Υπάρχουν χώρες όπου οι ομάδες πέφτουν κατηγορία επειδή… έπεσαν κατηγορία. Και υπάρχει και η Ελλάδα. Η χώρα όπου, κάθε φορά που η μπάλα γράφει κάτι που δεν βολεύει τους «παράγοντες», ξεκινά το γνωστό πανηγύρι: αναδιαρθρώσεις, εξαιρέσεις, φωτογραφικές λύσεις, πολιτικά τηλέφωνα και αιτήματα «διάσωσης» λες και πρόκειται για φυσική καταστροφή και όχι για βαθμολογία πρωταθλήματος.

Το τελευταίο επεισόδιο της διαχρονικής ελληνικής ποδοσφαιρικής φαρσοκωμωδίας είναι πραγματικά μνημειώδες. Πέντε ομάδες – ΠΑΟΚ, ΑΕΛ, Πανσερραϊκός, Αστέρας Τρίπολης και Παναιτωλικός – κατέθεσαν αίτημα για αύξηση των ομάδων της Super League από 14 σε 16. Και μάλιστα άμεσα, από τη νέα σεζόν. Όχι ύστερα από μελέτη, όχι στο πλαίσιο μακροπρόθεσμου σχεδιασμού, όχι επειδή ξαφνικά το ελληνικό ποδόσφαιρο γέννησε υποδομές, γεμάτα γήπεδα και οικονομική ευρωστία. Αλλά επειδή δύο ομάδες έπεσαν αγωνιστικά και δεν θέλουν να… πέσουν.

Εδώ αρχίζει η ελληνική παράνοια

Διότι αν κάποιος έλεγε «να γίνουν 16 οι ομάδες και να ανέβουν τέσσερις από τη Super League 2», θα μπορούσε έστω να προσποιηθεί ότι συζητά μια διαφορετική δομή πρωταθλήματος. Όμως όχι. Το πραγματικό ζητούμενο φαίνεται να είναι να σωθούν η ΑΕΛ και ο Πανσερραϊκός, δηλαδή οι ομάδες που υποβιβάστηκαν μέσα στο γήπεδο. Να ακυρωθεί δηλαδή το ίδιο το νόημα του πρωταθλήματος. Να μετατραπεί η βαθμολογία σε διακοσμητικό στοιχείο.

Και όλα αυτά παρουσιάζονται σχεδόν ως κάτι φυσιολογικό. Σαν να είναι αυτονόητο ότι αν μια ομάδα αποτύχει, θα βρεθεί ένας μηχανισμός να τη «μαζέψει». Ένα παράθυρο. Μια πολιτική παρέμβαση. Ένα “ας το δούμε”. Μια νυχτερινή τροπολογία αν χρειαστεί. Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τεχνητή αναπνοή.

Το πιο εξοργιστικό, όμως, δεν είναι το αίτημα. Είναι η νοοτροπία που κρύβεται από πίσω. Η πεποίθηση ότι οι κανόνες είναι λάστιχο. Ότι η αποτυχία είναι διαπραγματεύσιμη. Ότι το γήπεδο είναι απλώς η πρώτη γνώμη και η τελική απόφαση λαμβάνεται αλλού. Σε γραφεία, σε συσκέψεις, σε πολιτικά τηλέφωνα και σε παρασκηνιακές διαδρομές.

Πολιτικό παιχνίδι

Και κάπου εκεί εμφανίζεται πάλι η γνώριμη ελληνική πολιτική σκιά. Γιατί τέτοια αιτήματα δεν γίνονται στο κενό. Όταν ζητάς αλλαγή κανονισμών εκ των υστέρων, ουσιαστικά απευθύνεσαι στην εξουσία. Λες: «βρείτε μια λύση». Και επειδή βρισκόμαστε στην Ελλάδα, όλοι ξέρουν τι σημαίνει αυτό. Ψήφοι, τοπικά ακροατήρια, βουλευτές που «πιέζουν», παράγοντες που «διαμαρτύρονται», κυβερνήσεις που δεν θέλουν μέτωπα με επαρχιακές πόλεις και ποδοσφαιρικούς στρατούς.

Σαν ένα μικρό προεκλογικό δώρο μοιάζει όλη η ιστορία. Ένα ακόμη «μη στεναχωριέστε παιδιά, κάτι θα κάνουμε». Το ποδόσφαιρο ως πελατειακή άσκηση μικροπολιτικής.

Και το πιο θλιβερό; Δεν είναι καν πρωτότυπο. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί. Το 2011, στην πρώτη σεζόν του συνεταιρισμού της Super League, πάλι η ΑΕΛ και ο Πανσερραϊκός είχαν υποβιβαστεί. Πάλι είχαν γίνει πιέσεις. Πάλι είχε πέσει στο τραπέζι το ίδιο αίτημα, αλλά δεν πέρασε. Σήμερα, όμως, στο ελληνικό ποδόσφαιρο της διαρκούς θεσμικής αποσύνθεσης, τίποτα δεν θεωρείται απίθανο.

Και ας σταματήσουν ορισμένοι να παριστάνουν τους «εκσυγχρονιστές». Διότι τα τελευταία χρόνια, με όλα τα προβλήματα, το πρωτάθλημα είχε αποκτήσει έναν βαθμό ανταγωνισμού και αγωνίας. Είχε αρχίσει να μοιάζει λίγο πιο κανονικό. Με μάχη τίτλου, μάχη Ευρώπης, μάχη παραμονής. Δηλαδή με συνέπειες. Με πραγματικό διακύβευμα.

Σκάνδαλο

Τώρα τι μήνυμα δίνεται; Ότι ακόμη κι αν πέσεις, μπορεί τελικά να μη πέσεις. Ότι οι τελευταίες αγωνιστικές ίσως είναι διακοσμητικές. Ότι οι ομάδες της Super League 2 είναι κορόιδα που παίζουν για άνοδο με κανονισμούς που αλλάζουν αφού τελειώσει το έργο.

Αν συμβεί τελικά αυτή η αναδιάρθρωση με στόχο να σωθούν ομάδες που απέτυχαν αγωνιστικά, θα πρόκειται για κανονικό σκάνδαλο. Όχι απλώς ποδοσφαιρικό, αλλά και θεσμικό. Γιατί θα επιβεβαιώσει ότι στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν υπάρχει meritocracy, δεν υπάρχουν σταθεροί κανόνες, δεν υπάρχει σοβαρότητα. Υπάρχουν μόνο συμφέροντα, πιέσεις και η μόνιμη αναζήτηση μιας «εξυπηρέτησης».

Και μετά αναρωτιούνται γιατί πολλά γήπεδα αδειάζουν, γιατί σοβαροί επενδυτές είναι πάντα καχύποπτοι και επιφυλακτικοί και γιατί κανείς δεν παίρνει πραγματικά στα σοβαρά το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Όταν ακόμη και ο υποβιβασμός αντιμετωπίζεται ως… διαπραγματεύσιμος, τότε το πρόβλημα δεν είναι το σύστημα διεξαγωγής του πρωταθλήματος. Είναι ολόκληρη η κουλτούρα του.

Διαβάστε επίσης:

Final Four: Η ανάρτηση Γιαννακόπουλου και το «μήνυμα» για τον Ολυμπιακό

Ελπίζει ο Ολυμπιακός μετά την κατάκτηση του Europa League από την Αστον Βίλα – Θέλει και δεύτερο… δώρο από τους «χωριάτες»

Παναθηναϊκός: Σε τελικό στάδιο οι επαφές με τον Νίστρουπ, πρόταση για συμβόλαιο 2+1 ετών

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.