Από το κακό στο χειρότερο πάνε εκεί στο ΠΑΣΟΚ. Θεωρητικά όλες οι «εξωτερικές» συνθήκες είναι μια χαρά.

Η Ν.Δ. είναι κολλημένη, η γκρίζα ζώνη είναι γεμάτη πρώην δικούς της, η Αριστερά έχει τα χάλια της, η πολυδιάσπασή της δεν φαίνεται ότι μπορεί να γιατρευτεί ούτε με την επάνοδο Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ έχει καπαρώσει εδώ και καιρό τη δεύτερη θέση και μεσοπρόθεσμα η Καρυστιανού είναι σχεδόν απίθανο να αντέξει και να απειλήσει τη Χαριλάου Τρικούπη.

Κι όμως, η πράσινη δημοσκοπική βελόνα παραμένει ακίνητη, χωρίς ορατή προοπτική να ξεκολλήσει. Τις (και τι) πταίει άραγε;

Τη μια αιτία την έχουμε λεπτομερώς εξηγήσει κατά καιρούς.

Αφορά το στελεχικό και κοινωνικό μέγεθος του Κινήματος, το οποίο είναι πολύ μικρότερο απ’ όσο δείχνει το ποσοστό του – έχουμε ξαναγράψει ότι πρόκειται για ένα κόμμα που οργανωτικά βρίσκεται στην εποχή του 8%, αλλά φοράει δημοσκοπικό και εκλογικό κοστούμι που αντιστοιχεί στο 13% – 15%.

Έχουμε δε επισημάνει την τεράστια ανάγκη για διεύρυνση στην κοινωνία, αλλά μάλλον δεν έχουν γίνει και πολλά πράγματα επ’ αυτού τα ελάχιστα τελευταία χρόνια.

Όμως η πιο βαριά ασθένεια του ΠΑΣΟΚ αφορά την εσωτερική του διχόνοια, η οποία αποτυπώθηκε και την Τρίτη, στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου.

Εκεί έγινε ακόμη μια φορά φανερό ότι, εφόσον οι δελφίνοι δεν πρόκειται να θάψουν το τσεκούρι του πολέμου ούτε μια στιγμή, το Κίνημα θα φτάσει στις κάλπες με τους δελφίνους προκαταβολικά εναντίον του Νίκου Ανδρουλάκη και, ταυτοχρόνως, σφαγμένους μεταξύ τους.

Το χειρότερο είναι ότι, απορροφημένοι από τις πολυεπίπεδες εσωτερικές συγκρούσεις, δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν κάτι απλό: Εάν αποτύχουν στις εκλογές – προς τα εκεί βαδίζουν, αφού δύσκολα κάποιος θα εμπιστευτεί ένα κόμμα του οποίου τα κορυφαία στελέχη αλληλοσπαράσσονται – και ρίξουν τον σημερινό αρχηγό τους, η αμέσως επόμενη εξέλιξη θα είναι η διάσπαση.

Αποτελεί, άλλωστε, κοινό μυστικό το ότι οι δελφίνοι μισιούνται μεταξύ τους πολύ περισσότερο απ’ όσο αντιπαθούν ή αμφισβητούν τον Ανδρουλάκη.

Επίσης φαίνεται ότι έχουν χαράξει από τώρα πορείες αντίθετες, δεξιόστροφες και αριστερόστροφες, οι οποίες οδηγούν σε ανάλογες στρατηγικές συμμαχίες, που αποτελούν το αντικείμενο και των τρεχουσών αντιπαραθέσεων.

Ο Ανδρουλάκης, τηρώντας το δόγμα της «αυτόνομης πορείας», είναι αλήθεια ότι προσπαθεί να αποσοβήσει αυτού του είδους τις ηλίθιες συγκρούσεις, που στην παρούσα φάση δεν έχουν κανένα νόημα, αλλά αυτό έχει σταθεί αδύνατον, καθώς κάποιοι θερμοκέφαλοι δεν… μασάνε.

Δεν πειράζει, αν είναι να το διαλύσουν έτσι κι αλλιώς, ας το κάνουν από τώρα για να μην ταλαιπωρούν τους ψηφοφόρους…

Διαβάστε επίσης:

Πόσους στ’ αλήθεια… ξάφνιασε η Καρυστιανού;

Ο μέγας χειμερινός οδηγός επιβίωσης χωρίς καλοριφέρ (αλλά με υπερπλεόνασμα), για το 2026 (έκδοση 2η)

Γροιλανδία: Η Δύση δοκιμάζει τα όριά της