Τίτλος ταινίας: «MARTY SUPREME»

Σύνοψη: Ο Μάρτι Μάουζερ είναι ένας ιδιαιτέρως ταλαντούχος αθλητής του πινγκ πονγκ, ο οποίος στα 1952 διεκδικεί το παγκόσμιο πρωτάθλημα, αλλά το χάνει στον τελικό από τον Ιάπωνα Έντονη. Το πείσμα του να αποδείξει ότι είναι ο καλύτερος τον οδηγεί στο Τόκιο, για να ξανασυναντήσει τον Έντο, σ’ έναν και μοναδικό αγώνα. Πριν φτάσει σε αυτόν τον «τελικό της ζωής του», αναμετράται με την ίδια τη ζωή και τις δυσκολίες της.

Σκηνοθεσία: Τζος Σαφντί

Παίζουν: Τιμοτέ Σαλαμέ, Γκουΐνεθ Πάλτροου, Έιμπελ Φεράρα, Τάιλερ «The creator»

Ήδη ο Τιμοτέ Σαλαμέ, ως πρωταγωνιστής της ταινίας «MARTY SUPREME», λοξοκοιτάζει προς το Όσκαρ, την ώρα που πριν μια εβδομάδα έχει κατακτήσει τη «Χρυσή Σφαίρα» για τον Α’ ανδρικό ρόλο. Σαφώς, λοιπόν, πρόκειται για μια ταινία βασισμένη στον κεντρικό της ήρωα, ο οποίος την τιτλοδοτεί και στον τρόπο που τον ερμηνεύει ο πρωταγωνιστής της.

Ίσως ο σπουδαίος ηθοποιός να έχει προσφέρει καλύτερη απόδειξη του ταλέντου του, ως Μπομπ Ντίλαν στο «Completely unknown», χωρίς βέβαια να υστερεί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Σηκώνει το βάρος ενός πρωταθλητή της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στις ΗΠΑ, που φιλοδοξεί να κατακτήσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα, αλλά πέφτει πάνω στον Ιάπωνα Έντο. Στην πραγματικότητα το ξεκίνημα της ιστορίας παίρνει αφορμή από τον σπουδαίο Αμερικανό πινγκπονίστα Μάρτι – κι αυτός – Ράισμαν, το χρονικό του οποίου περιγράφεται στο πολύ καλό βιβλίο του Τζερόμ Τσαρίν. Ο καλύτερος αθλητής του πινγκ πονγκ στις ΗΠΑ προετοιμάζεται για το παγκόσμιο πρωτάθλημα, αλλά η σφοδρή επιθυμία του να το κατακτήσει ηττάται από τα καινούρια, πολύ γρήγορα, λάστιχα της ρακέτας του Ιάπωνα αντιπάλου του, και όχι από την ικανότητά του. Κάτι ανάλογο που συμβαίνει και με τον Μάρτι της ταινίας.

Πέρα από αυτό, ο Μάρτι της ταινίας βγαίνει στη ζωή με την πεποίθηση ότι είναι ο καλύτερος, ότι δεν χάνει ποτέ. Αναζητώντας τρόπο να ξαναβρεθεί απέναντι στον Ιάπωνα Έντο, περνάει από χίλια μύρια κύματα, όσο να πατήσει στο Τόκιο. Πριν από τον «αγώνα της ζωής του», έχει δώσει τον ίδιο τον αγώνα της ζωής, με αντιπάλους το αφεντικό του, τον σπόνσορά του, τη σύζυγό του χρηματοδότη του (Γκουΐνεθ Πάλτροου), με την οποία διατηρεί ερωτική σχέση, την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη μιας φίλης του, το οικονομικό αδιέξοδο, ακόμη και φονικές ενέργειες εναντίον του. Δίπλα του, υποστηρικτής της φιλοδοξίας του Μάρτι, ο φίλος του, όπως τον υποδύεται ο Τάιλερ «The creator», εξόχως αγαπητός ράπερ. Διαβαίνοντας αυτόν τον ωκεανό της απελπισίας, που οδηγεί στο Τόκιο, κάποια από τα επεισόδια είναι καθοριστικά – και άψογα κινηματογραφημένα-, κάποια άλλα μάλλον άχρηστα και φλύαρα. Αυτός είναι ο λόγος που η διάρκεια του έργου πλησιάζει τις δυόμιση ώρες, κάτι που σίγουρα επιβαρύνει την αρτιότητα της δημιουργίας του Τζος Σαφντί.

