Το Μέγαρο Μαξίμου μπαίνει στο 2026 με μια διπλή ανάγκη που μοιάζει αντιφατική, αλλά είναι απολύτως συμβατή: από τη μία να εκπέμψει το μήνυμα «δεν τρέχει τίποτα, δουλεύουμε», από την άλλη να προετοιμάσει μια παρέμβαση που θα μοιάζει με επανεκκίνηση χωρίς να μυρίζει πανικό.

Η δημόσια γραμμή του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Action 24 πριν λίγες μέρες – ότι δεν σχεδιάζει άμεσα ανασχηματισμό – έχει συγκεκριμένη στόχευση: να κρατήσει τους υπουργούς σε ρυθμό παραγωγής και να μην ξεκινήσει πρόωρα το παραδοσιακό “παζάρι καρεκλών” που παραλύει το κράτος.

Όμως, στο παρασκήνιο η κουβέντα δεν είναι αν θα υπάρξει κίνηση, αλλά τι είδους κίνηση: «φωτογραφία» (αλλαγές για εντύπωση) ή «εργαλείο» (αλλαγές για αποτέλεσμα).

Το ενδιαφέρον είναι ότι η κυβερνητική ρητορική για το 2026 «πλήρες έτος δουλειάς» δεν είναι απλώς σύνθημα. Συνοδεύεται από μηχανισμούς αξιολόγησης/παρακολούθησης του κυβερνητικού έργου μέσω του Ενοποιημένου Σχεδίου Κυβερνητικής Πολιτικής για το 2026 που εκπονήθηκε από τον Κωστή Χατζηδάκη και τον Άκη Σκέρτσο.

Παράλληλα, στο πολιτικό παρασκήνιο εμφανίζεται η λογική “performance management”: φάκελος ανά υπουργείο, δείκτες απόδοσης και απαίτηση να «τρέχουν» τα έργα και όχι οι δικαιολογίες.

Με απλά λόγια: ο ανασχηματισμός όταν γίνει θα παρουσιαστεί ως τεχνική αναβάθμιση συστήματος.

Όχι ως “restart για να αλλάξει η κουβέντα”, αλλά ως αλλαγή προσώπων/ρόλων για να πιαστούν συγκεκριμένα ορόσημα (απορροφήσεις, έργα, μεταρρυθμίσεις, καθημερινότητα).

Το πιθανό timing: Γιατί Φεβρουάριος–Μάρτιος «παίζει» σοβαρά

Σε κομμάτι των «γαλάζιων» βουλευτών έχει περάσει η αίσθηση ότι το παράθυρο των αποφάσεων ανοίγει τον Φεβρουάριο ή το αργότερο Μάρτιο, ως «τελευταίο ανακάτεμα» πριν την προεκλογική ευθεία προς το 2027.
Υπάρχει όμως ένας μεγάλος κόφτης: το αγροτικό. Το μέτωπο με τους αγρότες λειτουργεί ως παράγοντας που «παγώνει» τον ανασχηματισμό, γιατί όταν η κυβέρνηση είναι σε μετωπική σύγκρουση, κάθε αλλαγή μοιάζει είτε υποχώρηση είτε κίνηση αδυναμίας. Άρα, πρώτα εκτόνωση και έλεγχος των κρίσεων, μετά αλλαγές. Το Μαξίμου δεν θέλει ανασχηματισμό με τρακτέρ στο κάδρο – γιατί τότε δεν αλλάζεις ατζέντα, την επιβεβαιώνεις.

Σε κάθε περίπτωση πάντως όταν γίνει ο ανασχηματισμός ο Κώστας Τσιάρας ίσως οδηγηθεί εκτός υπουργείου αγροτικής ανάπτυξης επωμιζόμενος την διαχείριση και το κόστος των αγροτικών κινητοποιήσεων.

Επιπροσθέτως γαλάζιοι βουλευτές παραδέχονται ότι δεν μπορεί να γίνει ανασχηματισμός δεν έρθει στη Βουλή η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αφού κανείς δεν ξέρει μέχρι στιγμής ποιοι αναφέρονται σε αυτήν. Το πρόβλημα είναι καθαρό: εάν ο ανασχηματισμός γίνει πριν την έλευση της δικογραφίας μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να βάλει πρόσωπα στην κυβέρνηση που στην πορεία να αναγκαστεί να τα ξαναβγάλει αν αυτά υπάρχουν μέσα στις αναφορές της δικογραφίας για έλεγχο.

