Το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, στα Τέμπη, δεν συγκρούστηκαν απλώς δύο τρένα. Συγκρούστηκαν δύο κόσμοι. Ο κόσμος της ανθρώπινης ζωής και ο κόσμος του κέρδους και του κόστους.Και δυστυχώς, για δεκάδες οικογένειες,κέρδισε ο δεύτερος.

Στο έγκλημα των Τεμπων χάθηκαν 57 άνθρωποι. Νέοι στην πλειονότητά τους. Παιδιά που γύριζαν στα σπίτια τους, φοιτητές που επέστρεφαν στα όνειρά τους, εργαζόμενοι που έκαναν απλώς το δρομολόγιό τους. Δεν ήταν «αριθμοί» δεν ήταν «στατιστική απόκλιση». Ήταν ζωές και οι ζωές δεν αποτιμώνται σε ισολογισμούς.

Οι συνδικαλιστές είχαν προειδοποιήσει. Είχαν καταγγείλει ελλείψεις, είχαν μιλήσει για συστήματα ασφαλείας που δεν λειτουργούσαν, για υποστελέχωση, για έναν σιδηρόδρομο που κινούνταν με όρους άλλης εποχής. Δεν ήταν μυστικό. Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν μια προαναγγελθείσα τραγωδία. Κι όταν μια τραγωδία έχει προαναγγελθεί, παύει να είναι «ατύχημα» και γίνεται πολιτική και διοικητική ευθύνη.

Τρία χρόνια μετά, τα «γιατί» παραμένουν ανοιχτά. Γιατί δεν λειτουργούσαν πλήρως τα συστήματα σηματοδότησης; Γιατί δεν υπήρχε ολοκληρωμένη τηλεδιοίκηση; Γιατί αγνοήθηκαν οι επανειλημμένες προειδοποιήσεις; Και κυρίως, γιατί η αίσθηση της κοινωνίας είναι ότι αντί για απόλυτη διαφάνεια, είδε βιασύνη, μπάζωμα, σύγχυση, καθυστερήσεις;

Οι συγγενείς των θυμάτων διανύουν έναν Γολγοθά. Δεν πενθούν μόνο,αλλά αγωνίζονται κάθε μέρα για απαντήσεις και για λογοδοσία. Για να μη θαφτεί η αλήθεια μαζί με τα παιδιά τους. Και μέσα σε αυτόν τον αγώνα, ακούγονται πράγματα που πληγώνουν διπλά. Εισαγγελείς ζητούν εξετάσεις για το τι «κατανάλωσαν» τα θύματα, σαν να αναζητείται μετατόπιση ευθύνης. Σαν να πρέπει οι νεκροί να απολογηθούν.

Πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή; Στον προϋπολογισμό, ίσως να υπάρχει γραμμή. Στην ηθική, δεν υπάρχει. Όταν η ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως δαπάνη και όχι ως αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση του κράτους, τότε η κοινωνία μπαίνει σε επικίνδυνη τροχιά. Γιατί αν τότε ήταν τα τρένα, αύριο μπορεί να είναι τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οι υποδομές.

Η δικαιοσύνη δεν είναι εκδίκηση. Είναι θεμέλιο εμπιστοσύνης. Αν δεν αποδοθούν ευθύνες όπου πρέπει, αν δεν υπάρξει πλήρης διαλεύκανση, αν δεν αλλάξει ριζικά το πλαίσιο ασφάλειας και λογοδοσίας, τότε το μήνυμα που στέλνεται είναι ζοφερό. Η αμέλεια συγχωρείται, η προειδοποίηση αγνοείται και η ζωή υπολογίζεται εκ των υστέρων.

Ως πότε θα το ανεχόμαστε; Η κοινωνική ανοχή δεν είναι ανεξάντλητη. Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με λήθη, λειτουργεί με μνήμη, έλεγχο και ευθύνη.

Τα Τέμπη δεν είναι μια «κακή στιγμή» που θα ξεχαστεί με τον χρόνο. Είναι σημείο καμπής. Ή θα επιλέξουμε να αλλάξουμε όσα μας οδήγησαν εκεί με διαφάνεια, θεσμική σοβαρότητα και πραγματική προτεραιότητα στην ανθρώπινη ζωή, ή θα αποδεχθούμε σιωπηρά ότι το κόστος μετρά περισσότερο από τον άνθρωπο. Και αυτό δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι βαθιά πολιτικό και ηθικό.

Ως εδώ. Οι ζωές μας δεν είναι διαπραγματεύσιμες.

*H Ιωάννα Λιούτα είναι Πολιτική και Οικονομική Αναλυτρια

Διαβάστε επίσης:

Αντιδραστική τομή η κατάργηση της συνταγματικής προστασίας της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων

Βρέθηκε η… μύγα που τσίμπησε τον Νίκο Δένδια

H ΔΕΘ σε νέες περιπέτειες με ευθύνη της κυβέρνησης

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.