Τρεις Παλαιστίνιοι φωτορεπόρτερ και βιντεορεπόρτερ, μια γυναίκα και δύο άνδρες, οι οποίοι εργάζονται και ζουν στην ισοπεδωμένη πια Γάζα, διαπιστευμένοι ανταποκριτές των ειδησεογραφικών οργανισμών AFP, AP και Reuters τιμήθηκαν με την Χρυσή Πένα Ελευθερίας (Golden Pen of Freedom) από την Παγκόσμια Ένωση Εκδοτών Τύπου και Ειδήσεων (WAN-IFRA) κατά την έναρξη εργασιών του 77^ου συνεδρίου του μη κερδοσκοπικού-μη κυβερνητικού οργανισμού (των 76 εθνικών ενώσεων συντακτών, 12 ειδησεογραφικών πρακτορείων, 10 περιφερειακών οργανισμών Τύπου και στελεχών εφημερίδων σε 100 χώρες), στη Μασσαλία.

Η δημοσιογραφική τους κάλυψη, σύμφωνα με το σκεπτικό του βραβείου, έχει «διαμορφώσει την παγκόσμια αντίληψη για τη σύγκρουση και έχει διαφυλάξει ένα οπτικό αρχείο της καταστροφής και του ανθρώπινου πόνου, το οποίο διαφορετικά ίσως να είχε παραμείνει κρυφό.

Ο Μοχάμεντ Αμπέντ του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων, AFP, η Φατίμα Σμπαΐρ του Associated Press και ο Μοχαμεντ Σαλέμ του Reuters τιμήθηκαν με το φετινό Χρυσό Βραβείο Ελευθερίας της WAN- IFRA ως «αναγνώριση για  τη θυσία και την αντοχή των Παλαιστινίων επαγγελματιών των Μέσων Ενημέρωσης που ζουν και εργάζονται σε μια εμπόλεμη ζώνη. Αναγνωρίζει επίσης τους συναδέλφους που τραυματίστηκαν ή έχασαν τη ζωή τους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους», σημειώνει η Παγκόσμια Ένωση.

«Αποδεχόμαστε το βραβείο όχι για εμάς. Το δεχόμαστε για τους συναδέλφους μας οι οποίοι βρίσκονται ακόμα στη Γάζα αυτή τη στιγμή, στρέφοντας τις κάμερές τους προς την αλήθεια, ενώ ο κόσμος παρακολουθεί. Και το δεχόμαστε, ιδιαίτερα, για εκείνους που δεν μπορούν πλέον να κρατήσουν κάμερα – τους δημοσιογράφους που σκοτώθηκαν ενώ έκαναν αυτή τη δουλειά», είπε ο Μοχάμεντ Αμπεντ, ανοίγοντας την ενιαία ομιλία των τριών και συνέχισε λέγοντας: «Ο πόλεμος της Γάζας είναι η πιο θανατηφόρα σύγκρουση για δημοσιογράφους στην ιστορία. Σύμφωνα με την Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων, το Ισραήλ έχει σκοτώσει 264 δημοσιογράφους και έχει τραυματίσει 174 από την έναρξη αυτού του πολέμου — περισσότεροι δημοσιογράφοι από ό,τι έχουν σκοτωθεί από οποιοδήποτε άλλο έθνος από τότε που η Επιτροπή (CPJ) άρχισε να τηρεί αρχεία το 1992. Αυτοί δεν είναι απλώς αριθμοί. Είναι φίλοι μας. Συνάδελφοί μας. Άνθρωποι που πίστευαν, όπως πιστεύουμε κι εμείς, ότι η μαρτυρία έχει σημασία.

Θέλω να σας πω πώς είναι  η κάλυψη αυτού του  πολέμου. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να καταλάβετε είναι ότι δεν ήμασταν παρατηρητές που στέκονταν έξω από την ιστορία. Ήμασταν μέσα σε αυτήν. Είμαστε Παλαιστίνιοι. Η Γάζα είναι το σπίτι μας. Όταν φωτογράφιζα μια κηδεία, συχνά φωτογράφιζα ανθρώπους που γνώριζα. Όταν φωτογράφιζα παιδιά χωρίς φαγητό, φωτογράφιζα παιδιά από την κοινότητά μου. Αυτή η εγγύτητα δεν είναι κάτι που αφήναμε στην άκρη. Αλλά είναι επίσης αυτό που μας ώθησε, κάθε μέρα, να καταγράφουμε με ακρίβεια – επειδή καταλαβαίναμε καλύτερα από τον καθένα τι διακυβευόταν για να γίνει σωστά.

