Μια σκηνή από το Πεντάγωνο θα μπορούσε να είναι βγαλμένη από σάτιρα – αν δεν ήταν απολύτως και τρομακτικά πραγματική. Ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ, μία φιγούρα εντελώς γκροτέσκο, σε μια από τις ολοένα και συχνότερες ομαδικές προσευχές, απαγγέλλει λόγια που – όπως αποκαλύφθηκε – δεν προέρχονται από τη Βίβλο, αλλά από… σενάριο ταινίας («Pulp Fiction»).

Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η πηγή της έμπνευσης – αν και ο Χέγκσεθ είναι ικανός να έχει μπερδέψει πραγματικά τη Βίβλο με τα λόγια του Σάμιουελ Τζάκσον, αλλά ότι στο Πεντάγωνο, το κατεξοχήν σύμβολο της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος, η προσευχή αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με καθημερινή διοικητική πρακτική παρά με προσωπική επιλογή.

Και δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Στην Ουάσιγκτον του Ντόναλντ Τραμπ, η θρησκευτική έξαρση δεν είναι απλώς ανεκτή – είναι σχεδόν θεσμοποιημένη.

Ο… «Χριστός Τραμπ» και η βάση του τραμπισμού: Πίστη, δημιουργισμός, φανατισμός

Οι εικόνες είναι ενδεικτικές: Πάστορες να επιβάλλουν τα χέρια τους στον Τραμπ μέσα στον Λευκό Οίκο, δημόσιες προσευχές με πολιτικό περιεχόμενο και μια συνεχής επίκληση του Θεού ως πολιτικού συμμάχου. Δεν πρόκειται για απλό συμβολισμό, αλλά για πολιτική στρατηγική.

Ο ίδιος ο Τραμπ έχει επανειλημμένα φλερτάρει –άλλοτε ευθέως, άλλοτε μέσω των υποστηρικτών του– με μια σχεδόν μεσσιανική εικόνα του εαυτού του. Αναρτήσεις που τον παρουσιάζουν ως «εκλεκτό», ακόμη και ως μια μορφή Χριστού, κυκλοφορούν χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση στο οικοσύστημα του τραμπισμού. Σε άλλες εποχές θα προκαλούσαν πολιτικό σεισμό. Σήμερα περνούν ως… επικοινωνιακή λεπτομέρεια.

Τίποτα όμως δεν είναι τυχαίο. Η πολιτική βάση του τραμπισμού στις ΗΠΑ περιλαμβάνει ένα ισχυρό μπλοκ ευαγγελικών και «δημιουργιστών» – ανθρώπων που απορρίπτουν ακόμη και τη θεωρία της εξέλιξης, αντιμετωπίζοντας την επιστήμη ως απειλή για την πίστη τους. Σε αυτό το περιβάλλον η θρησκεία δεν είναι προσωπική υπόθεση, γίνεται εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης και, συχνά, φίλτρο μέσα από το οποίο ερμηνεύεται η ίδια η πραγματικότητα.

Όταν αυτή η νοοτροπία μεταφέρεται από τις εκκλησίες στα κέντρα εξουσίας, το αποτέλεσμα είναι μια περίεργη σύγχυση: πολιτικές αποφάσεις ντυμένες με θεολογικό μανδύα.

Η “εξορκίστρια” Πόλα Γουάιτ υπεύθυνη… Πίστης στον Λευκό Οίκο

Βέβαια, εάν ψάξει κανείς λίγο παραπάνω για το τι ακριβώς συμβαίνει με το κίνημα των φανατικών τραμπικών στις ΗΠΑ, θα φτάσει μέχρι και σε αδιανόητα πράγματα, όπως τη δράση της Πόλα Γουάιτ την οποία ο Ντόναλντ Τραμπ διόρισε Πρόεδρο του Γραφείου Πίστης του Λευκού Οίκου!

Η Γουάιτ, η οποία είναι ουσιαστικά πνευματική σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου συμμετέχει σε… μαζικούς εξορκισμούς και (λέει ότι) διώχνει τα κακά πνεύματα από τους πιστούς της, φυσώντας στο… μικρόφωνο!

Και κάπου εδώ… μπαίνει η Τεχεράνη

Η ειρωνεία είναι σχεδόν εκκωφαντική. Η Ουάσιγκτον δεν χάνει ευκαιρία να καταγγείλει το Ιράν ως θεοκρατικό καθεστώς, όπου η θρησκεία καθορίζει την πολιτική και η εξουσία αντλεί νομιμοποίηση από το «θείο». Και όμως, την ίδια στιγμή, η αμερικανική πολιτική σκηνή –τουλάχιστον στην τραμπική εκδοχή της– φαίνεται να κινείται σε μια… παράλληλη τροχιά.

Όχι, οι ΗΠΑ δεν είναι Ιράν.

Αλλά η εικόνα μιας κυβέρνησης που προσεύχεται συλλογικά στους διαδρόμους της εξουσίας, περιβάλλει τον ηγέτη της με σχεδόν θρησκευτική αύρα και στηρίζεται σε ένα βαθιά θρησκόληπτο πολιτικό ακροατήριο δεν απέχει όσο θα ήθελαν πολλοί να πιστεύουν από αυτό που καταγγέλλει.

Το ζήτημα δεν είναι η πίστη, αλλά η μετατροπή της σε εργαλείο εξουσίας. Όταν το Πεντάγωνο προσεύχεται, ο Λευκός Οίκος θυμίζει ευαγγελική σύναξη και ο πρόεδρος παρουσιάζεται –έστω και έμμεσα– ως «εκλεκτός», τότε η υπερδύναμη του πλανήτη μοιάζει να διολισθαίνει σε κάτι που δεν της ταιριάζει: Μια πολιτική κουλτούρα όπου η λογική υποχωρεί μπροστά στην πίστη. Και κάπου εκεί, η διαφορά με την Τεχεράνη δεν είναι πια τόσο αυτονόητη. Είναι, στην καλύτερη περίπτωση, θέμα… βαθμού.

Η Ουάσιγκτον κατηγορεί την Τεχεράνη για θεοκρατία και η Τεχεράνη κατηγορεί τη Δύση για υποκρισία. Και εν τω μεταξύ, ο Τραμπ και οι άνθρωποί του φαίνεται να κάνουν ό,τι μπορούν για να… δικαιώσουν και τους δύο.

Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, το ερώτημα δεν θα είναι αν οι δύο κόσμοι συγκρούονται. Αλλά πόσο –και με πόση αμηχανία– αρχίζουν να μοιάζουν.

Διαβάστε επίσης

Λίβανος: Η Χεζμπολάχ παραμένει με «το δάχτυλο στη σκανδάλη» – Κάτοικοι που ξεριζώθηκαν επιστρέφουν στα σπίτια τους

Politico: Ο Τραμπ γίνεται εντελώς τοξικός ακόμη και για την ευρωπαϊκή ακροδεξιά

Ο Τραμπ «τρέχει» για συμφωνία με το Ιράν – Τι κρύβει η σπουδή του να επιβάλει στον Νετανιάχου εκεχειρία με τον Λίβανο

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.