Αυτή η φάμπρικα των δημοσκόπων, με την καταμέτρηση της δυνητικής ψήφου σε μη υπαρκτά κόμματα και τον συνυπολογισμό της με την πρόθεση ψήφου, θα ξεφτιλίσει κόσμο και κοσμάκη.
Όχι μόνο τους δημοσκόπους, οι οποίοι θα εκτεθούν όσες επιστημονικοφανείς θεωρίες κι αν επιστρατεύσουν, αλλά και τους προπαγανδιστές διαφόρων – και ανταγωνιστικών – αποχρώσεων που βολεύονται με τις τρέχουσες δημοσκοπικές αλχημείες.

Καταρχάς να θυμίσουμε ότι κάτι παρόμοιες παπάτζες έκαναν και έλεγαν προ καιρού με τον Στέφανο Κασσελάκη, ο οποίος πριν κάνει το κόμμα πλασαριζόταν περίπου σαν αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά εξαφανίστηκε μόλις το δημιούργησε και πλέον ετοιμάζεται να το διαλύσει. Φυσικά οι πλήρεις επιστημοσύνης και πείρας δημοσκόποι ούτε είδαν ούτε άκουσαν, αλλά δεν είναι καθόλου λίγοι όσοι θυμούνται τι τους σερβίριζαν προ καιρού και βλέπουν επανάληψη του φαινομένου με τα… μη κόμματα της Καρυστιανού, του Τσίπρα και ενίοτε του Σαμαρά.

Οι αξιότιμοι αυτοί επιστήμονες λοιπόν μετράνε κανονικά την πρόθεση ψήφου και βγάζουν ένα αποτέλεσμα. Ύστερα χώνουν και κάποιες ερωτήσεις του είδους «πόσο πιθανό είναι να αλλάξετε την ψήφο σας υπέρ του άλφα ή βήτα πιθανού κόμματος;» και όλα γίνονται μαντάρα.
Γιατί; Διότι οι μάγκες – δημοσκόποι σε πρώτο χρόνο και «αναλυτές» σε δεύτερο – παίρνουν την απάντηση «πολύ πιθανόν», τη βαφτίζουν πρόθεση ψήφου (που μόνο τέτοια δεν είναι) και αλλοιώνουν το αποτέλεσμα της δημοσκόπησης αφαιρώντας από υπαρκτά κόμματα την πιθανότητα μιας ψήφου σε ανύπαρκτα.

Φυσικά δεν μπαίνουν καν στον κόπο να εξηγήσουν τι γίνεται αν ένας εκ των ερωτηθέντων ψηφοφόρων (π.χ. του ΣΥΡΙΖΑ) είναι «πολύ – και εξίσου; – πιθανόν» να αλλάξει την ψήφο του όχι για ένα, αλλά για δύο… ανύπαρκτα κόμματα (π.χ. και για το κόμμα Τσίπρα και για το κόμμα Καρυστιανού). Και γιατί να το κάνουν; Φασαρία να γίνεται, έρευνες να πουλιούνται, ο κόσμος να κάνει χάζι, οι προπαγανδιστές να κάνουν τη δουλίτσα τους και όλοι να είναι χαρούμενοι. Όσο για την εγκυρότητα, αυτή θα τη σκεφτούν παραμονές των εκλογών, ως συνήθως. Όλη αυτή η πλάκα πάντως φαίνεται πως εξυπηρετεί πολλούς και διάφορους, επομένως μόνο τυχαίο δεν είναι το ότι από τις δημοσκοπικές αλχημείες εξάγονται πανομοιότυπα δημοσκοπικά πολιτικά συμπεράσματα από τους προπαγανδιστές της Καρυστιανού και αυτούς της κυβέρνησης.

Γι’ αυτούς της επίδοξης πολιτικής ηγέτιδος δεν υπάρχει απορία. Και μόνο που εμφανίζεται να έχει καπαρωμένη τη δεύτερη θέση πριν καν ξεκινήσει είναι αρκετό. Αλλά και για τους φιλοκυβερνητικούς μια χαρά πάει το πράγμα, αφού καιρό έψαχναν να βρουν έναν αντίπαλο που θα τρομάξει τον μεσαίο χώρο, αλλά τελευταία στιγμή δεν τους καθόταν. Ο Κασσελάκης κατέρρευσε μόνος του. Η Κωνσταντοπούλου άντεξε όσο και οι θεωρίες περί ξυλολίου.

Ο Τσίπρας δεν είναι τόσο τρομακτικός για τους κεντρώους. Η Καρυστιανού όμως είναι μια ελπίδα για το γκουβέρνο. Κάτι τα ξυλόλια και τα λαθρεμπόρια, στα οποία επιμένει, κάτι τα ποικίλα ξεμαλλιάσματα με διαφόρους, κάτι οι αστρολόγοι και οι γερόντισσες, αναπτερώνονται οι ελπίδες της Ν.Δ. ότι στο τέλος το αντίπαλον δέος θα φαντάζει στα μάτια των κεντρώων τόσο ασόβαρο όσο και επικίνδυνο για τη διαχείριση της χώρας. Γι’ αυτό οι μιντιακοί φίλοι της κυβέρνησης παίζουν τις δημοσκοπικές κατασκευές μέχρι τελικής πτώσεως…

Διαβάστε επίσης

Η «κοινωνική απάθεια» στην Ευρώπη του 21ου αιώνα!

Οικουμενικός ανταγωνισμός και δημοκρατία

Κυβέρνηση χωρίς σχέδιο σε επικίνδυνους καιρούς