Ο κομματικός πολυκερματισμός και η αποστροφή των πολιτών από την πολιτική, είναι δημιούργημα πολλών παραγόντων.

Αντανακλά τον παραγωγικό και κοινωνικό μετασχηματισμό και στην χώρα μας, που προκαλεί, η παγκοσμιοποίηση, ο συνεχώς μεταβαλλόμενος διεθνής καταμερισμός εργασίας, ο καθοριστικός και επιταχυνόμενος ρόλος των τεχνολογικών εξελίξεων και φυσικά η απογοήτευση του μεγάλου μέρους της κοινωνίας και ιδιαίτερα των νεότερων γενεών, από την αδυναμία και την ιδιοτέλεια των  πολιτικών και οικονομικών ελίτ, να δώσουν βιώσιμες οικονομικά και δίκαιες κοινωνικά, λύσεις.

Σύμπτωμα αυτών, είναι οι τυφλές κομματικές συγκρούσεις, οι ενδοπαραταξιακοί εμφύλιοι, επικίνδυνοι για την χώρα. την οικονομία και την κοινωνία, ιδιαίτερα στο ασταθές, γεμάτο παγίδες γεωπολιτικό περιβάλλον. Σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας, φαίνεται, πως ο μόνος λόγος ύπαρξής των κομμάτων, είναι, η συντήρηση των γραφειοκρατικών ομάδων που κυριαρχούν σε αυτά και η αναπαραγωγή τους.

Οι κυρίαρχοι μηχανισμοί προπαγάνδας, ανακαλύπτουν και προβάλλουν πάλι θεωρίες, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα που εκπροσωπούν, ότι η διάκριση δεξιά-αριστερά είναι ξεπερασμένη και ήδη έχει υπάρξει σύγκλιση των κυβερνητικών προγραμμάτων κομμάτων, που αυτοτοποθετούνται ως αριστερά και δεξιά.

Συγκαλύπτουν όμως σκοπίμως, το ερώτημα: Αν η σύγκλιση προγραμμάτων, σημαίνει και σύγκλιση των αξιών που εκφράζουν.

Ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος, φυσικά, απαντά ναι.

Συνεπώς, κατ’ αυτόν, η ένταση της πολιτικής αντιπαράθεσης είναι περιττή, οι διαφορές είναι τεχνικού χαρακτήρα, και το ζητούμενο  είναι, ποιες προτάσεις είναι εφικτές.

Αυτές καθαυτές οι αξίες δεν έχουν αλλάξει, αλλά σε ένα, πιο πολύπλοκο κόσμο αλλάζουν μορφή και τα διακυβεύματα πρέπει να προσαρμόζονται στις νέες πραγματικότητες.

Όσο, υπάρχουν και αυξάνονται οι κοινωνικές ανισότητες και περιορίζονται τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, οι δύο παρατάξεις θα εκφράζουν τις αντίθετες αντιλήψεις για την ισότητα, την δικαιοσύνη και την ελευθερία.

Ο διαφωτισμός και ο ορθολογικός ανθρωπισμός, μετά την Γαλλική Επανάσταση, συνέβαλαν αποφασιστικά στην διαμόρφωση των θεμελιακών αξιακών συστημάτων, που ισχύουν μέχρι σήμερα.

Φυσικά, από την εποχή του διαφωτισμού μέχρι σήμερα, έχουν διαμορφωθεί και διαφορετικά ρεύματα, τόσο στην δεξιά όσο και στην αριστερά, τα «μετριοπαθή» και τα «ακραία».

Όμως, η απώλεια νοήματος του δίπολου, οδηγεί στην αποπολιτικοποίηση, στην αναίρεση των θεμελιωδών αξιών της ισότητας και της ελευθερίας και στην αποηθικοποίηση της δημόσιας και της ιδιωτικής σφαίρας.

Εάν, στην πρώτη περίοδο του διαφωτισμού, η ισότητα, η ισονομία και η ισοπολιτεία, μαζί με την άρση των αιτιών που παράγουν και αναπαράγουν την ανισότητα, ακόμη και η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, ήταν στο επίκεντρο. Στην επόμενη, τα ζητήματα της ισότητας των ευκαιριών, της ανισοκατανομής των πόρων και του εισοδήματος, του κοινωνικού κράτους, ήρθαν στο επίκεντρο.

Στην συνέχεια, προτάθηκε το νέο ιδεώδες της συλλογικής ευημερίας, της συνεχούς ανάπτυξης, ακόμη και με την μορφή της διόγκωσης, της συνεχούς παραγωγικής και καταναλωτικής επέκτασης, το οποίο έγινε σχεδόν καθολικά αποδεκτό.

Η προοδευτική διαφοροποίηση όμως, πρέπει να θέσει το ερώτημα: τα προτάγματα αυτά είναι αποκομμένα από το κοινωνικό, πολιτιστικό και φυσικό περιβάλλον;

Ο αποπροσανατολισμός της αριστεράς, προήλθε από την αποδοχή της αντίληψης της δεξιάς, ότι ο κρατικός παρεμβατισμός για την ρύθμιση της αγοράς και την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, υποσκάπτει την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Η αποδοχή αυτής της αντίληψης δημιουργεί αδιέξοδα στην αριστερή σκέψη και πολιτική, την παγιδεύει.

Σήμερα, ακόμη περισσότερο, οι οικολογικές καταστροφές, η έκρηξη των κοινωνικών ανισοτήτων, η ανεργία, ιδιαίτερα των νέων, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου, η έλλειψη ελπίδας για το μέλλον, ακόμη και στις ανεπτυγμένες χώρες, οδηγούν στην οικουμενική έκρηξη.

Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αυτή η απροσδιόριστη, αλλά υπερκείμενη αξία, έχει καταρρακωθεί.
Σήμερα, η επανάκτηση της αυτοσυνείδησης της προοδευτικής παράταξης, είναι το βασικό ζητούμενο.

Γιατί εάν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το κοινωνικό κράτος έσωσε τον καπιταλισμό, εκτονώνοντας τις συσσωρευμένες αντιθέσεις, σήμερα η προοδευτική παράταξη καλείται να σώσει τον κόσμο ολόκληρο από τις κοινωνικές εκρήξεις που θα τον καταστρέψουν.

Η ανάπτυξη και η ευημερία δεν είναι, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν, μια ουδέτερη τεχνοκρατική διαδικασία, εκτός της πολιτικής και, η φιλελεύθερη δημοκρατία, χωρίς εγγύηση του κράτους δικαίου, είναι συγκαλυμμένη απολυταρχία.

Ο πλούτος που δημιουργείται από την οικονομία της αγοράς, την επιστήμη και την τεχνολογία, πρέπει να διαχέεται στην κοινωνία, να στηρίζει την βιώσιμη ανάπτυξη, να εγγυάται το κοινωνικό κράτος, την κοινωνική συνοχή και την περιφερειακή σύγκλιση

Δεν θεωρώ, ότι η δεξιά, ως ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, είναι από κακή πρόθεση απέναντι στην ισότητα.

Η δεξιά είναι αντίθετη με την ισότητα γιατί θεωρεί ότι οι ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων δεν είναι εξαλείψιμες και δεν πρέπει να είναι, γιατί αν συμβεί αυτό θα είναι εις βάρος της ελευθερίας, αλλά και γιατί είναι χρήσιμες για κάθε προσπάθειας ανάπτυξης και ευημερίας.

Σε ένα κόσμο, όλο και πιο πολύπλοκο, οι δημοκρατικές κοινωνίες έχουν περισσότερες ανταγωνιστικές κοινωνικές και πολίτικες ομάδες.

Αυτές οι ομάδες άλλοτε αντιπαρατίθενται, άλλοτε επικαλύπτονται ή πλησιάζουν η μία την άλλη. Μερικές, από αυτές τις ομάδες, δημιουργούν τον λεγόμενο «χώρο του κέντρου».

Όμως, η πληθωρική ανάπτυξη του κέντρου, μερικές φορές, δεν αναιρεί το δίπολο δεξιά-αριστερά. Άλλωστε, εάν δεν υπήρχαν οι δύο πόλοι, δεν θα υπήρχε ο ενδιάμεσος.

Φυσικά, υπάρχει το κέντρο που τείνει προς τα αριστερά και το κέντρο που τείνει προς τα δεξιά, όπως υπάρχει και το απόλυτο κέντρο. Σε κάποιες συγκυρίες, που οι επιλογές του είναι ιδιοτελείς, κινείται προς το κυρίαρχο ρεύμα για να συμμετέχει στην εξουσία.

Το κέντρο, νοείται μόνο ως ενδιάμεσος πολιτικός χώρος, που έχει και κοινωνικό υπόβαθρο, συνήθως μεσαία εισοδήματα.

Τις τελευταίες δεκαετίες, ο χώρος αυτός μεγεθύνθηκε από την συνεχή εξέλιξη, της οικονομίας με την  παγκοσμιοποίηση, της τεχνολογίας, την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, την κυριαρχία του ατομικισμού και, την εμφάνιση εξ αυτών, νέων προβλημάτων.

Σήμερα οι διαιρέσεις είναι περισσότερες τόσο στην δεξιά, όσο οι στην αριστερά. Ναζιστικά μορφώματα, κόμματα ακροδεξιά-δεξιά, κεντροδεξιά, Κεντροαριστερά, αριστερά, ριζοσπαστικά αριστερά, κομμουνιστικά.

Το εκλογικό σύστημα είναι αυτό που καθορίζει τις δυνατότητες αυτόνομης ή μη, έκφρασης αυτών των ρευμάτων. Τα πλειοψηφικά και προεδρικά λειτουργούν εκβιαστικά, σε κάποιες συγκυρίες αποδίδουν και σε κάποιες άλλες σπρώχνουν τον κόσμο στην αποχή, που είναι ότι χειρότερο για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Ειδικά σήμερα, είναι απολύτως αναγκαίο και στην χώρα μας, ένα αναλογικό εκλογικό σύστημα, για να μπορούν οι πολίτες να εκφράζονται και να ψηφίζουν ελεύθερα, να έχουν κίνητρο συμμετοχής και να διαμορφώνουν κουλτούρα συνεργασιών των όμορων χώρων και όχι την διχαστική και μανιχαιστική λογική και πρακτική των κομμάτων που ζούμε στην χώρα μας, που σπρώχνει τον κόσμο και ειδικά τους νέους στην αποχή και την αδιαφορία, γεγονός εγκληματικό για την δημοκρατία και την δίκαιη ανάπτυξη της χώρας. Ένα εκλογικό σύστημα κοντά στο Γερμανικό με τις αναγκαίες προσαρμογές στην χώρα μας, κυρίως λόγω των μεγάλων πληθυσμιακών ανισορροπιών μεταξύ του Λεκανοπεδίου και της περιφέρειας, μπορεί να είναι μια λύση.

Διαβάστε επίσης:

Γιατί η πραγματική απειλή για το σύστημα είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ

Δυναμικό το σκηνικό και δεν επιτρέπει καφεμαντείες

Κόμμα Τσίπρα: Νέα βιτρίνα, ίδιο μαγαζί…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.