Η «σκυτάλη» πέρασε στην Φατίμα Σμπαΐρ η οποία μίλησε για μια δεύτερη πρόκληση η οποία δεν έχει αντίστοιχο στην δημοσιογραφία των σύγχρονων συγκρούσεων, υπό την έννοια, όπως εξήγησε, ότι σχεδόν σε κάθε εμπόλεμη ζώνη οι δημοσιογράφοι εναλλάσσονται. Ξεκουράζονται, ανακτούν δυνάμεις, αναρρώνουν, παίρνουν «απόσταση». Αυτό δεν συμβαίνει στη Γάζα.

«Το Ισραήλ διατήρησε την απαγόρευση εισόδου ξένων δημοσιογράφων στη Γάζα —εκτός αν έφταναν σε αυστηρά ελεγχόμενες περιοδείες που διοργάνωσε ο ισραηλινός στρατός— παρά τις εκκλήσεις από δημοσιογραφικές ομάδες και οργανώσεις για την ελευθερία του Τύπου για πρόσβαση. Αυτό σήμαινε ότι οι μόνοι άνθρωποι που έλεγαν στον κόσμο τι συνέβαινε μέσα στη Γάζα ήταν Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι. Άνθρωποι σαν εμάς. Άνθρωποι που κάλυπταν τον πόλεμο ενώ τον ζούσαν οι ίδιοι.

Καθώς οι ισραηλινές δυνάμεις προχωρούσαν, μετακομίσαμε με τις οικογένειές μας — στη Ράφα, στο Χαν Γιουνίς, καλύπτοντας τον πόλεμο από οπουδήποτε μπορούσαμε να βρούμε ηλεκτρικό ρεύμα και σύνδεση στο διαδίκτυο, συχνά με έδρα νοσοκομεία. Δεν υπήρχε εναλλαγή, ούτε διάλειμμα, ούτε αποσυμπίεση.

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης εξακολουθούν να απαγορεύονται να κάνουν ρεπορτάζ από τη Γάζα, εκτός από σπάνιες και συνοδευόμενες επισκέψεις που διοργανώνονται από τον ισραηλινό στρατό. Έτσι, το βάρος της τεκμηρίωσης έπεσε εξ ολοκλήρου σε εμάς. Και αυτό έχει το τίμημα του. Κάποιοι μπορεί να αναρωτιούνται αν δημοσιογράφοι στη θέση μας – που ζούμε την ιστορία, με οικογένειες που επηρεάζονται από τα ίδια γεγονότα που καλύπτουμε – θα μπορούσαν να κάνουν ρεπορτάζ με επαγγελματική αυστηρότητα. Αλλά ως δημοσιογράφος, έχεις μια δουλειά να κάνει. Και αυτή είναι να καταγράφεις και να αναφέρεις τα γεγονότα, ώστε ο υπόλοιπος κόσμος να γνωρίζει τι συμβαίνει». Επισήμανε δε πως «τα πρακτορεία μας εφάρμοσαν εδώ τα ίδια συντακτικά πρότυπα που εφαρμόζουν σε κάθε ζώνη συγκρούσεων στον κόσμο. Οι εικόνες επαληθεύτηκαν. Οι φωτογραφίες με ευαίσθητο περιεχόμενο υποβλήθηκαν σε προσεκτική συντακτική εξέταση. Πρέπει να μπορούμε να υποστηρίζουμε όλα όσα δημοσιεύουμε – και αυτό κάναμε. Το αποτέλεσμα αντέχει σε κάθε έλεγχο».

Μια άλλη πτυχή- πρόκληση της δημοσιογραφίας στη Γάζα φώτισε ο Μοχαμεντ Σαλεμ. «Ήταν η πιο προσωπική και η πιο τραγική, αποτρόπαια» επισήμανε και εξήγησε: «Πολλοί από τους συναδέλφους μας χαρακτηρίστηκαν μαχητές. Σκοτώθηκαν ενώ φορούσαν γιλέκα Τύπου, ενώ κάθονταν σε οχήματα με σαφή σήμανση, ενώ εργάζονταν σε νοσοκομεία. Ο επικεφαλής της Επιτροπής για την Προστασία των Δημοσιογράφων δήλωσε: «Ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα είναι πιο θανατηφόρος για τους δημοσιογράφους από οποιονδήποτε προηγούμενο πόλεμο».

