Η καταγγελία για βιασμό, η διαδικτυακή συμπαράσταση και καταδίκη και ένας σκληρός διάλογος – Οι αναρτήσεις Κουτσούμπα και Χειμωνά

Takeaways by to pontiki AI

• Η δημοσίευση μιας ανώνυμης καταγγελίας σε ιστότοπο για βιασμό και κακοποίηση από αναγνωρισμένο πρόσωπο του κινηματικού χώρου έχει προκαλέσει έντονο δημόσιο διάλογο.
• Οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχουν ταυτοποιήσει τον καταγγελλόμενο, πυροδοτώντας αντιπαραθέσεις σχετικά με τα όρια της ανωνυμίας, την εγκυρότητα των διαδικτυακών καταγγελιών και την προστασία των δικαιωμάτων όλων των εμπλεκόμενων πλευρών.
• Η δημόσια συζήτηση εστιάζει στην ανάγκη εξάλειψης της έμφυλης βίας και των πατριαρχικών προτύπων, ενώ παράλληλα εκφράζονται ανησυχίες για τον κίνδυνο κοινωνικής καταδίκης χωρίς τη δέουσα δικαστική τεκμηρίωση.
• Το ζήτημα αναδεικνύει τις διαφορετικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση τέτοιων περιστατικών, θέτοντας το ερώτημα πώς μπορεί να διαμορφωθεί ένα ασφαλές πλαίσιο για την αποκάλυψη της αλήθειας χωρίς να καταφεύγει η κοινωνία σε αυθαίρετα λαϊκά δικαστήρια.

Διάβασα την καταγγελία  μίας γυναίκας, που δημοσιεύτηκε σε ιστότοπο, για βιασμό και κακοποίηση από έναν άνθρωπο του κινηματικού χώρου, με επαγγελματική καταξίωση και αναγνώριση.

Στην ουσία η καταγγέλλουσα φωτογραφίζει τον καταγγελλόμενο – κι αν δεν το κάνει επαρκώς η ίδια, το έκαναν αυτές τις ημέρες οι χιλιάδες χρήστες του διαδικτύου που τοποθετήθηκαν, κατά πλειοψηφία υπέρ της.

Ομολογώ ότι διάβασα την καταγγελία μόνο μία φορά – δεν άντεξα δεύτερη. Είναι ένα κείμενο, που όσες επιφυλάξεις κι αν έχει κανείς για τον τρόπο της καταγγελίας (ανώνυμο κλπ), προκαλεί οργή – μην πω αναγούλα – και απογυμνώνει τη βαρβαρότητα των προσωπικών σχέσεων, αλλά και την κοινωνική πραγματικότητα. Ένα κείμενο που καθιστά πιο επιτακτική την ανάγκη να φύγουμε (πολύ) μακριά από τα πατριαρχικά μοτίβα, από την κανονικοποίηση της βίας και της χειραγώγησης, από τις όποιες δικαιολογίες της επιβολής.

Ακόμα και για όσους θεωρούν ότι η καταγγελία δεν έχει «εγκυρότητα» ή προβάλουν ενστάσεις σχετικά με την περιγραφή και τον προσδιορισμό μιας κακοποιητικής σχέσης, είναι γεγονός ότι το κείμενο αποκαλύπτει ουσιαστικά ένα μοτίβο που απαντάται διαχρονικά, αν και, ευτυχώς, όχι πλέον τόσο συχνά όσο παλαιότερα. Και υπό αυτή την έννοια είναι μία γροθιά στο στομάχι, ώστε μέσα από μία αποκαλυπτική διαδικασία συλλογικής και προσωπικής παραδοχής, να εξαλείψουμε αυτό το κακώς εννοούμενο «κοινωνικά κεκτημένο» ή «επιβεβλημένο από τη φύση» – έναν μανδύα δηλαδή για την επιβολή εξουσιαστικών συμπεριφορών.

Υπάρχει όμως κι ένα πρόβλημα κατά πολλούς ή σοβαρό θέμα, που ξεκινάει από το γεγονός ότι η ανώνυμη καταγγελία – που κανείς δεν μπορεί να πει ότι θα γίνει κάποτε, ακόμα και στο πλαίσιο της δικαιοσύνης, επώνυμη – «φωτογραφίζει» έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Για όσους δεν κατάλαβαν ποιον εννοεί, ήρθαν στη συνέχεια χιλιάδες χρήστες των σόσιαλ μίντια για να αποσαφηνίσουν εντελώς την πληροφορία.

