Την ώρα που η διεθνής προσοχή στρέφεται στη σύγκρουση με το Ιράν, ολοένα και περισσότερες αναλύσεις διεθνών think tanks –από το Chatham House, το Atlantic Council, το Center for Strategic and International Studies και το Council on Foreign Relations συγκλίνουν σε ένα παράδοξο συμπέρασμα: ο μεγαλύτερος γεωπολιτικός ωφελημένος της κρίσης μπορεί να είναι η Ρωσία.

Χωρίς να εμπλέκεται άμεσα στη σύγκρουση, η Μόσχα φαίνεται να αποκομίζει στρατηγικά οφέλη από τις ευρύτερες επιπτώσεις ενός πολέμου που απορροφά πόρους και προσοχή της Δύσης.

Το πρώτο και σημαντικότερο στοιχείο είναι η μετατόπιση της δυτικής στρατηγικής προσοχής. Μέχρι πρόσφατα, η κύρια προτεραιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων συμμάχων τους ήταν η στήριξη της Ουκρανίας απέναντι στη ρωσική εισβολή. Ένας μεγάλης κλίμακας πόλεμος στη Μέση Ανατολή, όμως, υποχρεώνει την Ηνωμένες Πολιτείες να κατανείμουν στρατιωτικές δυνατότητες και πολιτικό κεφάλαιο σε περισσότερα μέτωπα. Για τη Μόσχα, αυτή η διάσπαση προτεραιοτήτων λειτουργεί ως στρατηγικό πλεονέκτημα.

Το δεύτερο ζήτημα αφορά τα οπλικά αποθέματα της Δύσης, ιδιαίτερα στον τομέα της αεράμυνας. Το βασικό σύστημα που χρησιμοποιείται για την αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων είναι το Patriot PAC‑3. Το σύστημα αυτό χρησιμοποιείται από το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τα κράτη του Κόλπου, ενώ αποτελεί και κρίσιμο στοιχείο της ουκρανικής αεράμυνας.

Ωστόσο, η παραγωγή των πυραύλων αναχαίτισης παραμένει περιορισμένη. Σήμερα κατασκευάζονται περίπου 600 αναχαιτιστές PAC-3 ετησίως, δηλαδή περίπου 50 έως 60 τον μήνα. Την ίδια στιγμή, η Ουκρανία χρειάζεται περίπου 60 πυραύλους Patriot κάθε μήνα για να αντιμετωπίζει επιθέσεις με ρωσικούς πυραύλους όπως οι Iskander και οι υπερηχητικοί Kinzhal. Με άλλα λόγια, μόνο η ουκρανική άμυνα καταναλώνει σχεδόν ολόκληρη την ετήσια δυτική παραγωγή.

Η ανισορροπία γίνεται ακόμη πιο εμφανής αν συγκριθεί με την παραγωγή πυραύλων της Ρωσίας. Σύμφωνα με δυτικές εκτιμήσεις, η ρωσική πολεμική βιομηχανία παράγει 70 έως 85 βαλλιστικούς πυραύλους τον μήνα, δηλαδή περίπου 1.000 τον χρόνο. Επιπλέον, το κόστος αυτών των όπλων είναι συχνά χαμηλότερο από το κόστος ενός αναχαιτιστή Patriot. Έτσι δημιουργείται ένα δυσμενές «cost-exchange ratio»: ο αμυνόμενος συχνά ξοδεύει περισσότερα χρήματα από τον επιτιθέμενο.

Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή επιδεινώνει αυτό το πρόβλημα. Συστήματα Patriot χρησιμοποιούνται σήμερα για την προστασία αμερικανικών βάσεων, ενεργειακών εγκαταστάσεων και συμμάχων στην περιοχή, ενώ κατά τις πρόσφατες επιθέσεις εκτοξεύθηκαν εκατοντάδες αναχαιτιστές για την αντιμετώπιση πυραύλων και drones. Κάθε τέτοια χρήση μειώνει τα αποθέματα που θα μπορούσαν να κατευθυνθούν προς την Ουκρανία.

Την εικόνα αυτή επιβεβαιώνει και πρόσφατο ρεπορτάζ της Wall Street Journal  των δημοσιογράφων Marcus Weisgerber και Drew FitzGerald. Σύμφωνα με την εφημερίδα, το Πεντάγωνο εξετάζει νέο αίτημα χρηματοδότησης προς το Κογκρέσο για να καλύψει το κόστος των επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν και να αναπληρώσει τα πυρομαχικά που έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί. Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις χρησιμοποιούν εντατικά συστήματα όπως τα Patriot, τα Tomahawk και το THAAD, ενώ οι πρόσφατες μάχες έχουν ήδη εξαντλήσει σημαντικά αποθέματα αυτών των όπλων.

Το ίδιο δημοσίευμα σημειώνει ότι οι πρώτες τέσσερις ημέρες των επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν κόστισαν περίπου 11 δισεκατομμύρια δολάρια, εκ των οποίων περίπου 5,7 δισεκατομμύρια αφορούσαν αναχαιτιστές για την κατάρριψη πυραύλων και drones. Παράλληλα, το Πεντάγωνο πιέζει μεγάλους αμυντικούς εργολάβους όπως τη Lockheed Martin και την RTX Corporation να επιταχύνουν την παραγωγή προηγμένων πυραύλων. Ωστόσο, όπως παραδέχονται αξιωματούχοι της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας, η αύξηση της παραγωγής δεν είναι εύκολη υπόθεση, καθώς εξαρτάται από πολύπλοκες αλυσίδες εφοδιασμού.

Το πρόβλημα αυτό αποκαλύπτει ένα βαθύτερο στρατηγικό ζήτημα. Η Δύση εξακολουθεί να λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό με λογική βιομηχανίας ειρηνικής περιόδου, ενώ αντίπαλες δυνάμεις όπως η Ρωσία έχουν ήδη περάσει σε μια μορφή πολεμικής οικονομίας. Η Μόσχα παράγει μαζικά πυραύλους και drones και χρησιμοποιεί στρατηγικές κορεσμού – συνδυασμένες επιθέσεις με drones, πυραύλους cruise και βαλλιστικά όπλα – ώστε να εξαντλεί τα αποθέματα αεράμυνας των αντιπάλων της.

Αν οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή συνεχιστούν και η Δύση χρειαστεί να στηρίζει ταυτόχρονα την Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και ενδεχομένως νέες εντάσεις στον Ινδο-Ειρηνικό, τότε το πρόβλημα των αποθεμάτων πυραύλων μπορεί να εξελιχθεί σε ευρύτερη στρατηγική κρίση. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η Ρωσία –χωρίς να έχει ρίξει ούτε έναν πύραυλο στη συγκεκριμένη σύγκρουση– μπορεί να αναδειχθεί στον πραγματικό, αλλά σιωπηλό, γεωπολιτικό κερδισμένο.

Διαβάστε επίσης:

Οι ΗΠΑ (μας) θέλουν «μικρό χωροφύλακα» – Γιατί η Ελλάδα στέλνει Patriot και F-16 στη Βουλγαρία

Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού στον Δήμο Αθηναίων – Χάρης Δούκας: «Ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι αστείο»

Ελληνικοί Patriot για την Βουλγαρία: Ένα φαινομενικά ακατανόητο αίτημα από Σόφια και ένα αναπόφευκτο «ναι» από Αθήνα

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.