Έχασα τον αδελφό μου Μπιλάλ σε αυτόν τον πόλεμο. Ήταν δημοσιογράφος.  Αυτή η απώλεια δεν σε αφήνει. Αλλά η δουλειά συνεχίζεται, γιατί η καταγραφή έχει σημασία.

Γι’ αυτό, το βραβείο έχει τόσο μεγάλη σημασία για εμάς. Όχι επειδή ανακουφίζει τον πόνο. Δεν το κάνει. Αλλά επειδή λέει: σας βλέπουμε. Ξέρουμε τι κάνατε. Ξέρουμε τι κόστισε.

Μια φωτογραφία, πιστεύω, δεν πρέπει να τραβιέται μόνο με το μάτι. Πρέπει να έχει νόημα στην καρδιά της. Όταν φωτογράφισα την Ινάς Αμπού Μάαρ  (σ.σ. σύμβολο πένθους στη Γάζα) να κρατάει το άψυχο κορμάκι της πεντάχρονης ανιψιάς της, Σάλι, στο νεκροτομείο του Νοσοκομείου Νάσερ, ένιωσα ότι η φωτογραφία συνόψιζε την ευρύτερη αίσθηση του τι συνέβαινε στη Λωρίδα της Γάζας — άνθρωποι μπερδεμένοι, που έτρεχαν από το ένα μέρος στο άλλο, ανυπόμονοι να μάθουν την τύχη των αγαπημένων τους. Αυτό προσπαθούσαμε να κάνουμε, κάθε μέρα. Να βρούμε την ανθρώπινη καρδιά μέσα στον τρόμο».

Και ολοκλήρωσε την ομιλία λέγοντας: «Κλείνουμε λέγοντας αυτό ξεκάθαρα, εκ μέρους της AFP, της AP και της Reuters: οι δημοσιογράφοι πρέπει να είναι ελεύθεροι να μεταδίδουν τις ειδήσεις — να ενημερώνουν τον κόσμο — χωρίς φόβο παρενόχλησης ή βλάβης, όπου κι αν βρίσκονται. Αυτό δεν είναι πολιτική δήλωση. Είναι το θεμέλιο ενός ελεύθερου Τύπου και το θεμέλιο ενός ενημερωμένου κόσμου. Όταν δολοφονούνται δημοσιογράφοι, όταν χαρακτηρίζονται εχθροί, όταν αποκλείονται — δεν είναι μόνο οι δημοσιογράφοι που υποφέρουν. Είναι όλοι όσοι βασίζονται στην αλήθεια.

Στους δημοσιογράφους της Γάζας που βρίσκονται ακόμα εκεί: σας έχουμε σήμερα μαζί μας. Αυτό το βραβείο είναι για εσάς. Σας ευχαριστούμε».

Στο πλαίσιο του προγράμματος των βραβείων, η WAN-IFRA φιλοξένησε έκθεση με έργα φωτογράφων και βιντεοειδησεογράφων, των οποίων το ρεπορτάζ έχει επηρεάσει τη διεθνή κάλυψη της Γάζας. Το πρόγραμμα περιελάμβανε την προβολή του «Inside Gaza», ενός ντοκιμαντέρ που παρακολουθεί τους Παλαιστίνιους δημοσιογράφους του AFP και εξετάζει τις προκλήσεις του ρεπορτάζ μετά τον κλιμακούμενο περιορισμό της πρόσβασης στα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Διαβάστε επίσης:

Ο Λάκης Λαζόπουλος ανανέωσε το ραντεβού με το MEGA – «Τσαντίρι και του χρόνου, δεν θέλω να σας αφήσω έτσι» (Video)

MasterChef: Αποχώρησε με κλάματα ο Σαμ, οι τελικές πεντάδες για τη Μητέρα των Μαχών

Μπάλα, μεταμφιέσεις και… άγιος έρωτας τα κορυφαία σε τηλεθέαση προγράμματα του τριήμερου (30,31/5 & 1/6)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.