Τίτλος ταινίας: «Θάβουμε τους νεκρούς» («We burry the dead»)

Σύνοψη: Ένα ατύχημα κατά τη διάρκεια πειράματος δημιουργεί στην Τασμανία ένα δυστοπικό περιβάλλον, όπου οι νεκροί ανασταίνονται σε μορφή ζόμπι και πρέπει να επανεξοντωθούν. Μια γυναίκα ψάχνει απελπισμένα τον σύζυγό της, εν μέσω τρομακτικών σκηνών.

Σκηνοθεσία: Ζακ Χίλντιτς

Παίζουν: Ντέιζι Ρίντλει, Μπρέντον Θουέιτς

Παραδοσιακά, το αυστραλιανό σινεμά διαθέτει την ειδικότητα της κινηματογραφικής περιδιάβασης στα ανοικτά τοπία της χώρας και το ίδιο πράττει ο σκηνοθέτης Ζακ Χίλντιτς, με το «Θάβουμε τους νεκρούς». Αυτήν τη φορά την αφορμή τη δίνει ένα δυστύχημα, κατά τη διάρκεια δοκιμής ενός πειραματικού όπλου, γεγονός που στοιχίζει την εξολόθρευση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Το «θριλερικό» στοιχείο έρχεται από τη στιγμή που οι συγκεκριμένοι νεκροί κάποιες φορές ανασταίνονται, δημιουργώντας ελπίδες ζωής στους αγαπημένους τους ανθρώπους. Μόνον που οι ζωντανεμένοι είναι πλέον ζόμπι, τα οποία σκορπούν τον θάνατο. Οι ομοιότητες, τουλάχιστον ως προς το σενάριο, με ανάλογες θριλερικές δημιουργίες είναι ευδιάκριτες, και πριν απ’ όλα με τη «Νύχτα των ζωντανών νεκρών» του Ρομέρο. Πάνω σε αυτόν τον αναγνωρίσιμο καμβά,  ξεκινάει μια ταινία τρόμου-road movie, κάτι που προσμετράται ως  στοιχείο πρωτοτυπίας. Και φυσικά, εδώ έχουμε μια άρτια κατασκευή, όχι μια b movie, όπως συνήθως συμβαίνει με ανάλογες, αμερικανικές κατασκευές. Άλλωστε, ο σκηνοθέτης υπαινικτικά αναφέρεται στην ευθύνη των ΗΠΑ για την όλη κατάσταση, πιθανόν και για τη «μόλυνση» των εικόνων. Σημαντικό βοήθημα η φωτογραφία της ταινίας, να  κρατάει την ισορροπία ανάμεσα στο γκρίζο του ουρανού, στην τρομακτική νύχτα, και στο ξέφωτο της ελπίδας. Η εγκυμοσύνη των γυναικών, η προσδοκία μιας καλύτερης τύχης για το ανθρώπινο είδος και το περιβάλλον.

Η ηρωίδα διόλου τυχαία ονομάζεται Έιβα, κάπως σαν πρωτόπλαστη μιας καινούριας αρχής του κόσμου. Αναζητώντας τον σύζυγό της στην Τασμανία, εκεί όπου βρίσκεται το κέντρο του προβλήματος, διασχίζει ερήμους και πυκνόφυτα τοπία, άδεια από ανθρώπινες παρουσίες, εκτός από κάποιες μεμονωμένες,περιπλανώμενες υπάρξεις, με τις οποίες ενώνει την τύχη της. Γύρω ο θάνατος παίρνει φρικαλέα μορφή, ενώ ο Χίλντιτς μοιάζει να επαναλαμβάνει τον τίτλο του Μπορίς Βιάν, «Να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους». Εδώ οι νεκροί έχουν ακριβώς τον χαρακτήρα του «αμαρτωλού», του «τοξικού» (όπως απαιτεί η λέξη της μόδας),  γίνονται συμβολικά φορείς ενός συντηρητισμού, που πρέπει να πεθάνει. Ο άνθρωπος είναι η μεγαλύτερη απειλή για τον πλανήτη, είτε με τη χρήση των όπλων, τα οποία κατασκευάζει, είτε με τη συμπεριφορά του απέναντι στο περιβάλλον και στους γύρω του. Η ιστορία εκτυλίσσεται ανάμεσα σε τυπικές μορφές κινηματογραφικού τρόμου και συζητήσεις υπαρξιακής αγωνίας, ενώ η όλη κατάσταση παραπέμπει σε μια άτυπη δικτατορία, προκειμένου να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα.

Αυτή η στρατοκρατούμενη περιοχή ελέγχεται απολύτως από τις στρατιωτικές δυνάμεις, υπό την πίεση αυστηρών απαγορεύσεων. Με πρόσφατη τη σχετική επιδημική εμπειρία του πλανήτη, θα μπορούσε κάποιος να αντικρίσει σε τούτο το δυστοπικό περιβάλλον, μια πρόβλεψη μέλλοντος, όχι και τόσο μακρινού. Και μέσα σ’ αυτό, οι μόνοι που έχουν θέση είναι τα άτομα που αγωνίζονται για την ατομική και την κοινωνική ηθική, ασφαλές προζύμι για την «επόμενη» μέρα.  Θέλετε η τεχνολογία, θέλετε η απουσία κοινωνικής αλληλεγγύης (η μόνη περίπτωση δραπέτευσης των ηρώων από τον εφιάλτη έχει για πυξίδα τη συνεργασία), οδηγούν μοιραία σ’ έναν κόσμο ανατριχιαστικά θανατερό. Εκεί όπου ο υποταγμένος άνθρωπος δεν έχει ουσιαστική ζωή, κυκλοφορεί σαν «ζωντανός- νεκρός».

Ο Χίλντιτς χαρίζει στο υλικό του μια μορφή οριακή, μεταξύ του τυπικού θρίλερ από τη μια και της ταινίας υπαρξιακής αγωνίας, από την άλλη. Για τους λάτρεις του είδους, κάποιες σκηνές θα φανούν «εκτός πρωτοκόλλου», ωστόσο δεν θα δυσαρεστηθούν από τις υπερβάσεις του φιλμ. Όσοι, πάλι, αποφεύγουν ταινίες με θριλερική δομή (ανατριχιαστικές σκηνές, με αιμοσταγές περιεχόμενο), θα βρεθούν μπροστά σε μια εναλλακτική μορφή της, που ίσως βοηθήσει σε διαφορετικές και ενδιαφέρουσες αναγνώσεις.

Αξιολόγηση: **1/2

Διαβάστε επίσης:

«Καποδίστριας»: Θα μπορούσε να σταθεί σε διεθνή κινηματογραφικά φόρουμ; Η τύχη του σε Όσκαρ, Κάννες, Βερολίνο

Η νέα καλλιτεχνική πρόκληση για τους σταρ του σινεμά στο Λονδίνο

Ταινίες Πρώτης Προβολής: Τζόντι Φόστερ σε γαλλικό θρίλερ, τρόμος με Ντέιζι Ρίντλεϊ και παρωδία της Ανακόντα (Videos)