Σφαγή μνηστήρων για την… κεντροαριστερή Πηνελόπη

Εδώ και μήνες, πριν από τη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, σημειώναμε ότι η σύγκρουση μεταξύ του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα και του ΠΑΣΟΚ θα ήταν πιο σφοδρή από αυτές του καθενός από τα δύο αυτά κόμματα με τη Νέα Δημοκρατία. Ήταν εξαρχής ξεκάθαρο ότι ο πόλεμος για τη δεύτερη θέση θα είχε χαρακτήρα επιβίωσης και για τους δύο αυτούς παίκτες, για τους οποίους η προοπτική της πρώτης θέσης ήταν πολύ μακρινή.

Ήταν επίσης ξεκάθαρο ότι η Ν.Δ. θα υποδαύλιζε και θα ενέτεινε αυτόν τον πόλεμο ακριβώς επειδή ο εγκλωβισμός των δύο αντιπάλων της στον μεταξύ τους πόλεμο, από τον οποίο δεν θα αναδειχθεί κάποιος απολύτως κυρίαρχος, είναι η καλύτερη εγγύηση για τη δική της μακροημέρευση.

Όλες αυτές οι εκτιμήσεις έχουν απολύτως επιβεβαιωθεί στις μέρες μας, και μάλιστα με τον πληρέστερο δυνατό τρόπο. Μάλιστα η σύγκρουση των δύο μνηστήρων για την κεντροαριστερή Πηνελόπη έχει προσλάβει μια μορφή που γίνεται όλο και αγριότερη, αλλά και πιο επιζήμια για ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ. επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Νικολό Μακιαβέλι: «Ο πόλεμος αρχίζει όταν θέλεις, αλλά δεν τελειώνει όταν θέλεις».

Όλοι το ίδιο;

Όταν λοιπόν ο Τσίπρας θεώρησε καλή ιδέα να επιτεθεί στους αντιπάλους του, τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Νίκο Ανδρουλάκη, με όρους ηθικής αναφερόμενος για πολλοστή φορά στην καριέρα του στα κομματικά χρέη της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ για να μιλήσει για εξάρτησή τους από τις τράπεζες, η πλέον αναμενόμενη αντίδρασή τους ήταν να αντεπιτεθούν με παρόμοιους όρους κατηγορώντας τον για εξάρτηση από συμφέροντα, οικονομική αδιαφάνεια κ.λπ.

Κάπως έτσι όμως, ενώ δημιουργήθηκε μια αναμενόμενη συνθήκη τριών διμέτωπων συγκρούσεων – κοινώς όλων με όλους –, το πολιτικό αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θα επιθυμούσαν οι δύο μνηστήρες της Κεντροαριστεράς και της εξουσίας:

● Πρώτον, επειδή η πολιτική με όρους ηθικής είναι προσφιλής στους κομματικούς στρατούς και τους σκληρούς οπαδούς, αλλά απεχθής στο τμήμα εκείνο του εκλογικού σώματος που αγωνιά για την επόμενη μέρα και ψηφίζει με όρους προγράμματος, ασφάλειας και προοπτικής.

● Δεύτερον, επειδή αυτού του είδους το άμετρο ξεκατίνιασμα ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ. έρχεται ακριβώς την εποχή που κυριαρχεί η βεβαιότητα – ακόμη και στα πλέον φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ, ακόμη και σε μεγάλο μέρος των οπαδών της Ν.Δ. – πως τα πλοκάμια της διαφθοράς στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος έχουν πια θεριέψει.

Στην πραγματικότητα οι δύο αμεσότεροι ανταγωνιστές του κυβερνώντος κόμματος κάνουν τα πάντα για να μεταδώσουν την αίσθηση πως – παρά τις κάκιστες κυβερνητικές επιδόσεις σε θέματα διαφάνειας – ούτε οι δυο τους έχουν πολύ σοβαρές διαφορές από τη Νέα Δημοκρατία.

