Κουμάντο στο σπίτι σας, είπε ο Πούτιν στη Δύση και μειδίασε. Το τι θεωρεί κανείς «σπίτι» του είναι βέβαια ένα «άλλο» ζήτημα

Κουμάντο στο σπίτι σας, είπε ο Πούτιν στη Δύση και μειδίασε. Το τι θεωρεί κανείς «σπίτι» του είναι βέβαια ένα «άλλο» ζήτημα, που δεν θα εξετάσουμε τώρα, όμως το μόνο σίγουρο είναι ότι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι έδειξαν (όπως αναμενόταν) στο Κίεβο εν ριπή οφθαλμού το πόσο πρόθυμοι είναι να «βοηθήσουν»… από μακριά.

Όπως και να το κάνουμε, άλλωστε, στο γεωπολιτικό παιχνίδι η Ουκρανία αποτελεί βασικό χαρτί στα χέρια του Κρεμλίνου και δεν υπήρχε περίπτωση να το κάψει για χάρη κανενός. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι η Μόσχα ήθελε σώνει και ντε να μείνει ο Γιανουκόβιτς στην εξουσία. Γνώριζε καλά ότι – για οικονομικούς, ενεργειακούς και γεωστρατηγικούς λόγους – όποιος και να αναλάμβανε τα ηνία της Ουκρανίας τελικά θα κατέληγε στη ρωσική αγκαλιά. Τότε γιατί να μην περιμένει, θα έλεγε κανείς. Γιατί, όπως φαίνεται, ο Πούτιν θεωρεί πως η επίθεση είναι η καλύτερη άμυνα και, εν προκειμένω, είναι άλλο να συναινεί στην ελεγχόμενη αντικατάσταση – ας πούμε – του Γιανουκόβιτς από κάποιο άλλο πρόσωπο κι άλλο να δίνεται η εντύπωση πως τα πράγματα στην Ουκρανία έχουν ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο του Κρεμλίνου. Καλώς ή κακώς, οι μάχες (κυρίως οι διπλωματικές) που κρίνονται στις «εντυπώσεις» είναι πολλές και ο Πούτιν το γνωρίζει καλά.
Τουλάχιστον καλύτερα από τη Δύση, που δεν πίστευε στ’ αυτιά της (γιατί να δει δεν έβλεπε) με τα όσα μεταδίδονταν από την Κριμαία (εντάξει – έλεγαν – στη Γεωργία, ποιος τη χ…, αλλά περίμενε κανείς πως θα κάνει το ίδιο σε μια χώρα του βάρους της Ουκρανίας;): Καταστροφή, διχοτόμηση έλεγαν από τη μία, θα καταλάβουν το Κίεβο οι Ρώσοι έλεγαν οι άλλοι. Μα πού είναι ο Πούτιν τόσες μέρες, γιατί δεν βγαίνει να μιλήσει, να μας πει ποιες είναι οι προθέσεις του, αναρωτιόντουσαν οι περισσότεροι.

