Η χθεσινή «σύγκρουση» Καιρίδη-Δένδια δεν ξεκίνησε ως κλασική εσωκομματική διαφωνία για γραμμή πολιτικής. Ξεκίνησε ως μια στιγμιαία κοινοβουλευτική ένταση με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά κατέληξε να φωτίζει κάτι πολύ πιο χρήσιμο για τα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας: ποιος ορίζει τον τόνο, ποιος διαχειρίζεται τη ζημιά και ποιος νιώθει ότι του τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια. 

Χθες το βράδυ στην Ολομέλεια, στη συζήτηση για  το νομοσχέδιο του ΥΠΕΘΑ, ο Δημήτρης Καιρίδης (ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ) αντέδρασε εκτός μικροφώνου με το «άσε μας καλέ κουκλίτσα μου», όταν η κ. Κωνσταντοπούλου του επιτέθηκε λεκτικά. Ο Νίκος Δένδιας παρενέβη αμέσως ζητώντας συγγνώμη «εκ μέρους της κυβέρνησης», αφήνοντας σαφές υπονοούμενο ότι η φράση «διέλαθε» και πρέπει να αποκατασταθεί. Ο Δημήτρης Καιρίδης δεν «κατάπιε» την παρέμβαση: απάντησε δημοσίως ότι «δεν χρειάζομαι την προστασία κανενός… ούτε του υπουργού», γυρίζοντας την υπόθεση από ζήτημα ύφους σε ζήτημα κύρους. 

Το δεύτερο επεισόδιο, στο καφενείο της Βουλής, έκανε την ιστορία καθαρά «γαλάζια». Πρώτον, γιατί πλέον η κόντρα δεν είχε αντίπαλο κόμμα απέναντι, αλλά έναν κορυφαίο της κυβερνητικής παράταξης και τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κόμματος. Δεύτερον, γιατί το περιεχόμενο έδειξε ότι ο Νίκος Δένδιας κινήθηκε «πυροσβεστικά» για να κλείσει ένα θέμα που παράγει τοξικότητα και αποσπά την ατζέντα από την ουσία του νομοσχεδίου, ενώ ο κ. Καιρίδης το εξέλαβε ως δημόσιο «άδειασμα».

Ο Δένδιας ως… «θεσμική άγκυρα»

Τι σημαίνει αυτό για το εσωτερικό της ΝΔ; Πρώτα απ’ όλα, είναι σύγκρουση ρόλων. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος είναι «αιχμή» στην αίθουσα: σηκώνει ένταση, παίρνει πάνω του τη φθορά, απαντά σε προκλήσεις. Ο υπουργός Άμυνας, ειδικά σε μια περίοδο αυξημένης ευαισθησίας για θεσμικό ύφος και διεθνή εικόνα, λειτουργεί ως «θεσμική άγκυρα». Όταν ο ένας κάνει πολιτική μάχης και ο άλλος πολιτική τάξης, η τριβή είναι δομική. Και όταν ο υπουργός δηλώνει συγγνώμη «εκ μέρους της κυβέρνησης» για φράση στελέχους της ίδιας πλειοψηφίας, περνά μήνυμα: τα όρια μπαίνουν από την κυβέρνηση, όχι από την κοινοβουλευτική «αδρεναλίνη». 

Το χθεσινό επεισόδιο δείχνει πολλά όμως και για τον υπουργό Άμυνας. Ο Νίκος Δένδιας παίζει σε ιδιαίτερο γήπεδο. Δεν λειτουργεί μόνο ως υπουργός. Λειτουργεί ως πρόσωπο με ευρύτερο πολιτικό κεφάλαιο, αποδεκτό σε περισσότερες από μία φυλές του κόμματος. Και αυτό έχει σημασία γιατί η ηγετική δυναμική στη ΝΔ –όπως σε κάθε μεγάλο κόμμα εξουσίας– δεν χτίζεται μόνο από διακηρύξεις, αλλά και από στιγμές: από το πότε μπαίνεις μπροστά, πότε «μαζεύεις» κρίσεις, πότε δείχνεις ότι μπορείς να επιβάλεις τάξη χωρίς να ζητήσεις άδεια.

Η δημόσια συγγνώμη του Δένδια είναι ακριβώς μια τέτοια στιγμή. Είναι η κίνηση του «θεσμικού εγγυητή»: δεν αφήνω τη συζήτηση να γλιστρήσει σε προσωπικές αιχμές, δεν επιτρέπω μια ατυχή φράση να γίνει πολιτικό αφήγημα περί αλαζονείας, δεν δίνω στην αντιπολίτευση φτηνό υλικό για να στήσει έργο. Σαν πολιτική στάση, είναι πρωθυπουργίσιμη: λιγότερο «κομματική μαγκιά», περισσότερο «θεσμική εικόνα». Και αυτό το σήμα αφορά πρώτα το εσωτερικό και μετά το κοινό.

