Χωρίς αμφιβολία η φετινή συγκέντρωση για τη συμπλήρωση τριών χρονών από την τραγωδία των Τεμπών δεν είχε ούτε το μέγεθος, ούτε τον αυθορμητισμό της περσινής χρονιάς.

Όσοι θυμούνται την περσινή κινητοποίηση θα θυμούνται και το γεγονός ότι από κάθε πλευρά της Αθήνας κατέβαινε αυθόρμητα κόσμος στο Σύνταγμα κυρίως νέοι άνθρωποι για να ζητήσουν δικαιοσύνη και να απαιτήσουν «ποτέ ξανά».  Τελευταία στιγμή άρχισαν να κινητοποιούνται και τα κόμματα και το  μέγεθος και η έκταση του περσινού συλλαλητήριο έπιασε πολλούς στον ύπνο και έτσι εκ των υστέρων ανακάλυψαν εκ νέου την υπόθεση των Τεμπών επιχειρώντας να εκφράσουν και τον κόσμο που κατέβηκε στην κινητοποίηση.

Φέτος όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά, όχι μόνο γιατί έχει περάσει ένας ακόμη χρόνος, όχι μόνο γιατί τα σενάρια περί ξυλολίου και άλλων παράνομων  φορτίων  υποχώρησαν, αλλά και γιατί άλλαξαν πολλά σε σχέση με τον περσινό πρωταγωνιστή της εκδήλωσης που χωρίς αμφιβολία ήταν η Μαρία Καρυστιανού.

Πέρυσι, στο Σύνταγμα, η Μαρία Καρυστιανού ανέβηκε στο βήμα ως το πρόσωπο που συμπύκνωνε το πένθος και το αίτημα για δικαιοσύνη γύρω από τα Τέμπη. Η ομιλία της με τον προσωπικό τόνο και τη δημόσια διεκδίκηση σφράγισε τη συγκέντρωση και την εικόνα της ως κεντρικής φωνής των συγγενών.  Η Μαρία Καρυστιανού δεν ήταν απλώς παρούσα, ήταν το αδιαμφισβήτητο κεντρικό πρόσωπο, ο ηθικός οδοδείκτης ενός ολόκληρου λαού  που  έλεγε όχι στη συγκάλυψη. Πέρυσι, η φωνή της δονούσε το Σύνταγμα. Ήταν η γυναίκα που είχε ήδη μεταφέρει το αίτημα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έχοντας συγκεντρώσει 1,5 εκατομμύριο υπογραφές, μετατρέποντας το προσωπικό της πένθος σε ένα παλλαϊκό θεσμικό διακύβευμα.

Για την πλειονότητα των πολιτών, η Καρυστιανού ήταν η μάνα όλων των θυμάτων, το σύμβολο μιας Ελλάδας που απαιτούσε τιμωρία όσο ψηλά κι αν βρίσκονται οι υπαίτιοι.

Το Ρήγμα του 2026: Η Σιωπηλή Αποκαθήλωση

Και όμως, όλα αυτά φέτος ξεχάστηκαν πολύ απλά γιατί η Καρυστιανού αποφάσισε να πολιτευθεί και έτσι από μάνα έγινε  επικίνδυνη πολιτική αντίπαλος. Το σκηνικό της φετινής 28ης Φεβρουαρίου σκιάστηκε από μια θλιβερή εσωστρέφεια. Από την σύγκρουση των συγγενών, από την αποκαθήλωση της από την προεδρία του συλλόγου των Τεμπών, από την άρνηση των οργανωτών της εκδηλώσεις να της δώσουν ακόμη και το λόγο.  

