορά τους ακούγονταν τόσο αστείες ή ακαταλαβίστικες, που και πάλι στο κενό έπεφταν, όπως άλλωστε και το ίδιο το εγχείρημα που ξεβράστηκε μέσα από την κοινοτοπία της «πρωτοποριακής» του παντιέρας. Στο τέλος, τι σπατάλη, τόσα φαγητά στο πάτωμα, όταν συμπολίτες μας ψάχνουν στους κάδους απορριμμάτων για τα προς το ζην. Τέτοια στρεβλά, ελιτίστικα θεάματα είναι που διώχνουν τον κόσμο από το θέατρο.

«Γιοι και κόρες» – Γιάννης Καλαβριανός

Η αρτιότερη ελληνική παράσταση του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών. Ο Γιάννης Καλαβριανός χτύπησε φλέβα με αυτό το έργο του, που βασίστηκε σε 80 πραγματικές συνεντεύξεις. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Εμφύλιος, ο σεισμός στην Ιθάκη το ’53, η ανέγερση του Τείχους στο Βερολίνο και η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, πέρα από στεγνά κεφάλαια των σχολικών βιβλίων, αποτελούν και οριακές στιγμές στις άγνωστες ζωές των πρωταγωνιστών της παράστασης. Με μελετημένες εναλλαγές χιούμορ, συγκίνησης και νοσταλγίας, ο Καλαβριανός υπηρετεί ένα βαθιά ουμανιστικό θέατρο, στα μονοπάτια της Μνουσκίν, με ελάχιστα σκηνικά μέσα και ηθοποιούς πολύ-εργαλεία. Εξαιρετική στους πολλαπλούς ρόλους της η Άννα Ελεφάντη.

«Miss Julie» – Katie Mitchell, Schaubühne

Μακράν η καλύτερη ξένη παραγωγή του Φεστιβάλ, με τον θεατή να απολαμβάνει, μες στη λεπτομέρειά τους, ταυτόχρονα ένα θεατρικό και ένα κινηματογραφικό έργο, το μοντάζ του οποίου γινόταν σε παρόντα χρόνο και με απόλυτη έμφαση στην παραμικρή λεπτομέ­ρεια. Με μόνη αστοχία την ένθεση κειμένων που θύμιζαν κακοχωνεμένη Βιρτζίνια Γουλφ, η Κέιτι Μίτσελ κατέθεσε μια εντελώς γυναικεία ματιά πάνω στο έργο του μισογύνη Στρί­ντμπεργκ, με την υπηρέτρια Κριστίν πάντα στο πρώτο πλάνο και τη Δεσποινίδα Τζούλια στο φόντο των πράξεών της. Μια πραγματικά ευφυής σύλληψη και εκτέλεση.

«Δον Κιχώτης» – blitz

Δεν τους βγήκε. Δεν κατάλαβαν το έργο του Θερβάντες. Δεν οργάνωσαν σωστά το σκη­νικό υλικό τους. Δεν είχαν ξεκάθαρο σκηνοθετικό και αφηγη ματικό στόχο. Δεν πειράζει. Πάμε στο επόμενο.

«O Λάμπρος» – Σύλβια Λιούλιου

Πώς κάνεις ένα ποίημα, και δη του Σολωμού, θεατρική παράσταση; Ε, δεν το κάνεις. Είναι εξωπραγματικά δύσκολο και απαιτεί σκηνοθετικές ικανότητες Χουντίνι το να μπορέσεις να μεταφέρεις σκηνικά την πυκνότητα του ποιητικού λόγου του Σολωμού και μαζί και τη γλωσσική ιδιωματική δυσκολία του. Θαρραλέο το εγχείρημα της νεαρής και σοβαρής σκηνοθέτιδας Σύλβιας Λιούλιου, αλλά ατελέσφορο. Μαγικοί οι φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ. Εντελώς σολωμικοί.

«Insenso» – Μιχαήλ Μαρμαρινός

Ωχ! Πολλή ζέστη, πολλή ταλαιπωρία, πολύ κουνούπι, πολλά λιωμένα παγωτά ξυλάκια πάνω στα φορέματα των ηθοποιών, πολλά τρεχαλητά, πολλές μεγαλόστομες δηλώσεις στον Τύπο («Το “Insenso” σκάβει στην πραγματικότητα και μας δίνει την άλλη της δυνατότητα», «Στο “Insenso” ο ηθοποιός γίνεται σαν ένα σώμα πεταμένο στη γλώσσα» – αποσπάσματα από συνέντευξη του Μ. Μαρμαρινού στο «Ε.Φ.»), τελικά πολύ κακό για το τίποτα. Η σκηνοθεσία του Μιχαήλ Μαρμαρινού εδώ εξαντλείται σκηνογραφικά σε κάποιες εικαστικά ενδιαφέρουσες σκηνές, αλλά με τους ηθοποιούς περισσότερο ως μέρος του σκηνικού και καθοδηγημένους να μιλούν με έναν ανεκδιήγητα εκνευριστικό τρόπο. Το δε κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη τσιτατολογεί ασύστολα. Κυριολεκτικά, βαρέθηκα την ανία μου.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.