Μετά το αστικό -έστω, όχι και τόσο- Ανκορέιτζ, μας περιμένει η φύση της Αλάσκας, για να μας επιδείξει τη δυνατότητα που διαθέτει να συνθέτει μοναδικές συμφωνίες, με βουνά, δέντρα, λίμνες και ποτάμια.

Πριν απ’ όλα, στη μοναδικότητα αυτής της γωνιάς του πλανήτη, το πάρκο Μακάρθι, δύσκολο στην προσέγγισή του, χαρίζει την ωραιότερη εικόνα στο ερωτικό σμίξιμο των νερών με τις κατάφυτες εκτάσεις. Στην άκρη του πάρκου, ένα «καμπόικο» χωριό από τα παλιά, με ελάχιστα σπίτια, ένα πανδοχείο, ένα μπαρ κι ένα εστιατόριο. Απέναντι, ένα ψηλό βουνό κι ένας παγετώνας που το διασχίζει. Σαν ταινία που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου.

Παρ’ ότι το Μακάρθι αποτελεί ό,τι ομορφότερο έχει να επιδείξει η φύση της Αλάσκας, το πάρκο Ντενάλι, με το όρος Μακίνλεϊ, αποτελούν το «βαρύ πυροβολικό» της περιοχής. Ο εντυπωσιακός ορεινός όγκος συνδυάζεται με εκτάσεις δεντρόφυτες και ποταμίσια νερά. Αλλά και τάρανδους, καριμπού , αρκούδες.

Αυτές οι τελευταίες θέλουν προσοχή, υπάρχουν παντού προειδοποιήσεις. Συγκινητικό το σημείο του «Magic bus, όπου χάθηκε ο Αλεξάντερ, ένας αυθεντικός οικολόγος. Στο τέλος, στην άκρη του πάρκου Ντενάλι, με το πρώτο ξενοδοχείο της Αλάσκας, μια μνήμη από γουέστερν.

Διαβάστε επίσης:

Podcast – Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: «Ο ρόλος της Μέριλιν με έριξε σε αχαρτογράφητα νερά»

Podcast – Ραφίκα Σαουίς: «Θέλω να δω στην Επίδαυρο μαύρους ηθοποιούς, να σπάσει το στερεότυπο»

Podcast – Θανάσης Παπαγεωργίου: «Ο αληθινός Μποστ φάνηκε όταν έφυγε από την “Καθημερινή”»