Η στεγαστική κρίση στην Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο δυσεπίλυτα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα της δεκαετίας, με τις τιμές των ενοικίων να καλπάζουν και τη διαθεσιμότητα κατοικιών να βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Στο πλαίσιο αυτό, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) παρεμβαίνει με μια δέσμη προτάσεων που στοχεύει στην «αφύπνιση» του αδρανούς κτιριακού αποθέματος της χώρας.

Το πλέγμα των μέτρων: Φόροι και κίνητρα

Η στρατηγική που εισηγείται το Ταμείο δεν περιορίζεται σε μια απλή φορολογική επιβάρυνση, αλλά προτείνει ένα συνδυαστικό μοντέλο. Στην αιχμή του δόρατος βρίσκεται η επιβολή ειδικού φόρου στα κενά ακίνητα, ένα μέτρο που εφαρμόζεται ήδη σε αρκετές ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Στόχος είναι να καταστεί οικονομικά ασύμφορη η διατήρηση ανενεργών ιδιοκτησιών, ωθώντας τους ιδιοκτήτες είτε προς την πώληση είτε προς τη μακροχρόνια μίσθωση.

Ωστόσο, η «ράβδος» συνοδεύεται και από το «καρότο».

Το ΔΝΤ υπογραμμίζει την ανάγκη για:

• Γενναία κίνητρα ανακαίνισης: Πολλά από τα κλειστά ακίνητα είναι παλαιά ή ημιτελή. Η παροχή φοροαπαλλαγών ή επιδοτήσεων για την ενεργειακή και λειτουργική τους αναβάθμιση κρίνεται απαραίτητη για την επαναφορά τους στην αγορά.

• Ευελιξία στις μισθώσεις: Προτείνεται η αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου ώστε να μειωθεί το ρίσκο του εκμισθωτή (π.χ. ταχύτερες διαδικασίες σε περιπτώσεις κακοπληρωτών), γεγονός που θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη των ιδιοκτητών.

Η λογική της «εσωτερικής» ανάπτυξης

Η φιλοσοφία πίσω από την πρόταση είναι ξεκάθαρη: αύξηση της προσφοράς χωρίς νέα οικοδομική δραστηριότητα. Σε μια χώρα με χιλιάδες εγκαταλελειμμένα ή κλειστά διαμερίσματα στα αστικά κέντρα, η ενεργοποίηση του υφιστάμενου πλούτου θεωρείται ταχύτερη και περιβαλλοντικά ορθότερη λύση από την επέκταση της δόμησης.

Το «αγκάθι» των δεδομένων

Παρά τη θεωρητική πληρότητα του σχεδίου, η εφαρμογή του προσκρούει σε έναν τοίχο: την έλλειψη αξιόπιστων δεδομένων. Η ελληνική αγορά ακινήτων παραμένει εν μέρει «χαρτογραφημένη» με ασάφεια. Χωρίς μια πλήρη και ψηφιοποιημένη βάση δεδομένων που να καταγράφει ποια ακίνητα είναι πράγματι κενά, ποια χρησιμοποιούνται για βραχυχρόνια μίσθωση και ποια είναι ιδιοκατοικούμενα, ο σχεδιασμός ενός δίκαιου και αποτελεσματικού φόρου καθίσταται εξαιρετικά δύσκολος.

Η απουσία ενός κεντρικού «Μητρώου Ακινήτων» που να διασταυρώνεται με τις καταναλώσεις ρεύματος και νερού αποτελεί το βασικό πρόσκομμα. Χωρίς αυτό, ο κίνδυνος να επιβληθούν οριζόντιοι φόροι που θα αδικήσουν μικροϊδιοκτήτες ή θα αποτύχουν να «ξεκλειδώσουν» τα ακίνητα-φαντάσματα είναι ορατός.

Φαίνεται λοιπόν ότι η επίλυση του στεγαστικού περνά και μέσα από την αξιοποίηση των κλειστών σπιτιών, όμως η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται από την ικανότητα της ελληνικής διοίκησης να εκσυγχρονίσει τα εργαλεία καταγραφής της, μετατρέποντας τις υποθέσεις σε συγκεκριμένη πολιτική.

Διαβάστε επίσης:

Πιερρακάκης από Ουάσιγκτον: Κρίσιμοι παράγοντες για την ευρωπαϊκή οικονομία, η διάρκεια και η ένταση της ενεργειακής κρίσης

ΔΝΤ: Εφιαλτική πρόβλεψη για πληθωρισμό 3,5% στην Ελλάδα το 2026 – Το δυσμενές και το ακραίο σενάριο για την παγκόσμια οικονομία

Σε «συμπληγάδες» ο Έλληνας καταναλωτής: Η ακρίβεια της Goldman Sachs και το γεωπολιτικό ρίσκο που «παγώνει» τον τουρισμό

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.