Η δολοφονία μιας 37χρονης γυναίκας στη Μινεσότα από άνδρα του Immigration and Customs Enforcement (ICE) δεν είναι ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι πολιτικό γεγονός. Είναι η στιγμή που η βία ενός κρατικού μηχανισμού γίνεται ορατή, γυμνή και αδιαμφισβήτητη. Γιατί το ICE δεν είναι απλώς μια υπηρεσία. Είναι θεσμοποιημένος φόβος. Είναι κρατική αγριότητα με στολή. Και γι’ αυτό είναι μισητό. Το ICE δεν είναι «εκτροχιασμένο». Δεν είναι «λάθος χειρισμός». Είναι δομικά βίαιο. Δημιουργήθηκε για να κυνηγά, να συλλαμβάνει, να κρατά και να απελαύνει. Όχι συμπεριφορές. Ανθρώπους. Δεν βλέπει πρόσωπα, βλέπει φακέλους. Δεν βλέπει ζωές, βλέπει «παράνομο καθεστώς». Δεν βλέπει οικογένειες, βλέπει «παραβίαση». Αυτό δεν είναι ουδετερότητα. Είναι ιδεολογία.

Χωρίς έλεγχο, χωρίς λογοδοσία, ένας τραμπισμός με στολή

Το ICE λειτουργεί με τεράστια διακριτική ευχέρεια και ελάχιστο δημοκρατικό έλεγχο. Δεν λογοδοτεί στις κοινότητες όπου δρα. Δεν ελέγχεται ουσιαστικά από εκείνους που επηρεάζει. Και όταν ξεσπούν σκάνδαλα, η απάντηση είναι σχεδόν πάντα ίδια: «εσωτερική έρευνα». Δηλαδή: αυτοέλεγχος, άρα ατιμωρησία.  Όταν εκπαιδεύεις ανθρώπους να βλέπουν τον άλλον ως «παράνομο», «βάρος» και «απειλή», μην εκπλήσσεσαι όταν κάποιοι περνούν στο επόμενο στάδιο. Η απανθρωποποίηση δεν μένει στα χαρτιά. Γίνεται πράξη.

Η δολοφονία στη Μινεσότα δεν είναι ατύχημα. Είναι προϊόν ενός περιβάλλοντος όπου η σκληρότητα κανονικοποιήθηκε, η βία δικαιολογήθηκε και ο αυταρχισμός χειροκροτήθηκε πολιτικά. Όταν λες ότι «καθαρίζεις τη χώρα», κάποιοι θα το πάρουν κυριολεκτικά.

Το ICE είναι σήμερα η πιο καθαρή αντανάκλαση του τραμπισμού στο κράτος: αυταρχισμός χωρίς ενοχές, σκληρότητα χωρίς φίλτρο, εξουσία χωρίς φραγμούς, ιδεολογία χωρίς ανθρωπιά. Είναι ο μηχανισμός που ενσαρκώνει το δόγμα: «δεν ανήκεις, άρα φεύγεις». Γι’ αυτό δεν είναι απλώς αντιδημοφιλές. Είναι μισητό. Γιατί δεν εμπνέει ασφάλεια – εμπνέει φόβο. Δεν παράγει τάξη – παράγει σιωπή. Δεν προστατεύει – εκφοβίζει.

Το κίνημα «Abolish ICE»

Μετά και τη δολοφονία της 37χρονης, το σύνθημα «Abolish ICE», που συμπυκνώνει την απαίτηση για ολοσχερή διάλυση της απεχθούς και βάρβαρης υπηρεσίας, αποκτά νέα ένταση στις ΗΠΑ. Το σύνθημα «Abolish ICE» δεν γεννήθηκε από ιδεολογική υστερία. Γεννήθηκε από εμπειρία, τραύμα και νεκρούς. Δεν είναι ένα σύνθημα οργής, είναι ουσιαστικά πολιτικό συμπέρασμα. Δεν ζητά «βελτίωση» ούτε «έλεγχο», ζητά διάλυση ενός μηχανισμού που θεωρείται δομικά βίαιος, ιδεολογικά φορτισμένος και θεσμικά ανεξέλεγκτος. Για τους υποστηρικτές του, το ICE δεν είναι ουδέτερη υπηρεσία αλλά μηχανή απανθρωποποίησης: δεν βλέπει ανθρώπους, βλέπει στόχους. Δεν εφαρμόζει απλώς νόμους, ενσαρκώνει πολιτικές αποκλεισμού και φόβου. Επί Τραμπ, αυτή η λογική αποθρασύνθηκε, η σκληρότητα κανονικοποιήθηκε και η βία απέκτησε πολιτική κάλυψη. Έτσι το «Abolish ICE» έγινε κραυγή ρήξης, όχι μεταρρύθμισης. Γιατί υπάρχουν μηχανισμοί που δεν διορθώνονται. Καταργούνται. Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «ασφάλεια ή δικαιώματα». Είναι δημοκρατία ή μηχανισμοί τρόμου. Και η δημοκρατία, αν θέλει να λέγεται δημοκρατία, διαλέγει.

Πώς φτάσαμε εδώ

Το Immigration and Customs Enforcement ιδρύθηκε το 2003, μετά την 11η Σεπτεμβρίου, με τη δημιουργία του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Στόχος ήταν η σύνδεση της μετανάστευσης με την εθνική ασφάλεια. Διαθέτει δύο βασικούς κλάδους: το ERO (συλλήψεις, κρατήσεις, απελάσεις) και το HSI (διασυνοριακό έγκλημα, trafficking, λαθρεμπόριο). Γεννήθηκε μέσα στη λογική της «ασφάλειας». Επί Τραμπ, μετατράπηκε σε όργανο ιδεολογίας.

Και εκεί ακριβώς ξεκίνησε η κατρακύλα. Το ICE δεν είναι «μια κακή υπηρεσία». Είναι κακή ιδέα. Και οι κακές ιδέες, όταν αποκτούν όπλα και ασυλία, γίνονται επικίνδυνες. Η δολοφονία στη Μινεσότα δεν είναι εξαίρεση. Είναι προειδοποίηση. Και η απάντηση δεν είναι «βελτίωση». Είναι ρήξη.

Διαβάστε επίσης:

Τραμπ και Βανς τα βάζουν με το θύμα δολοφονίας της ICE: «Συμπεριφέρθηκε απαίσια» – «Ήταν διαταραγμένη αριστερή»

100 νεκρούς από την αμερικανική επίθεση ανακοίνωσε η Βενεζουέλα

Ζελένσκι: Έτοιμο να οριστικοποιηθεί με τον Τραμπ το έγγραφο για τις εγγυήσεις ασφαλείας