Ποτέ ξανά «η ήττα της πολιτικής» δεν πανηγυρίστηκε τόσο από τους ίδιους τους πολιτικούς. Οι εξελίξεις στην Ιταλία αποτελούν ίσως το χαρακτηριστικότερο δείγμα του «ναυαγίου» της πολιτικής σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και της εμμονής με την οποία οι πολιτικές ηγεσίες επιμένουν να εθελοτυφλούν μπροστά στο αδιέξοδο στο οποίο έχουν οδηγήσει οι ίδιοι τους εαυτούς τους, παίρνοντας στον λαιμό τους ό,τι βρήκαν στο πέρασμά τους.

Ποτέ ξανά «η ήττα της πολιτικής» δεν πανηγυρίστηκε τόσο από τους ίδιους τους πολιτικούς. Οι εξελίξεις στην Ιταλία αποτελούν ίσως το χαρακτηριστικότερο δείγμα του «ναυαγίου» της πολιτικής σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και της εμμονής με την οποία οι πολιτικές ηγεσίες επιμένουν να εθελοτυφλούν μπροστά στο αδιέξοδο στο οποίο έχουν οδηγήσει οι ίδιοι τους εαυτούς τους, παίρνοντας στον λαιμό τους ό,τι βρήκαν στο πέρασμά τους.

Η επανεκλογή του Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, ενός ανθρώπου που προειδοποιούσε μέχρι πρότινος πως «έδωσε ό,τι είχε να δώσει» και τον οποίο χρειάστηκε να παρακαλέσουν γονυπετείς να αναλάβει νέα θητεία, ακολουθήθηκε από ένα εξωπραγματικό – όσο και λυπηρό – ξέσπασμα σε χειροκροτήματα στην ιταλική Βουλή. Το συναίσθημα που κυριαρχούσε ήταν… η ανακούφιση.

Όχι, οι Ιταλοί δεν είχαν καταφέρει να «αποδεσμευτούν» από το σκληρό πρόγραμμα λιτότητας που εμμέσως (ακόμη) προωθεί το Βερολίνο στη χώρα. Ούτε είχαν καταφέρει να διαφύγουν τον κίνδυνο «χρεοκοπίας». Το μόνο που είχαν καταφέρει ήταν… να μην καταφέρουν να εκλέξουν πρόεδρο έπειτα από τρεις μέρες επαναλαμβανόμενων ψηφοφοριών και να καταφύγουν στον… συναισθηματικό εκβιασμό του 88χρονου Ναπολιτάνο ούτως ώστε ο τελευταίος να σηκώσει τα ασήκωτα: Να δώσει μια ανάσα ζωής στο υπό κατάρρευση ιταλικό πολιτικό σύστημα.

Συνασπισμός υποταγής

Και τώρα τι; Τώρα… τα κεφάλια μέσα. Μετά το θέατρο που έπαιξαν επί δύο μήνες οι Ιταλοί πολιτικοί των παραδοσιακών δυνάμεων εξουσίας, όλα δείχνουν πως θα οδηγηθούν (όπως είχαμε προβλέψει εξ αρχής) στον «μεγάλο συνασπισμό της υποταγής». Αφού πρώτα η Κεντροαριστερά – η οποία υπενθυμίζουμε στήριξε μέχρι τέλους τον τεχνοκράτη Μάριο Μόντι – έβαλε για άλλη μια φορά τα χέρια της και έβγαλε τα μάτια της, αφού ο συνασπισμός της Δεξιάς (Μπερλουσκόνι – Λέγκα του Βορρά) πήρε το «αίμα» του πίσω εμφανιζόμενος ως «υπεύθυνος» συνομιλητής για τον σχηματισμό κυβέρνησης (παρά το γεγονός ότι αυτοί ήταν που οδήγησαν στην πτώση του Μόντι), τώρα «θα τα βρουν» σαν να μην έγινε τίποτα.

Όσο και να κατάφερε ο Ναπολιτάνο να… ξεχωρίσει δίνοντας «λύσεις» εκεί που οι υπόλοιποι έβλεπαν μόνο τείχους, αυτή τη φορά τα πράγματα είναι σαφώς πιο δύσκολα. Και δεν αναφερόμαστε στον σχηματισμό κυβέρνησης αυτόν καθεαυτόν (διότι όλα δείχνουν πως θα τα καταφέρει), αλλά στη βιωσιμότητά της.

Η επανεκλογή του συμβολίζει όσο τίποτα την παταγώδη αποτυχία της ιταλικής πολιτικής, τον πανικό, την έλλειψη ευρηματικότητας αλλά και το απόλυτο αλαλούμ που επικρατεί στις τάξεις των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας που, παρά το γεγονός ότι έβλεπαν να πλησιάζει η «ώρα μηδέν» και να τους απειλεί όλους μαζί με αιφνίδιο θάνατο, δεν μπόρεσαν «να τα βρουν» ούτε καν στο όνομα ενός υποψηφίου προέδρου. Τελικά, στο παρά ένα η καυτή ανάσα του Μπέπε Γκρίλο στον σβέρκο τους έφερε τα προσδοκώμενα από τις Βρυξέλλες «αποτελέσματα».

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.