Τίτλος ταινίας: «Πικρές γιορτές»

Σύνοψη: Από τη μία η Ελσα, σκηνοθέτης διαφημιστικών βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι ζωής, με τον θάνατο της μητέρας της, αλλά κι ο «δημιουργός» της, ο σκηνοθέτης Ραούλ Ροσέτι, μοιάζει να βασίζει τον χαρακτήρα του έργου που διαπλάθει στο πρόσωπό της. Ποιόν ρόλο παίζει η γραμματέας του Ροσέτι στη σύνδεση των ρόλων.

Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ

Παίζουν: Αϊτάνα Σάντσεθ Χιχόν, Μπάρμπαρα Λένι, Ρόζα ντε Πάλμα, Κάρμεν Μάκι

Από το 1980,  χρονιά της πρώτης εμφάνισης του Πέδρο Αλμοδόβαρ στις οθόνες του κόσμου, ως τις «Πικρές γιορτές», ο Ισπανός δεν έπαψε να αναμειγνύει τον ρεαλισμό με την απόλυτη φαντασία. Ιστορίες που μοιάζουν καθημερινές, από τη μια στιγμή στην άλλη, μεταφέρονται στις εκτάσεις του παραμυθιού και του ονείρου. Κύριο όχημα της μεταφοράς, τα χρώματα, τα οποία ποτέ δεν τσιγκουνεύτηκε ο Αλμοδόβαρ και τα πετούσε στην οθόνη, από την παλέτα της ποπ αρτ. Φτάνοντας στην προηγούμενη ταινία του, ο Αλμοδόβαρ κράτησε τα χρώματα, φάνηκε όμως να μετριάζει τον ενθουσιασμό του για τη ζωή, καθώς οι ηρωίδες του ψάχνουν τον τρόπο να εξοικειωθούν με την ιδέα του θανάτου.

Χαμήλωσε την ένταση και την «μούρλα» του – να το πούμε έτσι, καταχρηστικά-, ψάχνοντας τον τρόπο που θα συνέθετε ένα κινηματογραφικό αντάτζιο, με το κλειδί της ευθανασίας. Τώρα, με τις «Πικρές γιορτές», δεν επιτρέπει ούτε καν στα χρώματα να ξεχειλίσουν, να προσδώσουν χαρούμενο τόνο, στην προθανάτια διάθεσή του. Μοιάζει από τον αργό τόνο του αντάτζιο να περνάει στη θλίψη του ρέκβιεμ, απλώνοντας ένα ήρεμο γκριζομπλέ στο κάδρο, σαν διαρκή μνήμη θανάτου. Στο κέντρο όλων τούτων, βέβαια, τα γνωστά αλμοδοβαρικά χρώματα, γιατί ο σπουδαίος Ισπανός σκηνοθέτης δεν απαρνείται το σύμπαν το οποίο έχει διαπλάσει με το έργο του.

Στις «Πικρές γιορτές», πριν απ’ όλα, διακρίνουμε τη γνωστή σταθερά του αλμοδοβαρικού σύμπαντος (μοναδικού στην κινηματογραφική ιστορία), την αλληλοδιάχυση των ιστοριών, τις ισορροπημένες δόσεις της ιστορίας η οποία ακουμπάει στον ρεαλισμό, με το «αδερφάκι» της, που προσδίδει τον γνωστό σουρεαλιστικό τόνο. Στο τέλος, το γνώριμο ερώτημα αυτού του σύμπαντος: η κότα γέννησε το αβγό ή το αβγό την κότα;. Με άλλα λόγια, ο δημιουργός γεννάει μια εικόνα της ζωής ή η ζωή γεννάει την εικόνα του δημιουργού γι’ αυτήν. Δηλαδή, αυτό που βλέπουμε στην οθόνη είναι ο κόσμος που πλάθει ο Αλμοδόβαρ ή ο κόσμος που διαπλάθει τον ίδιο τον Αλμοδόβαρ ; Διότι στην ταινία, γρήγορα γίνεται αντιληπτό, ότι η ιστορία της Έλσας, μιας σκηνοθέτιδας διαφημιστικών,  η οποία προσπαθεί  να συναντήσει τον παλιό της εαυτό, αποτελεί ανάτυπο. Πίσω της, η ζωή της γραμματέως του διάσημου  κινημαογραφιστή Ραούλ Ροσέτι, η οποία μοιάζει να εμπνέει τον δημιουργό, για να κατασκευάσει, στο πρόσωπο της Έλσας, τη δική του ηρωίδα. Μετά από τον θάνατό της μητέρας της-και το πένθος, που το γεγονός συνεπάγεται-, μια φίλης της, η Νατάλια, έχει χάσει το παιδί της. Και μια άλλη φίλη της, η Πατρίσια, βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση. Εκεί επιστρέφει και να πώς ξεπετάγεται το αλμοδοβαρικό σύμπαν. Οι άνδρες αρχίζουν να τοποθετούνται στο περιθώριο (ο πυροσβέστης Μπονιφάτσιο, φίλος της Έλσας γνωρίζει την αμφισβήτηση), οι γυναίκες πλέκουν τις ιστορίες τους. Αυτό το μπες-βγες των θηλυκών ιστοριών αποτελεί άλλη μία σταθερά του Αλμοδόβαρ.