Η… τιμωρία
Κάπως έτσι αποφάσισαν να τον τιμωρήσουν με αποχή από το G8 στο Σότσι και είδαν πως αυτό τον πόνεσε πολύ και… άρχισαν να πέφτουν στο τραπέζι οι «αντιπροτάσεις» (χωρίς το Κρεμλίνο να έχει ζητήσει, ακόμη, οτιδήποτε). Και νάσου το Βερολίνο με την ιδέα της «ομοσπονδιοποίησης» της Ουκρανίας (χωρίς, πάλι, το Κίεβο να έχει προτείνει, επισήμως τουλάχιστον, κάτι τέτοιο). Και αφού οι Ευρωπαίοι άρχισαν μόνοι τους να διαπραγματεύονται τα όσα δεν είναι στο χέρι τους να πάρουν ή να δώσουν και αφού η Μόσχα υποχρέωσε στην πραγματικότητα τη Δύση να αποδείξει δημοσίως σε όλο τον πλανήτη – αλλά κυρίως στις «μεταβατικές» και λεγόμενες φιλοευρωπαϊκές αρχές του Κιέβου – ότι μπορεί να τους «στηρίζει» αλλά δεν θα πολεμήσει κιόλας για πάρτη τους, επιτέλους εμφανίστηκε ο άρχοντας του Κρεμλίνου. Και τι είπε; Ότι τζάμπα ιδρώνετε και ξεφυσάτε. Ότι όλα αυτά τα «σενάρια» δεν ήταν παρά ένα κακό όνειρο. Αλλά… μια και βρισκόμαστε εδώ, για πάμε ξανά για ένα πραγματικό – αυτή τη φορά – ξεκαθάρισμα για το ποιος κάνει κουμάντο στην Ουκρανία.
Τίποτα από τα παραπάνω φυσικά δεν αναιρεί ότι στην Ουκρανία η κατάσταση είναι κάτι περισσότερο από τεταμένη, ότι η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, ότι το πολιτικό τοπίο έχει αποσταθεροποιηθεί και ότι ο εθνικιστικός πυρετός βρίσκεται σε έξαρση. Το γεγονός ότι το Κρεμλίνο έχει το πάνω χέρι σε σχέση με τη Δύση και ότι δεν επιθυμεί στην πραγματικότητα ούτε τη διχοτόμηση ούτε τον πόλεμο στη χώρα δεν σημαίνει ότι μπορεί να ελέγξει απολύτως και το τι συμβαίνει επί ουκρανικού εδάφους… Κάθε παρτίδα, όσο καλό φύλλο και να έχεις, όσο καλά και να την παίξεις, ενέχει πάντα ρίσκα.

Oι ναζί Ουκρανοί
 
Για να κατανοήσει κανείς τι συμβαίνει στην Ουκρανία αρκεί μια ματιά στον χάρτη της περιοχής και να λάβει υπόψη του τα εξής:
Πρώτον: Από τις 28 Απριλίου του 2006 ισχύει το αμερικανοβουλγαρικό στρατιωτικό σύμφωνο (DCA – Defense Cooperation Agreement), το οποίο δίνει στην Ουάσιγκτον το δικαίωμα να έχει εγκαταστημένους 2.500 στρατιώτες και να «μοιράζεται» βάσεις και υλικό στο βουλγαρικό έδαφος.
Δεύτερον: Βάσεις στη Μαύρη Θάλασσα έχουν εγκαταστήσει οι ΗΠΑ και στο έδαφος της Ρουμανίας, οι οποίες φιλοξενούν 1.600 στρατιώτες. Μάλιστα στις 29.10.2013 ξεκίνησε σε μια από αυτές τις βάσεις η κατασκευή των απαραίτητων υποδομών για την ενεργοποίηση της αποκαλούμενης (από τις ΗΠΑ) αντιπυραυλικής ασπίδας.
Τρίτον: Από το 2010 λειτουργεί το πρόγραμμα Black Sea Rotational Force. Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος αμερικανικές ειδικές δυνάμεις αναπτύσσονται και γυμνάζονται στη Μαύρη Θάλασσα.
Τέταρτον: Κάθε χρόνο στη Μαύρη Θάλασσα οι Αμερικανοί οργανώνουν μεγάλη ΝΑΤΟϊκή άσκηση με την ονομασία «Θαλάσσια Αύρα» (Sea Breeze) και τη συμμετοχή: Αζερμπαϊτζάν, Αρμενίας, Γεωργίας, Ελλάδας, Καναδά, Λετονίας, ΠΓΔΜ, Μολδαβίας, Γερμανίας, Ρουμανίας και Τουρκίας.
Συμπέρασμα: Ο εναγκαλισμός των ναζί Ουκρανών με τις… δημοκρατικές ηγεσίες των ΗΠΑ, της Γερμανίας κ.λπ. απλώς επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά ότι «ο σκοπός (έλεγχος της Ουκρανίας/αποδυνάμωση της Ρωσίας) αγιάζει τα μέσα.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.