Και κάπως έτσι άναψε ένας έντονος δημόσιος διάλογος. Η πιο σοβαρή εκδοχή αυτού του διαλόγου δεν είναι εάν «τα αρσενικά μπορούν να κοιτούν έντονα τις γυναίκες, διότι αυτές είναι οι ορμές και έτσι γίνεται το φλερτ». Διότι απλά η απάντησε σε αυτό είναι «όχι δεν μπορούν να κοιτούν έντονα εφόσον θεωρηθεί ενοχλητικό, δεν ενδιαφέρει κανέναν ποιες είναι οι ορμές και το φλερτ δεν είναι έτσι και πάντως δεν είναι φλερτ εάν δεν γίνεται με συναίνεση – τέλος». Τα υπόλοιπα είναι από «βλάχικη» αγένεια και επίδειξη σαλιαρίσματος, έως κεκαλυμμένη ή και ωμή βία.

Η σοβαρή πτυχή της δημόσιας συζήτησης είναι, τα όρια της ανωνυμίας και η προστασία των δικαιωμάτων όλων των πλευρών σε κάθε ιστορία. Η δυνατότητα εξακρίβωσης της αλήθειας και η τοποθέτηση κάθε περίπτωσης στην πραγματική βάση. Χωρίς εκ των προτέρων «σταύρωση», χωρίς «λαϊκά δικαστήρια», αλλά και με τη διαμόρφωση ενός «ασφαλούς πλαισίου», ώστε το μείζον πρόβλημα της έμφυλης βίας σε μία αρρωστημένη και ακροσυντηρητική  κοινωνία να αποκαλυφθεί και να καταδικαστεί. Ποιο είναι όμως το όριο που χωρίζει αυτά τα δύο;

Ξεχώρισα από τις πολλές αναρτήσεις, δύο κείμενα που έδωσαν τροφή για σκέψη: Της Δέσποινας Κουτσούμπα και του Θανάση Χειμωνά.

Κουτσούμπα: Η επιταγή “ο φόβος να αλλάξει πλευρά” μπορεί να ακουμπήσει σε πολλά σωσίβια

Ευτυχώς τα έγραψε ο Βαξεβάνης καλύτερα από μένα!

Και τώρα που έχω την προσοχή σας, εξηγούμαι: Από τη μέρα που διάβασα την καταγγελία της γυναίκας στο indymedia, έχει ανοίξει διάλογο μέσα μου η Δέσποινα του 2026 με την Δέσποινα του 1996. Νομίζω και του 2006. Ήρθε και το “δες πώς θα ήσουν στα 80ς” και με αποτέλειωσε! Γιατί θυμάμαι πώς ήμασταν στα 80ς.

Και τώρα απευθύνομαι στις συνομήλικές μου και πάνω. Πάμε ένα “Τότε-Τώρα” να δούμε τα χάλια μας; Αν μια φίλη μας ερχόταν το 1986 ή το 1996 και μας διηγούνταν το πρώτο περιστατικό που περιγράφεται στην καταγγελία, βάζω μια σειρά από “συμβουλές” που θα άκουγε από μας:

-“Καλά, πήγες με τον Τάδε; Φοβερό! Είδες που έλεγες ότι δεν θα σε αγαπήσει κανείς; Εδώ ολόκληρος [Τάδε] γύρισε και σε κοίταξε”. (αυτό ήταν ενδυνάμωση για κείνα τα χρόνια!)

-“Ντάξει, για να κρατήσεις τέτοιον άντρα, πρέπει κι εσύ να γίνεις λίγο πιο κίνκυ στο κρεβάτι. Μην είσαι συντηρητικιά ρε παιδί μου”. (αυτό ήταν προοδευτισμός για κείνα τα χρόνια)

-“Ε καλά δεν γίνεται να μη σου άρεσε. Τόσες και τόσες λένε για αυτόν τα καλύτερα. Φρόντισε την επόμενη φορά να το χαρείς”. (αυτό ήταν το “πιστεύω το θύμα” της εποχής)

-“Τι εννοείς δεν σου συμπεριφέρθηκε καλά; Αφού είναι από τα καλύτερα παιδιά στο κίνημα. Δες τα μηνύματα που σου έστειλε, θεά σε έχει. Μάλλον εσύ δεν κατάλαβες σωστά” (ίδιο με το παραπάνω)

-“Αφού δεν του είπες όχι, προφανώς το ήθελες. Τώρα τι σου στράβωσε μετά, δεν ξέρω. Ξαναδοκίμασε”.