Στις «Πικρές γιορτές» έχει μετριαστεί ο θόρυβος και η ένταση, όπως ανοιγοκλείνουν οι πόρτες της αφήγησης, όχι όμως και η γοητεία τους. Δίπλα σε τηλέφωνα, συναντήσεις, καβγάδες, θορύβους και τρυφερές ή θλιμμένες στιγμές (όλα αυτά θα μπορούσαν να συναριθμηθούν στο αλμοδοβαρικό σύμπαν), οι πρωταγωνιστές προσπαθούν απελπισμένα να επικοινωνήσουν. Δεν έκρυψε ποτέ τον θαυμασμό του ο Αλμοδόβαρ για τον Ζαν Κοκτό και την «Ανθρώπινη φωνή» του. Στις «Πικρές γιορτές», το σκηνικό συμπληρώνεται από μια διακριτική και ζεστή χρήση της μουσικής, ίσως ένα σωσίβιο ζωής, εξού και η εμφανέστατη και επανειλημμένη αναφορά στον διάσημο μουσικό Ντάνιελ Μπαρενμπόεμ. 

Συνοψίζοντας τα όσα προηγήθηκαν, έχουμε, χονδρικά, μια διαδρομή του χρόνου από το 2004 (δικαιολογείται ως χρονιά πρώτης κρίσης πανικού του Ροσέτι), ως το σήμερα και την ιστορία της γραμματέως να εμπνέει τον δημιουργό στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και των αφηγήσεών του. Κάπου εκεί ανάμεσα, στις γραμμές και στις εικόνες, θα βρει κάποιος τον ίδιο τον Αλμοδόβαρ. Μοιάζει να ομολογεί πως χρόνια τώρα είναι αυτός που κρύβεται πίσω από τις ιστορίες του. Τις γεννούν τα όσα βιώνει, τα όσα βλέπει γύρω του, ακόμη και αν πρόκειται για δάνεια. Μπορεί να παραφθείρει πολλές από αυτές, να «παραβιάζει προσωπικά δεδομένα» (έτσι κατηγορεί η γραμματέας τον Ροσέτι), να γίνεται βέβηλος. Η δημιουργία, όμως, είναι πράξη ανώτερη του δημιουργού, κρατάει όλα τα δεδομένα, προσωπικά και μη, για πάρτι της, διατηρεί το δικαίωμα χρήσης τους.

Το τέλος (διαρκής αγωνία μιας ιστορίας) δεν περιβάλλει μόνον τους πρωταγωνιστές, αλλά και τον ίδιο τον Αλμοδόβαρ. Στο τελευταίο εκπληκτικό πλάνο, χέρια που τρέχουν πάνω στη γραφομηχανή, υποδεικνύεται ως η μοναδική απάντηση της ζωής, απέναντι στον θηρευτή της, τον θάνατο: η δημιουργία.

Αξιολόγηση: ***1/2

Διαβάστε επίσης

Η Taylor Swift «επιστρέφει» στην country για χάρη του «Toy Story 5»

«How to Rob a Bank»: Η Amazon MGM κυκλοφόρησε το πρώτο trailer για το νέο αστυνομικό θρίλερ δράσης του David Leitch (photos/video)

Tom Holland: Η… άβολη συζήτηση για το «Spider-Man», με στόχο «την εμπειρία της ζωής του» δίπλα στον Christopher Nolan (photos/video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.