Η Ελλάδα είναι από τις τελευταίες ευρωπαϊκές χώρες όπου τα μεγάλα ιδιωτικά σχολεία παρέμεναν οικογενειακά. Αυτό αλλάζει μέσα σε μόλις 2-3 χρόνια.

Για δεκαετίες, και εξαιρουμένων μεγάλων και διάσημων οργανισμών όπως το Κολλέγιο Αθηνών, ή το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος ((Pierce/Deree), τα περισσότερα «ηχηρά» ιδιωτικά σχολεία ήταν οικογενειακές επιχειρήσεις με αξιόλογες περγαμηνές. Και αυτό συντηρούσε και ένα ιδιαίτερα ισχυρό πελατολόγιο.

Σήμερα, όμως, η αγορά των ελληνικών ιδιωτικών σχολείων βρίσκεται σε μια φάση συγκέντρωσης, όπου λίγοι μεγάλοι παγκόσμιοι εκπαιδευτικοί όμιλοι – πίσω από τους οποίους βρίσκονται private equity funds και μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια – αποκτούν ιστορικά οικογενειακά σχολεία. Στην πράξη δημιουργείται ένα ολιγοπώλιο εκπαιδευτικών δικτύων που λειτουργούν σε δεκάδες χώρες και διαχειρίζονται εκατοντάδες σχολεία.

Στο διάστημα αυτό των 2-3 ετών, ήδη έχουν ήδη εξαγοραστεί 9 σχολεία που αντιστοιχούν στο 10% των μαθητών ιδιωτικής εκπαίδευσης, ενώ προ ημερών έκλεισε η συμφωνία για την πώληση του ιστορικού ακινήτου της Ιονίου Σχολής στο λόφο της Φιλοθέης στην Avax, προκειμένου να μετατραπεί σε συγκρότημα κατοικιών. Προφανώς αυτό δεν έχει σχέση με τα εκπαιδευτικά, αλλά αναδεικνύει και ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που οδήγησαν πολλούς Έλληνες «σχολάρχες» το να πουλήσουν: το οικονομικό. Κρίση, κορωνοιός, ανταγωνισμός ή και κακό μάνατζμεντ ανέτρεψαν τα μοντέλα με τα οποία όλα αυτά τα σχολεία επιβίωναν ή κερδοφορούσαν.

Εξ αιτίας αυτού του λόγου, σήμερα τα ιστορικά εκπαιδευτήρια Ζηρίδη δεν υπάρχουν στο χάρτη, ενώ με διαφορετικούς τρόπους συμβάσεων, άλλαξαν χέρια και άλλα σημαντικά εκπαιδευτήρια όπως η Σχολή Μωραΐτη, τα εκπαιδευτήρια Κωστέα Γείτονα (CGS), ο Δούκας, ο Πλάτων, η Ελληνογερμανική Αγωγή (των αδελφών Σάββα) και άλλα. Όλα, ως επιχειρήσεις υπήρξαν οικογενειακές με έντονο προσωπικό χαρακτήρα που διατηρούσε μία ισχυρή σχέση με γονείς και μαθητές καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις οι επιχειρηματίες ήταν και εκπαιδευτικοί.

Γιατί πουλούν οι ελληνικές οικογένειες

Η αποχώρηση των ιστορικών οικογενειών από τα σχολεία οφείλεται σε συνδυασμό όλων αυτ΄ν των παραγόντων, οδηγώντας σε τις υψηλές δανειακές υποχρεώσεις. Αυτές προέκυψαν και από πρόσθετες κεφαλαιακές ανάγκες οι οποίες αύξησαν τον δανεισμό. Τα σύγχρονα ιδιωτικά σχολεία απαιτούν μεγάλα campus, ψηφιακές υποδομές, συμμετοχή σε διεθνή προγράμματα.

Τα οικογενειακά σχολεία δυσκολεύτηκαν να ανταγωνιστούν σε πολλές τις περιστάσεις (με ιδιαίτερη περίπτωση την Σχολή Μωραΐτη που αν και ανταγωνιστική, πάλι πέρασε σε άλλα χέρια) κυρίως όμως λόγω του ότι δεν κατάφεραν να χρηματοδοτήσουν επενδύσεις δεκάδων εκατομμυρίων. Στις περισσότερες δε περιπτώσεις ήρθαν αντιμέτωποι με πιστωτές και τράπεζες, όπως και με την αδυναμία των γονέων να καταβάλουν έγκαιρα τα δίδακτρα των παιδιών τους. Άρα και ένα αρνητικό αποτέλεσμα χρήσης. Και σε ένα απλό excel μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι εάν το 15% των πληρωμών βρίσκεται «εκτός», το σχολείο δεν μπορεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις του. Όπως συνέβη και με την Ιόνιο Σχολή που αναγκάζεται να μετακομίσει σε παλαιότερο ακίνητο, πουλώντας τη Φιλοθέη, για να μην κλειδώσει το σχολείο.