-“Δεν θυμάσαι μέχρι πριν λίγο καιρό που ήσουν κλεισμένη σπίτι σου και μαράζωνες; Τώρα που βρήκες έναν να βγαίνετε έξω, πάλι γκρινιάζεις;” (δεν ξέραμε ούτε τι είναι κατάθλιψη, εννοείται!)

Στο τσακίρ κέφι: “Καλά, σου πούλησε έρωτα αυτός και τον πίστεψες; Αυτός έχει πάει με τη μισή Αθήνα. Ντιπ ηλίθια είσαι παιδάκι μου;” (είχαμε πολύ τακτ τότε, το ηλίθια και μαλακισμένη πήγαινε κι ερχόταν).

Και σκέφτομαι πόσα πράγματα με έχουν μάθει [οι φίλες μου, το κίνημα στην εξέλιξή του, οι φεμινιστικές επεξεργασίες] να βλέπω και να αντιμετωπίζω εντελώς διαφορετικά. Ότι μπορώ να διαβάσω αυτή την καταγγελία και να καταλάβω όλον τον κύκλο της χειραγώγησης-κακοποίησης-θυματοποίησης-προσπάθειας επιβίωσης-επιστροφής στην κακοποίηση, αλλά και της ψυχοθεραπείας που την βοήθησε να κατανοήσει τι της συνέβη, χωρίς σε κανένα σημείο να αναρωτηθώ “μα γιατί δεν τον σταμάτησε;” Και το σημαντικό σε αυτή την καταγγελία -κι αυτό που βγάζει κάποιους από τα ρούχα τους, βέβαια- είναι το ότι είναι τίμια: λέει ότι η ίδια δεν σταμάτησε την κακοποίηση, λέει ότι επέστρεφε στον κακοποιητή της.

Όλα αυτά τα “αφού δεν είπε όχι, δεν είναι βιασμός” εμείς τα αναπαράξαμε, τα αφήσαμε να ανθίσουν, τα αφήσαμε να είναι “κανονικότητα” στην κοινωνία, στους χώρους της αριστεράς και στο κίνημα. Διαβάζοντας την καταγγελία σκεφτόμουν ότι έχει μερίδιο ευθύνης και ο εαυτός μου του 1996. Σκεφτόμουν ότι πρέπει να ζητήσω συγνώμη για κάθε “είσαι ηλίθια παιδάκι μου;” που είπα στις φίλες μου, μέχρι να κατανοήσω ότι η πατριαρχία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά που καθεμιά μας τα αντιμετώπισε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με μαγκιά ή χωρίς μαγκιά, με μπρίο ή χωρίς μπρίο, αλλά κατά βάση μέσα από την προσπάθεια να προσαρμοστούμε σε έναν κόσμο φτιαγμένο από άντρες της πατριαρχίας για άντρες της πατριαρχίας, ενώ αυτό ακριβώς ήταν που έπρεπε να αλλάξουμε.

Κι αυτό το κείμενο είναι ένα ηχηρό χαστούκι στην κανονικότητα των συνομηλίκων μου, ιδίως των αντρών. Όχι, δεν είναι ΟΚ αυτό που περιγράφει. Ναι, είμαστε με το θύμα. Ναι, την πιστεύουμε. Ναι, αυτό είναι μια απειλή για όσους θεωρείτε “δικαιώμά σας” την κακοποίηση, για όσους πιστεύετε ότι “η συναίνεση σκοτώνει τον ερωτισμό” (!!). Ναι, ο Βαξεβάνης το κατάλαβε, ότι είναι ευθεία απειλή στην κανονικότητα των κακοποιητών, και απάντησε αναλόγως (με ολίγον από MAGA επιχειρηματολογία). Ευτυχώς, με βγάζει από την υποχρέωση να το περιγράψω: τα ομολογεί όλα μόνος του. Αν έχετε περιέργεια τι είναι αυτό που υπερασπίζονται όλοι οι “μας πρήξατε με τη συναίνεση”, “πώς θα κάνουμε καμάκι εμείς αν δεν μας αφήνετε να σφυρίζουμε στις γκόμενες στο δρόμο;” δεν έχετε παρά να διαβάσετε το άρθρο του. 