Απέναντι της, ως εκφραστές αυτής της νέας, σκληρής πραγματικότητας, στάθηκαν τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής και άλλοι συγγενείς, με κεντρικό πρόσωπο τον Πάνο Ρούτσι. Ο κ. Ρούτσι, ένας τραγικός πατέρας που συγκλόνισε το πανελλήνιο με την απεργία πείνας ζητώντας το αυτονόητο την εκταφή των υπολειμμάτων του παιδιού του, βρέθηκε στο επίκεντρο του διαπληκτισμού. Φωτογραφικά στιγμιότυπα κατέγραψαν μια φορτισμένη στιχομυθία μεταξύ τους στο πλήθος.

Η απάντηση της πλευράς Ρούτση και της επιτροπής, επί της ουσίας, στηρίχθηκε σε διαδικαστικά επιχειρήματα.  Το πρόγραμμα ήταν «κλειστό» και προαποφασισμένο, είπαν και υποστήριξαν πως η κυρία Καρυστιανού δεν είχε ζητήσει εγκαίρως και με τον επίσημο τρόπο να ενταχθεί στη λίστα των ομιλητών. Υπήρχε χρόνος και χώρος για να μιλήσουν  τα εργατικά κέντρα αλλά όχι η «μάνα των  Τεμπών».

Είναι προφανές ότι πίσω από τις διαδικαστικές δικαιολογίες, υποβόσκει η  βαθύτερη διαφωνία που προφανώς έχει και πολιτικά χαρακτηριστικά. Η αυξημένη πολιτική έκθεση της Μαρίας Καρυστιανού και η απόφαση της να δημιουργήσει ένα νέο κόμμα είναι ο λόγος του αποκλεισμού. Ας μην γελιόμαστε.  Αρκεί όμως αυτό για να κοπεί από τα μικρόφωνα η γυναίκα που πήρε στις πλάτες της το βάρος της εξωστρέφειας αυτού του αγώνα; 

Η ελληνική κοινωνία,  αν και  έχει την τάση να καταναλώνει γρήγορα τα δράματά της και να προχωρά παρακάτω, κράτησε τα Τέμπη ψηλά στην ατζέντα σε μεγάλο βαθμό χάρη στην επιμονή, τον δυναμισμό και τον καταγγελτικό λόγο της Μαρίας Καρυστιανού. Η απαξίωσή της στην φετινή  επέτειο  δείχνει μια  άδικη μικροπρέπεια αλλά και το πόσο σκληροί μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι όταν στις επιδιώξεις εισχωρεί η πολιτική. Είναι ιστορικό παράδοξο να κλείνει η πόρτα του βήματος σε εκείνη που έχτισε την πλατφόρμα πάνω στην οποία στέκεται σήμερα ο αγώνας για τα Τέμπη.

Τι μένει τελικά στο μυαλό των πολλών από το φετινό συλλαλητήριο ως εικόνα; Ότι η γυναίκα που πέρυσι σφράγισε τη συγκέντρωση, φέτος περίμενε δύο ώρες για να μιλήσει και τελικά έφυγε. Και αυτό, σε μια τέτοια επέτειο, λειτουργεί σαν συμβολικός υποβιβασμός όχι μόνο προσωπικός, αλλά και συλλογικός, γιατί μετατρέπει την υπόθεση των Τεμπών από καθαρό αίτημα δικαιοσύνης σε πεδίο μικρο-αντιπροσωπεύσεων και πολιτικών συγκρούσεων. Τελικά στην φετινή συγκέντρωση η πολιτική σκοπιμότητα, η πολιτική εχθροπάθεια και η διάθεση από ποικιλώνυμες πλευρές να κοπούν πολιτικά τα φτερά της Καρυστιανού  νίκησαν το πένθος.

Διαβάστε επίσης

Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές από τα Άγραφα: Ισχυρή Περιφέρεια για μια Δίκαιη Ευρώπη

Πόλεμος στον Κόλπο — Τι διακυβεύεται για την Ελλάδα

ΥΠΕΞ: Ενεργοποιεί τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης πρεσβειών και προξενικών αρχών σε Ιράν και Μέση Ανατολή