Της Ιωάννας Μπλάτσου

Αν ήταν τραγούδι, θα ήταν κάποιο της Ρίτας Σακελλαρίου. Αν ήταν πίνακας, θα ήταν κάποιος του Τζεφ Κουνς. Αν ήταν χρώμα, θα ήταν το κόκκινο του όλα-τα-σαρώνω-τίποτα-δεν-αφήνω-όρθιο.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Αν ήταν τραγούδι, θα ήταν κάποιο της Ρίτας Σακελλαρίου. Αν ήταν πίνακας, θα ήταν κάποιος του Τζεφ Κουνς. Αν ήταν χρώμα, θα ήταν το κόκκινο του όλα-τα-σαρώνω-τίποτα-δεν-αφήνω-όρθιο. Κι αν ήταν μυθικό πρόσωπο, θα ήταν ένας συνδυασμός του Τάρας Μπούλμπα και της μονίμως τσακωμένης με τα έντερά της Μαφάλντα – στο πιο ξανθό, βέβαια. Η Λένα Κιτσοπούλου, ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα πρόσωπα της εγχώριας καλλιτεχνικής σκηνής, με φανατικούς φίλους, που λατρεύουν να την αποθεώνουν, αλλά και εξίσου φανατικούς πολέμιους, που λατρεύουν να τη μισούν, έχει ήδη πλάσει στα 41 της χρόνια τον δικό της αστικό μύθο, τον οποίο ούτε η ίδια πολυπιστεύει, αλλά με μια μποέμ αυταπάρνηση υπηρετεί.

Lena.gr

Η πολυτεχνίτισσα Λένα παίζει, γράφει, σκηνοθετεί, τραγουδάει ρεμπέτικα με τον ίδιο φάλτσο και φασαριόζικο τρόπο που ιντριγκάρει τα «Ράδιο-αρβύλα» εφηβικά ένστικτα των φαν της και στέλνει αδιάβαστους τους ξώφαλτσους συντηρητικούς παρατηρητές των καλλιτεχνίζοντων καμωμάτων της. Τη θυμάμαι αρχικά στο Αμόρε ως ηθοποιό – αδιαπραγμάτευτα πολύ κακή. Μετά, το 2007, βραβεύεται ως πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας για τις «Νυχτερίδες» της και στη συνέχεια έρχονται τα θεατρικά έργα και οι θεατρικές σκηνοθεσίες: «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» (δικό της), «Η γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά, «Άουστρας ή Αγριάδα» (δικό της, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού), «Χαίρε Νύμφη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου και την περασμένη βδομάδα στο Φεστιβάλ Αθηνών «Αθανάσιος Διάκος: η επιστροφή» (επίσης δικό της).

Στα περισσότερα από αυτά, εκτός από τον ρόλο της συγγραφέως ή/και της σκηνοθέτιδας, παίζει κι εκείνον της ηθοποιού – πάντα με ημίγυμνη περιβολή, πάντα με τσαμπουκά και μπινελίκια που σπάνε τα μικρόφωνα, τα οποία επίσης πάντα χρησιμοποιεί. Σχεδόν σε όλα, έχω θυμώσει με το πώς βάζει τρικλοποδιά στον εαυτό της αλλά και στους ηθοποιούς των παραστάσεών της, κάθε φορά που πάει να δημιουργήσει κάποια αληθινή, δυνατή, φρέσκια σκηνή.

«Αθανάσιος Διάκος: η επιστροφή»

Προσωπικά, λοιπόν, δεν αγοράζω το «φαινόμενο Λένα». Φαντάζομαι είναι ζήτημα αισθητικής. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι πραματευτάδες που διαλαλούσαν με γκαρίλες την πραμάτεια τους. Και, αδερφέ μου, η Κιτσοπούλου φωνάζει πολύ – και κακόφωνα. Είτε παίζει, είτε γράφει, είτε σκηνοθετεί, είτε τραγουδάει. Ξεφεύγουν από την αυτοκτονική της σκηνική επιδειξιμανία – αλλά όχι αλώβητοι – ηθοποιοί έμπειροι και ταλαντούχοι όπως η Ελένη Κοκκίδου στη «Γυναίκα της Πάτρας», η Μαρία Πρωτόπαππα στο «Χαίρε Νύμφη» και τώρα ο Νίκος Καραθάνος στον «Αθανάσιο Διάκο: η επιστροφή» (και ο λιγότερο έμπειρος Γιάννης Κότσιφας μια χαρά επιβίωσε). Γιατί εκεί που έχει – αρχικά – μια πολύ ωραία ιδέα, να μεταφέρει τον Αθανάσιο Διάκο στο σμπαραλιασμένο σήμερα μιλώντας σε ηρωικό ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο με διαβρωτικό χιούμορ, στη συνέχεια στομώνει το εγχείρημά της με τόσους παιδικούς συμβολισμούς και προφανείς διδακτισμούς, που δημιουργεί έναν κακόγουστο σκηνικό αχταρμά διαλύοντας ό,τι ενδιαφέρον έχει χτίσει πριν. «Γούστα είναι αυτά», είπε ο πίθηκος κι έφαγε το σαπούνι, όπως λέει κι ένας φίλος.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.