Το βράδυ της Κυριακής ο Akylas σήκωνε το τρόπαιο του ελληνικού τελικού, κερδίζοντας πανηγυρικά το εισιτήριο για τη Eurovision με την ψήφο χιλιάδων πολιτών, όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο από την επιλογή ενός τραγουδιού επιβεβαιώθηκε στον αέρα.

Ας γυρίσουμε όμως τον χρόνο λίγο πίσω. Όχι πολύ. Πριν από την ψήφιση του νομοσχεδίου, αλλά και πριν από τα φώτα της σκηνής. Ο Akylas, όπως ο ίδιος έχει εξομολογηθεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ήταν ένα παιδί στη Θεσσαλονίκη που φοβόταν. Φοβόταν να διασχίσει ένα συγκεκριμένο δρόμο εκεί που είχε δεχθεί bullying από μια παρέα παιδιών. Ο λόγος; Η σεξουαλική του ταυτότητα. Η απλή, αυτονόητη αλήθεια του ποιος είναι. Εκείνος ο δρόμος της πόλης δεν ήταν απλώς δρόμος· ήταν σύνορο αποκλεισμού. Ήταν η γεωγραφία του φόβου που βιώνει κάθε άνθρωπος όταν η κοινωνία του λέει έμμεσα ή άμεσα πως η ύπαρξή του είναι «λάθος».

Και φτάνουμε στο σήμερα. Η απόσταση ανάμεσα σε εκείνο τον σκοτεινό δρόμο της Θεσσαλονίκης και στην απαστράπτουσα σκηνή όπου αποθεώθηκε χθες, δεν μετριέται σε χιλιόμετρα. Μετριέται σε ωριμότητα.

Πριν από δύο χρόνια, η Πολιτεία έκανε το χρέος της. Με την ψήφιση του νόμου για την ισότητα στον γάμο, έστειλε το θεσμικό μήνυμα: «Είστε ορατοί. Είστε ίσοι. Ανήκετε εδώ». Ο νόμος ήταν το θεμέλιο. Έδωσε το δικαίωμα στην ύπαρξη, στην οικογένεια, στη νομική ασφάλεια. Όμως, όπως γνωρίζουμε όλοι ιδίως στην Ελλάδα, οι νόμοι αλλάζουν τα χαρτιά. Οι άνθρωποι αλλάζουν τη ζωή.

Το βράδυ της Κυριακής ήταν η απόδειξη της κοινωνικής μετεξέλιξης που ακολούθησε τη νομοθετική ρύθμιση. Το γεγονός ότι το ελληνικό κοινό, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, ψήφισε μαζικά, δίνοντας μια σαρωτική νίκη σε έναν ανοιχτά ομοφυλόφιλο καλλιτέχνη που μιλά για τα τραύματά του, δείχνει ότι η ορατότητα έφερε την κανονικοποίηση. Ο κόσμος δεν ψήφισε τον Ακύλα «επειδή είναι gay» για να δείξει προοδευτικότητα, ούτε τον καταψήφισε λόγω προκαταλήψεων. Τον ψήφισε για το ταλέντο του, προσπερνώντας πλέον το φίλτρο της σεξουαλικότητας ως κριτήριο αξιολόγησης. Και αυτή ακριβώς είναι η πεμπτουσία της ισότητας.

Η ισότητα δεν είναι να σε χειροκροτούν επειδή είσαι διαφορετικός. Ισότητα είναι να σε χειροκροτούν γι’ αυτό που αξίζεις, χωρίς η διαφορετικότητά σου να αποτελεί εμπόδιο.

Φυσικά, δεν πρέπει να αιθεροβατούμε. Η ομοφοβία δεν εξαφανίστηκε ως δια μαγείας επειδή ψηφίστηκε ένας νόμος ή επειδή κέρδισε ο Akylas. Τα «στενά του φόβου» υπάρχουν ακόμα για πολλά παιδιά εκεί έξω. Όμως, η διαφορά του 2024 με το 2026 είναι τεράστια. Πριν από δύο χρόνια, το κράτος είπε «σε αναγνωρίζω». Χθες, η κοινωνία είπε «σε αποδέχομαι και σε επιλέγω να με εκπροσωπήσεις».