Κατόπιν αυτών δεν προξενεί εντύπωση το ότι ο αντιπολιτευτικός λόγος περί προγραμμάτων και θέσεων περνάει εντελώς απαρατήρητος επιβεβαιώνοντας ξανά τον Μακιαβέλι: «Δεν είναι οι θέσεις που αναδεικνύουν τους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι που αναδεικνύουν τις θέσεις». Αν, επομένως, οι ηγεσίες της Κεντροαριστεράς προτιμούν το ξεκατίνιασμα, ας μην απορούν για το ότι, απαξιώνοντας πλήρως ο ένας τον άλλον ως εντελώς αναξιόπιστο, στο τέλος τα προγράμματά τους κινδυνεύουν να καταστούν εντελώς αδιάφορα.

Τι θέλει η Ν.Δ.

Εν μέσω θέρους και πριν από την έναρξη της νέας πολιτικής σεζόν, η οποία θα μας βγάλει στις εκλογές, έχουμε κάτι ξεκάθαρο, την τακτική της Ν.Δ., και κάμποσες απορίες για το τι θα πρέπει να περιμένουμε από τις ηγεσίες ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ. Το κυβερνών κόμμα επιδιώκει:

● Να επιτύχει «ισοπαλία» στα θέματα διαφθοράς.

● Να δημιουργήσει ανασφάλεια στα μεσαία στρώματα εκθέτοντας ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ. για προγραμματική ανευθυνότητα.

● Να πείσει ότι, στο τέλος της ημέρας, καμιά κυβερνητική λύση δεν είναι εφικτή χωρίς τη συμμετοχή της, πολλώ δε μάλλον μια συνεργασία μεταξύ δύο αλληλομισούμενων κομμάτων που έχουν εκκρεμή βεντέτα από την προηγούμενη δεκαετία.

Τι θέλουν οι μνηστήρες;

Απέναντι σε αυτού του είδους τις επιδιώξεις η απορία είναι τι ακριβώς σκοπεύουν να κάνουν οι μνηστήρες της Κεντροαριστεράς.

Σε αυτή τη φάση είναι προφανές πως η σύγκρουσή τους δεν μπορεί να καταλαγιάσει, παρότι ο Τσίπρας, αντιλαμβανόμενος πού οδηγεί η διαμάχη την οποία ξεκίνησε, επιχειρεί να ρίξει τους τόνους λέγοντας πως «είμαστε ανταγωνιστές, όχι εχθροί, με το ΠΑΣΟΚ». Είναι όμως ικανοί να την επαναφέρουν σε ένα πολιτικό πλαίσιο ή θα συνεχίσουν να σφάζονται με επικές εκφράσεις και χαρακτηρισμούς που δίνουν μεν τροφή στο ρεπορτάζ και τα social media, αλλά καταστρέφουν εν ριπή οφθαλμού ό,τι με πολύ κόπο προσπαθούν να χτίσουν;

Ο καθένας από τους δύο ξέρει καλά ότι δεν μπορεί να συνυπάρξει με τον άλλον και το κακό γι’ αυτούς είναι ότι το ξέρουν και οι ψηφοφόροι. Το ερώτημα λοιπόν είναι αν το χαντάκι που δημιουργείται ανάμεσά τους θα είναι βαθύ και αδιάβατο και, συνεπώς, θα τους καθηλώσει στη μίζερη εικόνα που βλέπουμε σήμερα. Ή αν υπάρχει εκείνη η κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων που θα αποφασίσει να διαβεί τον Ρουβίκωνα και να αναδείξει έναν κυρίαρχο αντίπαλο της Ν.Δ. Προς το παρόν στην Κεντροαριστερά κυριαρχεί πολιτικό αδιέξοδο προς όφελος του Μητσοτάκη. Από Σεπτέμβριο θα διαπιστώσουμε αν θα υπάρξει αλλαγή – και άρα νέο ενδιαφέρον στο πολιτικό παιχνίδι.

Διαβάστε επίσης:

«Γερνάει» επικίνδυνα το κράτος – Το υπουργείο Οικονομίας μεταθέτει την έξοδο από το Δημόσιο στα 68 έτη

Νέος άξονας ασφαλείας στη Μέση Ανατολή – Η τριμερής αμυντική συμφωνία της Μέκκας και η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα

Το Ισλάμ ως πολιτική ιδεολογία στον σύγχρονο κόσμο 4. Αδελφοί Μουσουλμάνοι, ιρανική επανάσταση, τζιχαντισμός, επιβίωση παραδοσιακών θεσμών

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.