Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη το νέο μυθιστόρημα του Χρήστου Χωμενίδη με τίτλο «Δεκατρία». Με αυτή την αφορμή μας παραχώρησε την πρώτη του συνέντευξη για το topontiki.gr.

Στο νέο του μυθιστόρημα ο Χρήστος Χωµενίδης κάνει μια µεγάλη βουτιά στα πρώτα δεκατρία χρόνια της ζωής του, από το 1966 µέχρι το 1979. Σε µια Ελλάδα που καταιγίζεται από γεγονότα, υποφέρει και απολαµβάνει, πότε κραυγάζει, πότε σιωπά εκκωφαντικά. Μια ολόκληρη εποχή, που κι αν µοιάζει µακρινή, επιµένει να συνοµιλεί µε το σήµερα. Εικόνες και ήχοι, γεύσεις και αρώµατα, πρόσωπα ηρωικά και ευτράπελα κεντούν τις ιστορίες τους στον καµβά της Ιστορίας. Το «Δεκατρία» µπορεί να διαβαστεί ως η συνέχεια της «Νίκης» εκδ. Πατάκη. Στέκει συνάµα απολύτως αυτόνοµα. Και µας δείχνει πώς µπορούµε να πλάθουµε µύθους ακόµα κι όταν µένουµε απόλυτα πιστοί στην πραγµατικότητα. Στο σημείο αυτό ο συγγραφέας είπε ότι «πλάθω μύθους διά της ακριβείας και όχι της μυθοπλασίας». Στη διάρκεια της συνομιλίας μας απαντά σε ερωτήματα σχετικά με το τι προσφέρει στον αναγνώστη η παράθεση γεγονότων της περιόδου 1966-1979 και γιατί αποφάσισε να αυτοβιογραφηθεί για αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο.

Τόνισε ότι η τέχνη απαιτεί τόλμη, απαιτεί να εκτίθεσαι στο κοινό. Χαρακτηριστικά είπε: «Αυτό είναι το πιο εξομολογητικό μου βιβλίο» και πρόσθεσε: «Στο βιβλίο αυτό, είμαι τελείως γυμνός». Παρακάτω παραθέτουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Οι γονείς µου βγήκαν πρώτη φορά ραντεβού στις 3 Αυγούστου του 1957. Πήγαν στο Τσίρκο της Μόσχας, που επισκεπτόταν περιοδεύον την Αθήνα. Ποδήλατα µε µια ρόδα, µε δυο και τρεις κοπέλες να σαλτάρουν στην πλάτη του αναβάτη. Ταχυδακτυλουργοί, φλογοφάγοι, θηρία και θηριοδαµαστές. Θηρία; Πολικές αρκούδες δηλαδή; Αιλουροειδή; Ελέφαντες; Κόµπρες που έβγαιναν από τα καλάθια τους λικνιζόµενες; Κλόουν είχε; Συγκροτήµατα παραδοσιακών χορών από την απέραντη σοβιετική επικράτεια;

Εκεί φιλήθηκαν για πρώτη φορά. Πολύ ψηλός κι ογκώδης ο Αλέξανδρος, έσκυψε πάνω από τη Νίκη ελπίζοντας εκείνη να µην τραβηχτεί ούτε να του γυρίσει καν το µάγουλο. Όταν του έδωσε τα χείλη της, θα τον πληµµύρισε θριαµβική χαρά. Γεννήθηκα εννέα ακριβώς χρόνια αργότερα, στις 3 Αυγούστου του 1966. Κι εγώ –όπως και όλοι µας µάλλον– ένα τσίρκο είµαι. Που στήνει διαρκώς φαντασµαγορίες, σκαρφίζεται νούµερα, δαµάζει όσο µπορεί τα άγρια ζώα µέσα του… Και απολαµβάνει το υπερθέαµα έστω και δίχως θεατές. Ακόµα κι όταν τα λιοντάρια και οι σαλτιµπάγκοι του µένουν νηστικοί…»

Διαβάστε επίσης

Podcast – Αλέκος Συσσοβίτης: «Στο Ιράν χάνονται ζωές και εμείς μιλάμε μόνο για την οικονομία»

Podcast – Τζούλια Γκανάσου: «Είμαστε αδιάφοροι μπροστά στις εικόνες των βομβαρδισμών»

Podcast – Βλαδίμηρος Κυριακίδης: «Το μόρφωμα Τραμπ έχει επεκταθεί παντού, είναι δίπλα μας»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.