Ξέρετε τι άλλο θα γινόταν το 1996; Θα πήγαιναν να πλακώσουν τον τύπο μερικοί φίλοι της γυναίκας αυτής. Και θα έληγε εκεί η ιστορία. Στην πραγματικότητα, αυτό περίπου θέλουν κάποιοι να μας πουν: είναι τα προσωπικά του καθενός, λύστε τα ιδιωτικά, όχι σε δημόσια θέα, όχι να μας πιάνει στο στόμα του ο Φαήλος και ο Άδωνις. Κι αυτό σιγοντάρεται από όλους εκείνους που είναι έτοιμοι να ρίξουν ξύλο για να υπερασπιστούν την γυναίκα. Όλοι αυτοί οι πάρα-πολύ-άντρες που έχουν σηκωθεί να μας υπερασπιστούν είναι η άλλη όψη του Βαξεβάνη επακριβώς. Και καλό είναι να μαζέψουν την ματσίλα τους γιατί μυρίζει από χιλιόμετρα και ενοχλεί ποικιλοτρόπως.

Τέλος, δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να απολογηθώ για καμία αριστερά. Η αριστερά δεν φτιάχνει ούτε ιερά τέρατα ούτε ιερά τοτέμ, η αριστερά μιλά για κοινωνικές διαδικασίες, η αριστερά ξέρει να αναγνωρίζει τις εξουσίες όπου κι αν γεννιούνται, η αριστερά που ξέρω εγώ, λέει ότι γεννιόμαστε μέσα στην πατριαρχία και η επενέργειά της μας διαπερνά όλα, ακόμη και όσα παλεύουμε ενάντιά της, διαπλέκεται με τον καπιταλισμό και γεννούν πολλαπλές καταπιέσεις. Κι ένας εργάτης μπορεί να είναι βιαστής, όπως κι ένας αριστερός μπορεί να είναι εκμεταλλευτής -γιατί είναι θέμα ταξικής θέσης. Το ότι όσοι αισθάνονται ότι απειλείται το προνόμιο που τους έχει δώσει η πατριαρχία (άντρες και γυναίκες) θα μιλήσουν ακόμη και για “καταγγελίες που έφτιαξε η ασφάλεια” επίσης ήταν αναμενόμενο. Όμως την συζήτηση δεν την κατευθύνουν πια αυτοί.

Ακόμη και με όλα τα παραπάνω, ξαναγυρίζω και κοιτάζω πώς ήμασταν όντως στα 80ς, στα 90ς στα 00ς, και αισθάνομαι ότι τώρα είναι η εποχή που η κραυγή αυτής της γυναίκας, η επιταγή “ο φόβος να αλλάξει πλευρά” μπορεί να ακουμπήσει σε πολλά σωσίβια, να βραχεί, ναι, αλλά τελικά να διασωθεί και να μην πνιγεί. Είμαι αισιόδοξη.

[Και πάρτε και μια αυθεντική “πώς ήμασταν στα 80ς” φωτογραφία, για την οποία δεν σπαταλήθηκε πέρα από μισό ποτήρι νερό για να δημιουργηθεί.]

Χειμωνάς: Το 2026 αρκεί ένα ανώνυμο κείμενο στο ίντερνετ για να καταστραφεί ένας άνθρωπος

O “M” είναι πασίγνωστος. Δεν πρόκειται απλώς για μια εξέχουσα φυσιογνωμία του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος. Δεν είναι ένας τυχάρπαστος αΧτιβιστής. Ο τύπος έχει μια συγκεκριμένη ιδιότητα, ασκεί ένα συγκεκριμένο επάγγελμα και είναι κορυφή σε αυτό. Μέχρι προχθες δεν είχε ακουστεί τίποτα κακό γι αυτόν. Άλλωστε ούτε τοξικός ήταν, ούτε έμπλεκε σε διαδικτυακά ξεκατινιάσματα. Από προχθές βέβαια όλα άλλαξαν…

Δε γνωρίζω φυσικά αν ο “Μ” είναι ένοχος. Αν έχει διαπράξει όλα αυτά για τα οποία κατηγορείται. Δεν έχω λόγο να τον υπερασπιστώ- δεν τον έχω δει ποτέ από κοντά, δεν τον γνωρίζω.  Το ότι ήταν αγωνιστής και καλός στη δουλειά του δεν αποκλείει στην προσωπική του ζωή να ήταν ένα ρεμάλι και μισό. Υπάρχουν άπειρα τέτοια παραδείγματα.