Το πολιτικό ζητούμενο: «Δεξιό πρόσημο» και Βόρεια Ελλάδα

Ο όποιος σχεδιασμός ανασχηματισμού πάντως στο μέγαρο Μαξίμου δεν είναι ουδέτερος ιδεολογικά. Όπως λένε και βουλευτές υπάρχει η ανάγκη για εμφανές δεξιό πρόσημο και αξιοποίηση στελεχών που έχουν γραμμή με ακροατήρια τα οποία έφυγαν δεξιότερα τα τελευταία χρόνια. Η ανάγκη ανάκτησης δυνάμεων (ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα) με το δεδομένο ότι ένα σημαντικό τμήμα ψηφοφόρων έχει μετακινηθεί στα δεξιά της ΝΔ είναι κάτι παραπάνω από επείγουσα και στο Μαξίμου όλο αυτό που συμβαίνει στην βόρειο Ελλάδα με τα υψηλά ποσοστά του κόμματος Βελόπουλου αλλά και της Αφροδίτης Λατινοπούλου αντιμετωπίζεται ως στρατηγική απειλή.

Αυτό δίνει και το ερμηνευτικό κλειδί για τα πρόσωπα που «παίζουν» για τον επόμενο ανασχηματισμό. Δεν είναι μόνο τεχνοκρατικό το κριτήριο, είναι και καθαρά εκλογικό/κοινωνικό. Δηλαδή: ποιος μπορεί να μιλήσει σε “δύσκολες” δεξαμενές χωρίς να διαλύσει το κεντρώο προφίλ. Για να υλοποιηθεί αυτό το σχέδιο θα αξιοποιηθούν κυρίως σε θέσεις υφυπουργών πολλοί βουλευτές ακόμη και εκείνοι που το προηγούμενο διάστημα έχουν διατυπώσει ευθέως κριτική σε κυβερνητικές επιλογές. Γι’ αυτό και στην κυβέρνηση μιλούν πολύ για “σφαγή” υφυπουργών και αντικατάστασή τους με βουλευτές που περιμένουν εδώ και χρόνια την αξιοποίηση τους.

Η «πολιτική γεωγραφία» των υπουργείων: Αμετακίνητοι και καρέκλες που τρίζουν

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αρέσκεται σε δομικούς ανασχηματισμούς και το έχει αποδείξει αυτό κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας. Πράγμα που σημαίνει ότι και στον επόμενο ανασχηματισμό υπάρχουν πρόσωπα που αντιμετωπίζονται ως σταθερές: Κυριάκος Πιερρακάκης, Νίκος Δένδιας, Άδωνις Γεωργιάδης, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Νίκη Κεραμέως, Θάνος Πλεύρης, Γιώργος Φλωρίδης, Λινά Μενδώνη είναι πρόσωπα που σε κάθε περίπτωση θα μείνουν στην κυβέρνηση και κατά πάσα πιθανότητα στα ίδια χαρτοφυλάκια που έχουν και σήμερα.

Υπάρχουν τομείς όμως που βγάζουν “κόκκινο” στην απόδοση και άρα παράγουν πολιτικό κόστος. Σε αυτή τη λογική μπορεί να «τρίζουν» καρέκλες σε υπουργεία που ακουμπούν την καθημερινότητα και τα χρήματα, από την ακρίβεια ως την απορροφητικότητα του ταμείου ανάκαμψης.

Τι θα γίνει με το μέγαρο Μαξίμου;

Ένα από τα μεγάλα ζητούμενα το επόμενου ανασχηματισμού είναι εάν ο Γιώργος Γεραπετρίτης επιστρέψει στο μέγαρο Μαξίμου, καθώς πολλά κυβερνητικά στελέχη εκτιμούν ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει σε εκλογές χωρίς ένα πρόσωπο που να έχει ένα ουσιαστικό αλλά και εποπτικό ρόλο στο μέγαρο Μαξίμου.