Ο συμβολισμός είναι ισχυρός. Η Ελλάδα στέλνει στην Ευρώπη έναν άνθρωπο που κάποτε φοβόταν ή κρυβόταν, για να τραγουδήσει μπροστά σε εκατομμύρια θεατές. Είναι ένα μήνυμα προς τα μέσα και προς τα έξω. Προς τα μέσα, λέει σε κάθε νέο παιδί που δέχεται bullying στο σχολείο ή στη γειτονιά του: «Κοίτα. Μπορείς να βγεις στο φως. Μπορείς να νικήσεις». Προς τα έξω, δείχνει μια χώρα που, παρά τις παθογένειες και τις συντηρητικές αγκυλώσεις του παρελθόντος, τολμά να εξελίσσεται. Και μπορεί τότε η ψήφιση του νομοσχεδίου να βρήκε οριζόντια αντιδράσεις σε όλασχεδόν τα κόμματα, σήμερα όμως όλοι αναγνωρίζουν ότι η προσπάθεια εκείνη έστω και με εμπόδια προχώρησε  τα πράγματα μπροστά.

Η νίκη του Akylas είναι η νίκη της ορατότητας απέναντι στη σιωπή. Είναι η απόδειξη ότι όταν η Πολιτεία δίνει το έναυσμα κατοχυρώνοντας δικαιώματα, οι πολίτες ακόμα και αυτοί που ίσως ήταν διστακτικοί στην αρχή ακολουθούν, κατανοούν και τελικά αγκαλιάζουν το διαφορετικό. Γιατί αντιλαμβάνονται ότι η αγάπη και το ταλέντο δεν απειλούν κανέναν.

Δύο χρόνια μετά, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι τα πράγματα έχουν προχωρήσει. Ο φόβος εκείνου του δρόμου στη Θεσσαλονίκη μετετράπηκε σε δύναμη. Και η Ελλάδα, πιο φωτεινή και πιο συμπεριληπτική ετοιμάζει τις βαλίτσες της για τη Eurovision, έχοντας στις αποσκευές της όχι μόνο ένα καλό τραγούδι, αλλά και ένα μάθημα δημοκρατίας και αποδοχής.

Ο Akylas δεν θα τραγουδήσει μόνο για τον εαυτό του. Θα τραγουδήσει για το παιδί που ήταν κάποτε, και για όλα τα παιδιά που περιμένουν ακόμα τη σειρά τους για να περπατήσουν άφοβα στον δρόμο. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Η Θεσσαλονίκη του φόβου συνυπάρχει με την Ελλάδα της ψήφου και της σκηνής. Αλλά η κατεύθυνση έχει σημασία: από το «κρύψου για να ζήσεις» στο «βγες μπροστά και θα σε χειροκροτήσουν» όχι πάντα, όχι παντού, αλλά όλο και συχνότερα.

Το στοίχημα των επόμενων χρόνων είναι απλό και δύσκολο: να γίνει η ασφάλεια τόσο αυτονόητη όσο έγινε ο γάμος. Να μην χρειάζεται κανείς να θυμάται ποιον δρόμο δεν περνά. Να περνά και να μην συμβαίνει τίποτα. Αυτό είναι η πραγματική ισότητα: καθημερινότητα χωρίς τρόμο και  με αυτονόητα δικαιώματα.

Διαβάστε επίσης:

Εμμένει ο Παρασκευαΐδης στα περί «συγκυβέρνησης και με δικτατορία»: Απόλυτα κατανοητή για τον κοινό νου η έκφρασή μου

Τσίπρας: Τα μηνύματα για το χρόνο αλλά και το «πλήρωμα» του νέου κόμματος – Οι νέοι, οι έμπειροι και η «δουλειά μυρμηγκιού»

Ασφάλεια ή ακυβερνησία το εκλογικό δίλημμα του Μητσοτάκη – Πώς στρώνει το σκηνικό της κάλπης με στόχο υπέρβαση του 30%