Και εδώ ήρθαν οι ξένοι

Τι διαπίστωσαν για να έρθουν; Κατ’ αρχήν μια αγορά της τάξης του €1,2 δισ. ετησίως, με τα τελευταία χρόνια να παρουσιάζει μεγάλη αύξηση ζήτησης: οι μαθητές ιδιωτικών σχολείων από 70.000 (στα χρόνια της κρίσης) σήμερα είναι 120.000. Άρα διαμορφώνεται μία αναπτυσσόμενη αγορά, στην οποία μπορούν να επωφεληθούν από τα προβλήματα των Ελλήνων επιχειρηματιών αξιοποιώντας τις δικές τους δυνατότητες και κεφάλαια.

Σε ορισμένες περιπτώσεις οι ξένες εταιρείες αξιοποίησαν και το γεγονός ότι μια σειρά εκπαιδευτικών επιχειρήσεων δεν είχε «επόμενη ημέρα», καθώς οι ιδιοκτήτες έφταναν το όριο της συνταξιοδότησης, ενώ η επόμενη γενιά δεν επιθυμούσε να συνεχίσει κληρονομώντας προβλήματα. Έτσι σε γενικές γραμμές προσέφεραν στους ιδιοκτήτες 8-12 φορές τα EBITDA ενός σχολείου, για να αποχωρήσουν, υποσχόμενοι και μια ενδιάμεση περίοδο 3-4 ετών, προκειμένου να διατηρηθεί ο σύνδεσμος με γονείς και μαθητές. Αυτό βέβαια, δεν τηρήθηκε πάντα. Κυρίως δε, ως προς το οικονομικό σκάλος, όπου οι γνωστές ελεγκτικές εταιρείες, αφού έμπαιναν στα λογιστήρια «ανακάλυπταν» προβλήματα μειώνοντας το τίμημα των συμφωνιών. Προς τους γονείς τα ξένα funds υπόσχονται υποδομές διεθνών προδιαγραφών (αν και αυτά που πουλήθηκαν ήδη τις είχαν..) συμμετοχή σε ΙΒ προγράμματα, αλλά κυρίως το branding ενός ξένου οργανισμού σχολείων που θα οδηγήσει τα παιδιά τους στην επιτυχία. 

Πρόκειται για μια εξαιρετική στόχευση, μια και όπως έχει αποδειχθεί, οι Έλληνες γονείς σπάνια αποσύρουν τα παιδιά τους από το ένα ιδιωτικό σχολείο σε άλλο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο ιδιοκτητησ έχει ισχυρότατες πιθανότητες να εισπράττει δίδακτρα 12-14 ετών για κάθε μαθητή.

Εδώ μπαίνουν και άλλες δύο εξισώσεις: Η μία αφορά την αξία του ονόματος και του μέλλοντος του σχολείου με διεθνείς συνεργασίες και προοπτικές για τα παιδιά τους. Η δεύτερη αφορά τα οικονομικά του ίδιου του σχολείου και την εξάσκηση της διοίκησης.

Σε ότι αφορά την αξία (και τις πιθανές επενδύσεις των νέων ιδιοκτητών) η πρόγνωση για τα μεγάλα σχολεία προβλέπει δίδακτρα 8.000 – 15.000 € / χρόνο αναλόγως, (με τα μεταφορικά να περιλαμβάνονται ή όχι, αναλόγως της πολιτικής). Οπότε και ένας μαθητής τέτοιας διάρκειας φοίτησης γίνεται για τα funds μια εγγύηση αποπληρωμής της επένδυσης (αφού τα δίδακτρα καταβάλλονται)

Επομένως, για τα funds αυτό καθιστά ένα σχολεία, το ιδανικό asset. Ιδιαίτερα δε καθώς έχει και την ευχέρεια να περικόψει κόστος, με νέους κανονισμούς για τη λειτουργία.

Διαβάστε επίσης:

Η CrediaBank στην 31η Διεθνή Έκθεση AGROTICA

Η METLEN φέρνει τη νέα γενιά μηχανικών στην καρδιά της σύγχρονης μεταλλουργίας – «Μηχανικοί στην Πράξη – Κλάδος Μετάλλων» για 2η χρονιά

Sales Excellence Awards: Νέα πιστοποίηση αριστείας για τις εμπορικές διευθύνσεις των επιχειρήσεων

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.