Οι εκτιμήσεις πάντα για το αν ο κ. Γεραπετριτης επιθυμεί την επιστροφή του είναι αντικρουόμενες, όμως συνομιλητές του αναφέρουν πως και εκείνος παραδέχεται το προβληματικό του πράγματος στο πως λειτουργεί το κυβερνητικό επιτελείο στο Μαξίμου. Πάντως αν συμβεί αυτή η μετακίνηση οι πιο πιθανοί για να αντικαταστήσουν τον κ. Γεραπετρίτη είναι ο Σταύρος Παπασταύρου και ο Κωστής Χατζηδάκης. Μάλιστα ο Σταύρος Παπασταύρου πιστώνεται και τον ουσιαστικό δίαυλο επικοινωνίας που έχει αναπτύξει με στελέχη της κυβέρνησης Τραμπ.

Το δεύτερο παιχνίδι: Συναινέσεις, Ανεξάρτητες Αρχές, Συνταγματική Αναθεώρηση

Παράλληλα με το δεξιό “μάζεμα”, τρέχει ένα φαινομενικά αντίστροφο project: πίεση/άνοιγμα προς ΠΑΣΟΚ για συνεννόηση σε θεσμικά πεδία (Ανεξάρτητες Αρχές) και με φόντο Συνταγματική Αναθεώρηση. Αυτό δεν είναι ιδεολογική στροφή, είναι τακτική: ο κ. Μητσοτάκης θέλει να μπορεί να λέει ότι το 2026 είναι χρονιά “μεγάλων αλλαγών” που απαιτούν πλειοψηφίες και θεσμική κανονικότητα, όχι εσωστρέφεια.

Τα «συν» του ανασχηματισμού στις αρχές του 2026

1. Σήμα πειθαρχίας και παραγωγής: ο ανασχηματισμός γίνεται εργαλείο επιβολής ρυθμού.
2. Επανασυσπείρωση δεξιά χωρίς να καεί το κέντρο (εφόσον η σύνθεση “μιλάει” σε ακροατήρια που έχουν φύγει).
3. Διόρθωση αδύναμων χαρτοφυλακίων: ειδικά σε υπουργεία που ακουμπούν την καθημερινότητα, όπου η φθορά μετατρέπεται γρήγορα σε δημοσκοπική αιμορραγία.

Τα «πλην» και οι παγίδες

1. Αν δεν αλλάξει αποτέλεσμα, θα είναι απλώς αλλαγή ονομάτων. Η κοινωνία πια δεν συγκινείται εύκολα από μετακινήσεις· συγκινείται από λογαριασμούς, τιμές, υπηρεσίες.
2. Κίνδυνος “ανασχηματισμού υπό πίεση” αν γίνει μέσα σε κλιμάκωση (αγροτικό/ακρίβεια/οποιαδήποτε κρίση). Τότε το μήνυμα δεν είναι “τρέχουμε”, είναι “μας τρέχουν”.
3. Εσωκομματικό ντόμινο: κάθε υπουργική μετακίνηση γεννά αλυσιδωτές απαιτήσεις σε υφυπουργούς/γενικούς γραμματείς/περιφερειακές ισορροπίες. Εκεί κρύβεται η παράλυση.

Ο ανασχηματισμός των πρώτων μηνών του 2026 τελικά δεν θα είναι «στροφή» αλλά επιχείρηση ελέγχου: έλεγχος ρυθμού, έλεγχος πολιτικής γεωγραφίας (Βόρεια Ελλάδα/δεξιά διαρροή), έλεγχος ατζέντας (συναινέσεις/θεσμική εικόνα) και έλεγχος απόδοσης με μετρήσιμα παραδοτέα. Αν αυτό επιτευχθεί θα φανεί εκ του αποτελέσματος και κυρίως από τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης.

Διαβάστε επίσης:

Εβδομάδα μετωπικών συγκρούσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για Μαδούρο και αγροτικές κινητοποιήσεις

ΣΥΡΙΖΑ για το «μπλακ άουτ» στα αεροδρόμια: «Αριστεία… Άλλο ένα κατόρθωμα για τη διεθνή προβολή της χώρας»

ΠΑΣΟΚ για Μαρινάκη: «Καλείται να υπερασπιστεί μια βαθιά ανιστόρητη και ντροπιαστική δήλωση – Δεν απευθύνεται σε Λωτοφάγους»