Δεν είναι τυχαίο ότι τέτοιες κινήσεις λειτουργούν σαν κώδικας μεταξύ στελεχών: «Μπορώ να κλείνω κρίσεις. Μπορώ να ορίζω όρια. Μπορώ να βάζω τη συλλογική εικόνα πάνω από την προσωπική ένταση». Σε μια παράταξη που, αργά ή γρήγορα, θα χρειαστεί να συζητήσει το θέμα της διαδοχής –όχι κατ’ ανάγκην άμεσα, αλλά ως πολιτική σκιά που πάντα υπάρχει– αυτά είναι προσόντα που μεταφράζονται σε επιρροή.

Η αλαζονεία και το προηγούμενο με τον Δαβάκη

Υπάρχει όμως και μια  άλλη ανάγνωση: είναι σύγκρουση για τον «τόνο» της παράταξης. Η ΝΔ έχει επενδύσει σε εικόνα σοβαρότητας/διαχείρισης, αλλά στη Βουλή συχνά παράγεται τηλεοπτικό θέαμα. Το «κουκλίτσα μου» είναι φράση που, ανεξάρτητα από πρόθεση, ακούγεται πατερναλιστική ή και προσβλητική για μια γυναίκα και δίνει πάτημα στην αντιπολίτευση να χτίσει αφήγημα «αλαζονείας». Ο Νίκος Δένδιας με τη συγγνώμη κόβει τον βηματισμό αυτού του αφηγήματος. Ο Δημήτρης Καιρίδης, αντίθετα, ανησυχεί για το προηγούμενο: ότι ένας υπουργός μπορεί να «διορθώνει» δημόσια τον  κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, άρα να αποδυναμώνει το «μέτωπο» στην αίθουσα.

Η σύγκρουση όμως Καιρίδη με Δένδια δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Το επεισόδιο Δαβάκη–Καιρίδη σε επιτροπή πριν λίγες εβδομάδες για την απουσία Δένδια έδειξε ότι ο Καιρίδης δεν διστάζει να ανεβάσει στροφές ακόμη και εντός έδρας, όταν θεωρεί ότι υπονομεύεται η κοινοβουλευτική διαδικασία ή η εικόνα της επιτροπής. Άρα, η τωρινή ένταση δεν έπεσε από τον ουρανό· πατά σε μια ήδη φορτισμένη σχέση ρόλων και προσδοκιών. 

Κόπωση και καχυποψία

Και υπάρχει και προηγούμενο «ίδιου τύπου» στη Βουλή: όταν στελέχη της κυβέρνησης παίρνουν αποστάσεις από «ατυχείς» ατάκες γαλάζιων βουλευτών για να κλείσει θεσμικά ένα  θέμα. Τον Μάρτιο 2025, σε άλλο επεισόδιο με την κ. Κωνσταντοπούλου, η Σοφία Ζαχαράκη είχε παρέμβει καταδικάζοντας σχόλιο βουλευτή της ΝΔ και ζητώντας διόρθωση, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν κρινόμαστε από τέτοιες αιχμές αλλά από το έργο. Τότε ο βουλευτής διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία. Το μοτίβο είναι ίδιο: ο υπουργός «μαζεύει» μια κοινοβουλευτική υπερβολή για να μην γίνει στρατηγική ζημιά στην εικόνα της κυβέρνησης. 

Το κρίσιμο, λοιπόν, δεν είναι αν ο Καιρίδης «είπε μια κουβέντα παραπάνω» ή αν ο Δένδιας «το έκανε θέμα». Το κρίσιμο είναι ότι η ΝΔ μπαίνει σε φάση όπου η εσωτερική πειθαρχία περνά από μικρο-επεισόδια υψηλού συμβολισμού. Σε περιόδους πολιτικής άνεσης, τέτοια περιστατικά θάβονται. Σε περιόδους κόπωσης, πίεσης και αυξημένης δημόσιας καχυποψίας, γίνονται καθρέφτης εσωτερικών ισορροπιών.

Η σύγκρουση Καιρίδη–Δένδια είναι μια μικρή σκηνή που αποκαλύπτει ένα μεγάλο έργο. Σε κόμματα εξουσίας, οι ατάκες ξεχνιούνται. Οι συσχετισμοί όχι. Και όταν ο Νίκος Δένδιας επιλέγει να μιλήσει «εκ μέρους της κυβέρνησης», αυτό δεν είναι μόνο κίνηση θεσμικού ύφους. Είναι υπενθύμιση ισχύος. Στη ΝΔ, αυτά τα δύο συχνά ταυτίζονται.

Διαβάστε επίσης:

Δημοσκόπηση GPO: Ποιοι θα ψήφισαν ένα κόμμα Καρυστιανού – Από Πλεύση Eλευθερίας, Νίκη, και Ελληνική Λύση οι μεγαλύτερες διαρροές

Αγροτικό: Διάλογος με τρεις προϋποθέσεις

ΣΥΡΙΖΑ: Η ανταλλαγή «καρφιών» με Φαραντούρη μετά τη διαγραφή και η γραμμή για Καρυστιανού