Για το ναυάγιο του Τιτανικού το τραγικό βράδυ της 15ης Απριλίου του 1912, έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες. Το μέγα υπερωκεάνειο, το μεγαλύτερο πλοίο που είχε κατασκευαστεί από ανθρώπινα χέρια, το πλοίο που διαφημιζόταν ως «αβύθιστο» έγινε σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας.

Ο Τιτανικός αποτέλεσε (και αποτελεί) μια πραγματική χρονοκάψουλα που οι άνθρωποι ποτέ δεν έπαψαν να ερευνούν. Μια χρονοκάψουλα που διατήρησε στον υγρό της τάφο ακόμη και την ταξική διαστρωμάτωση της τότε κοινωνίας. Πάμπολλες ανθρώπινες ιστορίες έχουν αναδειχθεί, και πάμπολλα αντικείμενα από το ναυάγιο έχουν ανασυρθεί και εκτίθενται σε ανάλογες θεματικές εκθέσεις. Πάμπολλες όμως είναι καθώς φαίνεται και οι ιστορίες που ακόμη αγνοούνται.

Μία τέτοια ιστορία είναι και ο χαμός τεσσάρων νέων Ελλήνων στο ναυάγιο του Τιτανικού. Πρόκειται για τους Παναγιώτη Λυμπερόπουλο, Βασίλειο Καταβέλο, και τους αδελφούς Απόστολο Χρονόπουλο και Δημήτριο Χρονόπουλο οι οποίοι προέρχονταν από τον Άγιο Σώστη, ένα ορεινό χωριό της Μεσσηνίας στην Πελοπόννησο.

Ο Καταβέλος είχε πουλήσει μερικά από τα πρόβατά του για να εξοικονομήσει τα ναύλα. Ήθελε να πάει στις ΗΠΑ για να βρει τον αδελφό του που όπως του είχαν πει «είχε πάρει τον κακό το δρόμο» και «αλήτευε». Οι αδελφοί Χρονόπουλοι έκαναν όνειρα να βρουν δουλειά κι ένα καλύτερο μέλλον στη μακρινή Αμερική. Ο 30χρονος Λυμπερόπουλος -που ήταν ο μεγαλύτερος όλων- είχε ήδη ανοίξει δουλειές στην Αμερική όπου είχε δημιουργήσει ένα εργαστήρι κατασκευής χάλκινων αντικειμένων, αλλά είχε έλθει ξανά στην πατρίδα με τη σύζυγό του και το νεογέννητο μωρό τους, και τώρα γύρναγε στην Αμερική για να κλείσει τους λογαριασμούς του, και να επιστρέψει ανοίγοντας ένα κατάστημα στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Ο Λυμπερόπουλος έπεισε τους υπόλοιπους τρεις να βγάλουν εισιτήρια με τον Τιτανικό. Οι άλλοι φοβήθηκαν ότι το ποσό θα ήταν υπέρογκο, αλλά ο Λυμπερόπουλος τους έπεισε εξηγώντας ότι τα εισιτήρια «3ης θέσης» στον Τιτανικό είχαν την ίδια τιμή με τις άλλες εταιρείες, αλλά ότι το ταξίδι διαρκούσε μόνο 15 μέρες, ενώ με τα άλλα πλοία διαρκούσε 3 μήνες. Οι Έλληνες επιβιβάστηκαν στον Τιτανικό από το λιμάνι του Χερβούργου.

Οι τέσσερις Έλληνες χάθηκαν στα παγωμένα νερά. Η σορός του 19χρονου Καταβέλου βρέθηκε μήνες μετά και ενταφιάστηκε στο εξωτερικό. Το μόνο αντικείμενο που βρέθηκε και επεστράφη στην οικογένεια ήταν το πιστοποιητικό γέννησής του και μια χτένα μαλλιών. Οι αδελφοί Χρονόπουλοι δεν βρέθηκαν ποτέ. Ο Λυμπερόπουλος που ήταν καλός κολυμβητής κατόρθωσε να επιβιβαστεί μαζί με κάποιους άλλους σε μια σωστική λέμβο και οι σοροί τους βρέθηκαν δύο μήνες αργότερα δεμένες πάνω στη λέμβο. Λέγεται ότι στο στομάχι τους βρέθηκαν κομμάτια της ζώνης του, σε μια προσπάθεια να διασκεδάσουν την πείνα τους. Ενταφιάστηκε στο Χάλιφαξ του Καναδά. Η οικογένειά του έλαβε το ρολόι του και μια ατζέντα στην οποία σημείωνε τα χρέη του και στην οποία έκανε μερικά σκίτσα.

Τέσσερα νέα παιδιά από ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας, τέσσερα παιδιά που εκτός από τον Λυμπερόπουλο δεν είχαν ξαναδεί ποτέ τους θάλασσα, χάθηκαν αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στα παγωμένα και σκοτεινά νερά του ωκεανού.

Για τα παιδικά αυτά όνειρα ποτέ δεν γράφτηκαν άρθρα και βιβλία, κι η θάλασσα -είτε είναι ο μέγας ωκεανός είτε είναι το Αιγαίο πέλαγος- συνεχίζει να πνίγει στην αγκαλιά της μικρά παιδιά που ονειρεύονται κι αναζητούν ένα καλύτερο αύριο.

Διαβάστε επίσης:

Το «άγνωστο» Ολοκαύτωμα στην Κλεισούρα Καστοριάς – Όταν οι Γερμανοί κατέσφαξαν 280 γυναικόπαιδα

Καστράκι: Το γραφικό χωριό στη σκιά των Μετεώρων που αποτελεί ιδανικό προορισμό για τις πρώτες φθινοπωρινές αποδράσεις

Κάθισμα: Η παραλία-κόσμημα της Λευκάδας που συχνά γίνεται παγίδα θανάτου (Video)