Όποιες αντιρρήσεις και να έχουμε για την κατάληξη της πορείας του Μάρτι, για το χολιγουντιανό – τύπου «Ρόκι» – φινάλε, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον τρόπο της σκηνοθεσίας. Τέτοιο μοντάζ-πινγκ πονγκ σπάνια συναντάει κανείς, τέτοιον παραλληλισμό του θέματος με την κινηματογράφησή του. Το πάνε έλα του πρωταγωνιστή, η ένταση, το πείσμα και οι μάχες του στον αγώνα να αποδείξει την αξία του αποδίδονται με ταχύτατη εναλλαγή πλάνων.

Αλλά και το σενάριο διαπλάθει τον χαρακτήρα του Μάρτι με ιδιαίτερη τέχνη, αναδεικνύει την εσωτερική σύγκρουση του ήρωα, την ταχύτατη ανταλλαγή της «μπάλας», ανάμεσα στο ηθικό και στο ανήθικο, στη φιλοδοξία και στην αξιοπρέπεια, την αμέλεια και την ευθύνη. Τόσο το σενάριο, όσο και το μοντάζ, το υπογράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης με τον στενό του συνεργάτη Ρόναλντ Μπρόστιν, κάτι που διαποτίζει μια ογκώδη χολιγουντιανή δημιουργία  με το μεράκι της χειροποίητης κατασκευής. Όπως ακριβώς και την ερμηνεία του χαρακτήρα του Μάρτι-Σαλαμέ. 

Ακόμη εντυπωσιακότερη είναι η κινηματογράφηση- κατασκευή των αγωνιστικών στιγμών της επιτραπέζιας αντισφαίρισης, απολύτως αληθοφανείς και πειστικές. Με τη βοήθεια του μοντάζ, και πάλι, ξεπετάγεται μπροστά στον θεατή η αγωνία του αγώνα, η θυελλώδης ανταλλαγή μπαλιών, η εναλλαγή του σκορ η έκφραση των προσώπων, η κίνηση των σωμάτων.

Το μοντάζ κάνει θαύματα, είναι το δεύτερο Όσκαρ, το οποίο θα διεκδικήσει με αξιώσεις ο Σαφντί. Δίνει την εντύπωση ότι είναι ο ίδιος ο σκηνοθέτης που ταυτίζεται με τον ήρωα, η φιλοδοξία του να απαντήσει σε όσους έχουν αμφισβητήσει την ικανότητά του. Έχοντας σκηνοθετήσει τις προηγούμενες ταινίες σε συνεργασία με τον αδελφό του (γνωστότερο το «Good time», το οποίο διαγωνίστηκε στις Κάννες), προσπαθεί να επιβεβαιώσει την αξία του. Κάτι καταφέρνει, έχει όμως κι άλλους αγώνες μπροστά του.

Αξιολόγηση: **1/2

Διαβάστε επίσης:

Πέθανε η «μυστική» κόρη του Freddie Mercury

Οι νέες προσθήκες στη συλλογή της Ακαδημίας Κινηματογράφου – Τα σπάνια χειρόγραφα του Orson Welles και το Όσκαρ του Ray Gilbert

«Every breath you take»: Πώς το θρυλικό τραγούδι διέλυσε τους Police – Οι διαφωνίες, το ξύλο και τα δικαστήρια