Αυτό όμως που μου προκαλεί τρόμο, είναι το γεγονός ότι ο “Μ” βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα λόγω της δημοσίευσης ενός ανώνυμου κειμένου στο ίντερνετ. Προσοχή! Ουσιαστικά δεν έχουμε να κάνουμε με ανώνυμη καταγγελία. Δε μιλάμε για κάποια που τον κατηγόρησε πίσω από ένα προφίλ με ψευδώνυμο στα σόσιαλ, που μίλησε μπροστά σε μια κάμερα με “μωσαϊκό” στο πρόσωπο ή με γυρισμένη πλάτη. Δεν τηλεφώνησε κάποια άγνωστη στη αστυνομία ούτε δημοσιεύτηκε η εν λόγω “καταγγελία” σε κάποιο ΜΜΕ με την υποσημείωση “Τα στοιχεία της καταγγέλουσας βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας”. Απλώς, κάποι@ (εδώ ταιριάζει το “παπάκι” που κολλάνε οι πολιτικορθάκηδες) στάθηκε μπροστά σε ένα υπολογιστή (ή πιο πιθανά πήγε σε ένα ίντερνετ καφέ) και έγραψε ό,τι έγραψε. Μπορεί να ήταν όντως μια βασανισμένη και κακοποιημένη γυναίκα. Μπορεί όμως και μια γυναίκα με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα που ενδεχομένως να μην είχε καν συναντήσει ποτέ της τον “Μ”. Ή και ένας άντρας που ίσως να είχε στην μπούκα τον “Μ” για λόγους που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Το σίγουρο πάντως είναι πως το κείμενο αυτό,  που μέσα σε λίγες ώρες έγινε viral, γκρέμισε έναν άνθρωπο από τον Όλυμπο στα τάρταρα. Γιατί ο “Μ” δε περιγράφεται μόνο ως κακοποιητής και βιαστής. Παρουσιάζεται επίσης ως γεροφαφούτης, βρομιάρης, μπαταχτσής. Ως “μερακλής” που του βάζουν δάχτυλα από πίσω. Ο “Μ” έχει τελειώσει για πάντα. Ακόμα και αποδειχτεί πως η “καταγγελία” έγινε από κάποιον φαρσέρ ή κάποιο τρολ που θέλησε να κάνει ένα (σούπερ επιτυχημένο) κοινωνικό πείραμα, θα παραμείνει για πολλούς ένας βρομερός βιαστής.

Η “καταγγελία” αυτή (η οποία, επαναλαμβάνω, δεν αποκλείεται και να ισχύει στο 100%) έγινε αμέσως Ιερό Κείμενο στα χέρια ένός αφιονισμένου όχλου πρώην συντρόφων του “Μ”, ξέρετε, εκείνους τους  “προοδευτικούς”- αυτούς που, κατά τα άλλα, αγωνίζονται για τα αΘρώπινα δικαιώματα. Αντιμετωπίστηκε ως Ευαγγέλιο, ως σούρα του Κορανίου. Κανείς δεν είχε το δικαίωμα να το αμφισβητήσει.  Ό,τι αναφερόταν σε αυτό συνέβη ακριβώς έτσι και η γυναίκα (όποιος το έγραψε τέλος πάντων) έλεγε την αλήθεια και μόνο. Όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει έστω και ένα κόμμα από αυτό ήταν συνένοχος, θιασώτης της “Κουλτούρας του βιασμού”. Ο τρόπος που όλοι αυτοί “άδειασαν” με τέτοιο εκκωφαντικό τρόπο και μέσα σε δευτερόλεπτα έναν άνθρωπο που μέχρι τότε είχαν σαν πρότυπο πραγματικά σοκάρει. Αλλά έτσι είναι ο κόσμος σήμερα. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει.

  Δεν ξέρω αν θα μάθουμε ποτέ αν ο “Μ” είναι όντως βιαστής. Αυτό που ξέρουμε όμως είναι πως το 2026 αρκεί πλέον ένα ανώνυμο κείμενο στο ίντερνετ για να καταστραφεί ολοκληρωτικά ένας άνθρωπος. Δε χρειάζονται στημένες δίκες, πλαστά στοιχεία, ψευδομάρτυρες. Μια ασφαλής σύνδεση στο διαδίκτυο αρκεί.

Υ.Γ. Εννοείται πως ΓΕΛΑΜΕ με εκείνους τους “άλλους” συντρόφους του “Μ” που μόλις θίχτηκε ένας φίλος τους ανακάλυψαν το κάνσελ κάλτσουρ και τη γουόκ κουλτούρα.

Διαβάστε επίσης

Θάνατος Γιώργου Μαζωνάκη: «Βαριά διαδικασία» η πλασμαφαίρεση, γίνεται μόνο σε νοσοκομεία, λέει ο Γεωργιάδης

Φίδι έκανε… βόλτες στα Εξάρχεια

Αίγιο: Παρουσιάστηκε ως λογιστής και πήρε από ηλικιωμένη κοσμήματα αξίας 14.000 ευρώ

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.