Ο Ομέρ Τσελίκ, εκπρόσωπος Τύπου του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας (ΑΚΡ) και βασικός εκφραστής της κυβερνητικής γραμμής της Άγκυρας, σχολίασε τη σύμπλευση Ελλάδας – Γαλλίας θέτοντας ένα κεντρικό ερώτημα: «Τι όφελος έχουν τέτοιες συμμαχίες για την Ελλάδα, τη Μεσόγειο και το ΝΑΤΟ;».

Παράλληλα κάλεσε την Αθήνα να εγκαταλείψει τις «παράπλευρες διαδρομές» και να επιστρέψει σε απευθείας διαπραγματεύσεις, προειδοποιώντας ότι «όποιος βγαίνει από τον αυτοκινητόδρομο πέφτει στο χαντάκι».

Ο Τσελίκ διερωτάται «τι όφελος έχουν οι συμμαχίες για την Ελλάδα και τη Μεσόγειο». Παραλείπει όμως το βασικό: Η Ελλάδα δεν συγκροτεί συμμαχίες για λόγους εντυπώσεων, αλλά ως απάντηση σε μια πραγματικότητα όπου η Τουρκία διατηρεί συνεχή πίεση στο πεδίο. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συνεργασίες λειτουργούν ως εργαλείο ισορροπίας, όχι ως πρόκληση.

Όταν ο Τσελίκ λέει ότι «στο τέλος μένουμε μόνοι μας», στην ουσία καλεί την Ελλάδα να αποδυναμώσει τα ερείσματά της. Η εμπειρία όμως δείχνει το αντίθετο: σε ένα περιβάλλον ανοιχτών γεωπολιτικών ανταγωνισμών, κανείς δεν διαπραγματεύεται χωρίς συμμαχίες – και όποιος το επιχειρεί, διαπραγματεύεται από μειονεκτική θέση.

Η αναφορά του Τούρκου εκπροσώπου σε «καθαρές και διάφανες διαπραγματεύσεις χωρίς τρίτους» ακούγεται θεσμική, αλλά αφήνει εκτός το κρίσιμο στοιχείο: το πλαίσιο. Όσο η τουρκική πολιτική συνοδεύεται από παρουσία και κινήσεις πίεσης στη θάλασσα, η διαπραγμάτευση δεν ξεκινά από ουδέτερο σημείο – αλλά υπό όρους.

Η… απειλητική παρομοίωση με τον «αυτοκινητόδρομο» επιχειρεί να παρουσιάσει ως μονόδρομο τη διμερή διαπραγμάτευση. Για την Ελλάδα, όμως, ο «δρόμος» δεν είναι μονοσήμαντος. Είναι το διεθνές δίκαιο και οι πολυμερείς σχέσεις. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος βγαίνει από τον δρόμο, αλλά ποιος επιχειρεί να τον επαναχαράξει.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ρητορική τύπου Ομέρ Τσελίκ επαναλαμβάνεται με την ίδια άνεση. Η Τουρκία βρίσκει και τα κάνει, γιατί απέναντί της διαχρονικά δεν συναντά μια σταθερή, συνεκτική στρατηγική αποτροπής, αλλά μια πολιτική που συχνά ισορροπεί στα όρια του κατευνασμού. Οι ελληνικές κυβερνήσεις επένδυσαν περισσότερο στην προσδοκία προστασίας από «φυσικούς συμμάχους» παρά στη διαμόρφωση όρων ισχύος στο πεδίο. Και όταν η ισχύς δεν ασκείται, η άλλη πλευρά δεν περιορίζεται – προχωρά.

Διαβάστε επίσης:

Aνάπτυξη του Iron Dome στα Εμιράτα – Νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στη Μέση Ανατολή

Η Κοιλάδα του Αχελώου αξίζει ισότιμη πρόσβαση στην Υγεία

Η Λιμπερασιόν, η Ιταλίδα Αντρέα Μαρκολόγκο και ο Καζαντζίδης

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.